Even if the National Unity Government (NUG) could unite all opposition forces under its umbrella, the Myanmar military would never truly negotiate peace.
History already shows this.
After the 1988 uprising, General Saw Maung created hundreds of political parties to drown or dilute Daw Aung San Suu Kyi’s NLD , but when Daw Aung San Suu Kyi was chosen alone as the people’s representative, General Saw Maung led Military ignored her completely.
“A Basket of Rice for Sixteen Kyats, Cut Sein Lwin’s Head”
In Myanmar’s democratic struggle, mistakes have been constant. The opposition has often repeated errors rather than learning from them. A discussion between Ko Kyi Myint and Ko Tun Aung Kyaw on this topic can be heard in the linked video. Many people already know about the incompetence of the NUG, so I won’t expand or elaborate much here.
What I want to highlight is this: now the NUG is trying to consolidate all Spring Revolution opposition forces—whether armed or political—under its control, positioning itself as the only group that can negotiate with Min Aung Hlaing’s government. This is a dangerous path. Having too many opposition groups is not good but but a few is less risky than having one dominant force that monopolizes negotiations.
Lessons from 1988
On September 18, 1988, the military seized power and formed the State Law and Order Restoration Council (SLORC), led by General Saw Maung and General Khin Nyunt. They allowed political parties to form. Daw Aung San Suu Kyi, who had promised not to form a party, was eventually pressured by the people to establish the National League for Democracy (NLD) together with retired generals Aung Gyi and Tin Oo.
At that time, the country was drowning in bloodshed. Thousands were killed, tens of thousands wounded, and the population lived in fear. Even though party formation was permitted, only a handful dared to register—such as U Nu’s party. Suu Kyi and U Nu repeatedly demanded negotiation and discussions for fair elections and a roadmap for democratic transition, but SLORC ignored them.
In a time of scarcity, when rice prices skyrocketed, Sein Lwin was mocked with the slogan: “A basket of rice for sixteen kyats, cut Sein Lwin’s head.” The regime even announced that anyone with five members and 500 kyats could form a party, and they would be given a phone and a drum of petrol (53 gallons or 159 liters). With that phone and petrol, people could get a lot of money. So many people rushed to form parties, and soon there were over a hundred.
This was a trick of Military to dilute out the NLD with numerous parties and leaders. General Saw Maung then declared: “With so many parties, we cannot negotiate with just one or two—it would be unfair to the rest. Compete in elections, win votes, and then govern.”
Student leaders like Min Ko Naing and Ko Ko Gyi pushed for unity, eventually nominating Daw Suu as the sole representative to negotiate with SLORC. For a brief moment, the regime seemed pressured. But true to military tradition, they later undermined and sidelined her.
The Pattern Repeats
In Myanmar politics, without genuine political will, all talk and gestures vanish like smoke.
Min Aung Hlaing’s current plans—dialogues with opposition, promises of national reconstruction—will also will dissolve as there is no real intent. The military’s tradition is to speak, delay, and erase or disappear in the air.
Therefore, whether it is negotiating with the army or building a single dominant opposition bloc, beware of repeating history. Those who fall into the trap of “unity under one negotiator” risk becoming victims of the same cycle. Min Aung Hlaing will not negotiate sincerely with the Spring Revolution forces.
Myanmar military’s moto is, “Surrender your arms, come under us. We will reward you with car and other import permits, land grants, contracts and business oppertunities”. But would never negotiate for real power sharing and would even NEVER AGREE to RTU (Return to Unit or barracks) and retreat from power politics.
