Photo credit: Wikipedia, By Moshe Pridan – This is available from National Photo Collection of Israel, Photography dept. Government Press Office (link), under the digital ID D783-102.This tag does not indicate the copyright status of the attached work. A normal copyright tag is still required. See Commons:Licensing for more information., Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=150088130
Reading Aung Tin’s post and the comments regarding General Ne Win’s true ancestry brought back vivid personal memories. History is often written in books, but sometimes we witness it firsthand.
A Firsthand Encounter with General Ne Win
In 1966, I was personally invited by General Ne Win to a state banquet held to honor the Outstanding Students (LYC Luyechun Students). At the event, General Ne Win and his wife, Daw Khin May Than, personally waited for us and shook our hands. Standing right in front of him, I couldn’t help but notice his facial features and clear skin complexion—it distinctly indicated that his ancestors were Chinese, despite his public claims to the contrary.
Close Ties in Kuala Lumpur (Mid-80s)
Years later, in the mid-1980s, we became quite close to his daughter, Dr. Kyae Hmon Win, and his grandchild while they were staying in Kuala Lumpur. We met frequently at the Burmese Embassy, official functions, and during Burmese curriculum examinations held at the embassy. His Excellency the Ambassador even introduced us to her as trusted friends. She grew so comfortable with us that she would regularly call my wife to accompany her on shopping trips. Just like her father, her facial features and skin complexion unmistakably showed that she carried Chinese blood.
The Contrast in Myanmar’s Identity Politics
This brings me back to the core of the shared post by Aung Tin and Jimmy Myint’s comments. It is widely known among those who look closely at history that General Ne Win’s father, U Po Kha, was of Hakka (ဟတ်ကား/လက်စက) Chinese descent. Yet, as historical records show, Ne Win went to great lengths to bury this heritage, even famously claiming in public speeches that his family traced back to “Talaing” (Mon) animist roots with no foreign blood whatsoever.
As the original post brilliantly points out, we live in a reality where the country’s most powerful historical figures—including Gen. Ne Win and even Gen. Aung San—lack thoroughly documented, flawless “Family Trees” going back generations. Yet, a painful double standard exists:
- The Elites: Top leaders can hide or alter their ancestral lineages, passing off political fairy tales (like claiming Kanung Minsets) while their obvious mixed heritage is ignored.
- The Marginalized: Meanwhile, ordinary groups like the country’s Muslim population are forcefully interrogated by successive governments, including the NLD administration, demanded to produce rigid pre-1824 Family Trees just to prove they belong to their own homeland.
Understanding the Roots
Jimmy Myint’s comment rightly dissects the rich, diverse history of Chinese sub-groups in Myanmar—from the trade-focused Fukienese (လက်ရှည်), the restaurant-owning Cantonese (လက်တို), to the Hainanese and the Hakka (လက်စက) who traditionally handled pawnshops and livestock industries.
Myanmar has always been a tapestry of mixed bloodlines. DNA testing today would reveal that pure pedigree is a myth for almost everyone. It is deeply heartbreaking that a nation built on such diverse, overlapping histories continues to weaponize “lineage” against certain communities, while the very elites who structured these laws carried the exact foreign blood they demonized.
Identity should be measured by loyalty and contribution to the land, not by an arbitrary family tree that even dictatorial rulers couldn’t honestly produce.