U Aung Tin
ဆန်တစ်ပြည်ဆယ့်ခြောက်ကျပ် စိန်လွင်ခေါင်းကိုဖြတ်
ဒီမိုတွေ အရင်ကမမှားခဲ့ဖူးတာ မရှိ၊ မှားပြီးသားကို ထပ်မှားကြတာသာရှိ။
အောက်ကယူကျုလင့်မှာ ကိုကြီးမြင့်နဲ့ ကိုထွန်းအောင်ကျော်တို့ဆွေးနွေးကြတာကို နားထောင်နိုင်ပါတယ်။
ဖောက်ပြန်ချစားကြရုံတင်မက အရည်အချင်းပါကင်းမဲ့သော NUGအကြောင်းကိုတော့ လူတွေလည်း သိကြသလို၊ ဒီလင့်မှာလည်း ထပ်ဆွေးနွေးထားလို့ အကျယ်မချဲ့လိုဘူး။
သို့သော် NUGက မြန်မာနွေဦး အတိုက်အခံ အင်အားစုအားလုံးကို နည်းပေါင်းစုံ (အထက်လမ်း၊ အောက်လမ်း)နဲ့ မရရအောင် ထိန်းချုပ်ပြီး သူတို့သာလျှင် ဦးမင်းအောင်လှိုင်အစိုးရနဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်သူ တစ်ဦးတည်းသော အစုအဖွဲ့အဖြစ် ပုံဖော်လမ်းကြောင်းသစ်ဖွင့် နေကြတယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို ဆွေးနွေးချင်တယ်။
တော်လှန်ရေး/အတိုက်အခံ အင်အားစုတွေ များလွန်းခြင်းက နည်းလွန်းခြင်းထက် အင်မတန်အန္တရာယ် ပိုများပါတယ်။
၁၉၈၈ စက်တဘ်ာ၁၈မှာ အာဏာသိမ်းပြီး ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးစောမောင် ဥက္ကဌနဲ့ ဗိုလ်မှူးချုပ်ခင်ညွန့် အတွင်းရေးမှူး(၁)တို့ ဦးဆောင်သော နိုင်ငံတော်လုံခြုံရေးနဲ့ ငြိမ်ဝတ်ပိပြားရေးကောင်စီ (ငြိမ်ပိ/နဝတ State Law and Order Restoration Council SLORC)ကို ဖွဲ့တယ်။ နိုင်ငံရေးပါတီတွေ ဖွဲ့ခွင့်ပေးတယ်။
ဘယ်တော့မှ နိုင်ငံရေးပါတီမဖွဲ့ဘူးလို့ ပြည်သူကိုကတိပေးပြီး ရှစ်လေးလုံးတော်လှန်ရေးမှာ ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်လည်း ပါတီတွင်းပါတီပ အကြပ်အတည်းပေါင်းစုံဆိုက်သွားပြီး နောက်ဆုံး မလွှဲမရှောင်သာလို့ (ပြည်သူတွေရဲ့တောင်းဆိုမှုလည်းပါ ပါတယ်။) NLDအမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ကို ဥက္ကဌ ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်းအောင်ကြီး၊ ဒုဥက္ကဌ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟောင်း တင်ဦး၊ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်တို့နဲ့ ဖွဲ့စည်းခဲ့ရတယ်။
နဝတအာဏာသိမ်းဖို့ တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်မှုတွေ ရာချီဖြစ် ပြည်သူတွေသောင်းချီ သွေးမြေကျပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေရချိန်ဖြစ်လို့ ပါတီဖွဲ့ခွင့်ပေးရင်လည်း ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ဦးနုရဲ့ဒီမိုကရေစီပါတီနဲ့ လက်တဆုပ်စာလောက်ကသာ ပါတီဖွဲ့ရဲကြပြီး လူထုက ပါတီဖွဲ့ဖို့ကြောက်နေကြတဲ့ အချိန်အခါဖြစ်တယ်။ ဒေါ်စုနဲ့ ဦးနုတို့ကလည်း ရွေးကောက်ပွဲ တရားမျှတဖို့နဲ့ ရွေးကောက်ပွဲပြီး လမ်းကြောင်း Roadmapကို နဝတအစိုးရနဲ့ ဆွေးနွေးခွင့်ရအောင် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ နဝတအစိုးရက မည်သူမဆို လူငါးယောက်၊ ငွေငါးရာရှိရင် နိုင်ငံရေးပါတီဖွဲ့ကြရင် ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ ဓါတ်ဆီတစ်ပေပါပေးမယ်လို့ ကြေညာလိုက်တယ်။
တစ်နိုင်ငံလုံး ရှားပါးငတ်ပြတ်ပြီး ဆန်တစ်ပြည်တစ်မတ်ကနေ ဆယ့်ခြောက်ကျပ်ဖြစ်သွားလို့ အဲဒီတုန်းက သမ္မတခဏတက်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဦးစိန်လွင်ကို “ဆန်တစ်ပြည် ဆယ့်ခြောက်ကျပ်စိန်လွင်ခေါင်းကိုဖြတ်”ဆိုတဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေရှိခဲ့တဲ့သပိတ်မှောက်ကာလနဲ့ မရှေးမနှောင်းဖြစ်တယ်။ ဖုံးနဲ့ ဓါတ်ဆီရှိရင် သူဌေးဘွဲ့ခံနိုင်တဲ့ခေတ်ဖြစ်လို့ လူတွေအလုအယက် ပါတီဖွဲ့လိုက်ကြတာ ခဏလေးနဲ့ ပါတီတစ်ရာကျော် ဖြစ်သွားတယ်။
ပါတီတစ်ရာကျော်သွားတော့ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးစောမောင်က “ပါတီတွေ အများကြီးဖြစ်နေလို့ ဟိုပါတီ၊ ဒီပါတီကို ဆွေးနွေးပြီး ကျန်တဲ့ပါတီတွေကို ချန်ထားရင် မတရားရာကျလို့ မဆွေးနွေးနိုင်ဘူး။ ဘဲအုပ်က တစ်ရာနှစ်ရာ မဗေဒါကတစ်ပင်ထဲနဲ့ ဘယ်လိုဆွေးနွေးမလဲ။ ရွေးကောက်ပွဲဝင်ကြ၊ လူထုမဲပေးရင် အစိုးရလုပ်ကြ”လို့ ပြောခဲ့တယ်။
အဲဒီအခါမှာ ကိုမင်းကိုနိုင်၊ ကိုကိုကြီး၊ ကိုမိုးသီးဇွန်စတဲ့ ကျောင်းသားအုပ်စုရဲ့ အဓိကတွန်းအားဖြင့် နိုင်ငံရေးပါတီတွေစုစည်းပြီး ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးရွေးဖို့၊ ဒေါ်စုကို တစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်စားလှယ်သတ်မှတ်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်စောမောင်နဲ့ ဆွေးနွေးနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။
အခက်အခဲတွေ၊ ငြင်းခုံမှုတွေ၊ အချင်းချင်း ဗွက်ပုပ်နဲ့ပက်မှု Mudslinging တွေ ကြားက နောက်ဆုံး ဒေါ်စုကို “နိုင်ငံရေးပါတီတွေရဲ့ကိုယ်စား နဝတနဲ့ဆွေးနွေးရန် တစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်စားလှယ်”အဖြစ် ရွေးလိုက်တယ်။
ခဏတော့ နဝတအကြပ်ရိုက်သွားတယ်။ သို့သော် ကိုယ်ပြောတဲ့စကားကို ကိုယ်ပဲပြန်ဖျက်တတ်တဲ့ တပ်မတော်ရဲ့ အစဉ်အလာ ထုံးစံအတိုင်း အဲဒီတစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်စားလှယ်ကြီးကိုလည်း တပ်မတော်က ချောင်ထိုးထားလိုက်တယ်။
အချင်းချင်း ဗွက်ပုပ်နဲ့ပက် Mudslinging ခဲ့ကြတာသာ အဖတ်တင်သွားခဲ့တယ်။
နိုင်ငံရေးမှာ ဘာတွေပြောပြော၊ ဘာတွေပဲလုပ်ပြလုပ်ပြ နိုင်ငံရေးပိုင်းဖြတ်မှု Political Will မရှိရင် ပြောထား၊ လုပ်ပြထားတွေက လေလျော်လေစား လေပြောလေပျောက်သာ ဖြစ်သွားပါတယ်။
အခုသမ္မတဦးမင်းအောင်လှိုင်ရဲ့ ရက်တစ်ရာစီမံကိန်းတို့၊ အတိုက်အခံတွေနဲ့ စုဝေးတိုင်ပင်ပြီး နိုင်ငံပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးတို့ဟာလည်း Political Will မရှိရင် (မရှိဖို့များတယ်။) တပ်မတော်ရဲ့ အစဉ်အလာအတိုင်း လေလျော်လေစား လေပြောလေပျောက်သာ ဖြစ်သွားအုံးမယ်။
ထို့ကြောင့် စစ်တပ်နဲ့ဆွေးနွေးဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ဦးတစ်ဖွဲ့တည်းသော နိုင်ငံရေးအင်အားစုကြီး ထူထောင်ဖို့ဖြစ်ဖြစ် ဇာတ်တူသား မစားကြနဲ့။ ဇာတ်တူသားစားတဲ့ သမိုင်းအမဲစက်ကြီးသာ ဖျက်မရအောင် စွန်းထင်သွားမယ်။
ဦးမင်းအောင်လှိုင်က မြန်မာနွေဦးအုပ်စုနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ မရှိ။