#MyanmarHistory #IdentityPolitics #NeWin #FamilyTree #Reflections
ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းတောင် Family Tree မရှိပါ။
တရုတ်ကြီး ဦးနေဝင်း၊ တရုတ်မြေး အေးနေဝင်းပို့စ်(၂၀၁၆)ကို အောက်မှာ ပြန်တင်ပေးလိုက််တယ်။
@@@@@@@
၁၉၈၉ကျနော့မြို့နယ်မှာ NLDပါတီစထောင်ပြီး စည်းရုံးရေးဆင်းတုန်းက ရှေးမှီနောက်မှီ တရုတ်အဖိုးကြီး ဦးအန်းကူနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။
ဦးအန်းကူက သူနဲ့ဇာတိတူ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းအဖေနဲ့အမေအမည်၊ တရုတ်ပြည်မှာ သူတို့နေတဲ့ရွာအမည်ဒေသ၊ သူတို့ရွာက ဝက်မွေးဝက်သတ်ကြကြောင်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းရဲ့ တရုတ်နာမည် အကုန်နာရီဝက်လောက် ဇာတ်ကြောင်းလှန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက အလုပ်တွေရှုပ်၊ ငယ်တုန်းဆိုတော့ ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိမှန်းလည်း မသိခဲ့လို့ ရေးမှတ်မထားခဲ့ဘူး။
မဆလဆရာကြီး ဦးချစ်လှိုင်(စာရေးဆရာကိုကိုမောင်)က သူ့ကို ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက သူဟာ ကနောင်မင်းဆက်လို့ပြောခဲ့တယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ပါးစပ်မင်းဆက်ဖြစ်နေတယ်။
သေချာတာတစ်ခုက မြန်မာပြည်မှာ ထိပ်သီးအကျဆုံး မိသားစုနှစ်စုရှိတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း မိသားစုနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်း မိသားစုတို့ပါ။
အဲဒီထိပ်သီးနှစ်စုလုံးက ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းတို့ရဲ့ နှစ််ဘက်မိဘရဲ့ အဖိုးအဖွား၊ ဘေးဘီကိုအသာထား၊ သူတို့နှစ်ဘက်မိဘရဲ့ အဖေအမေကိုတောင်မှ တိတိပပ မသိထားတဲ့ နိုင်ငံမှာ မွတ်စလင်တွေကျမှ နိုင်ငံသား၊ တိုင်းရင်းသားဖြစ်ချင်ရင် ၁၈၂၄မတိုင်ခင်က နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း Family Tree ဆွေစဉ်မျိုးဆက်ပြရမယ်လို့ ဒေါ်စုအစိုးရအပါအဝင် အစိုးရအဆက်ဆက်ကမေးခွန်းထုတ်နေတာ စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်နာတယ်။
@@@@@@@@
တရုတ်ကြီး ဦးနေဝင်း၊ တရုတ်မြေး အေးနေဝင်း
(မိဘဘိုးဘွား ဇာတိမှန်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်းသည် ကျေးဇူးကန်းခြင်း၊ ကျေးဇူးတရားကို မသိခြင်း ဖြစ်၏။)
ဦးနေဝင်း၏ မိဘများကို စာအုပ်အသီးသီး၌ ဗမာလူမျိုး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဟု ဖော်ပြနေသော်လည်း ဖခင် ဦးဖိုးခမှာ တရုတ်နိုင်ငံ၊ ကွမ်တုန်းပြည်နယ်နှင့် ဖူကျန်းပြည်နယ် ဟတ်ကား (Hakka) (စက) လူမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ ဝက်ကုန်သည်ဟု ဝါရင့် နိုင်ငံရေးသမားကြီးနှင့် ဗဟိုတရားရုံးချုပ် ရှေ့နေကြီး နိုင်ငံ့ဂုဏ်ရည် ပထမအဆင့်ရ မွန်ဦးဖိုးချိုက စာရေးသူအား ပြောပြဖူးသည်။
ဤနေရာ၌ အနည်းငယ် ရှင်းပြလိုပါသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် မြန်မာပြည်တွင် တရုတ်လူမျိုး အုပ်စုသုံးစု ဝင်ရောက်နေထိုင်လာကြသည်။ (၁) ဖူကျန့်ပြည်နယ်မှ ဟုတ်ကင်လူမျိုး (အကျႌလက်ရှည်၊ လက်ရှည်)၊ (၂)ကွမ်တုန်းပြည်နယ်မှ ကွမ်တုန်းလူမျိုး(အကျႌလက်တို၊ လက်တို)နှင့် (၃) ဖူးကျန့်နှင့် ကွမ်တုန်ပြည်နယ်မှ ဟတ်ကားလူမျိုး (စက)တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဦးနေဝင်း၏ဖခင် ဦးဖိုးခသည် အရှည်လည်း မဟုတ်သလို အတိုလည်း မဟုတ်သည့် လက်စကလူမျိုးဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံရှိ တရုတ်လူမျိုးများအနက် “ဟုတ်ကင်” နှင့် “ကွမ်တုန်” တို့မှာ ၄၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိသည်။ “ဟတ်ကား” လူမျိုးများကိုမူ ၎င်းတို့၏ မူလဌာနေကို အစွဲပြု၍ ဖူကျန့်မှလာသူကို အကျႌရှည် ဟတ်ကားနှင့် ကွမ်တုန်မှလာသူကို အကျႌတို ဟတ်ကားဟု ထပ်မံခွဲခြားထားသည်။ မြန်မာပြည်ရှိ တရုတ်များအနက် ကွမ်တုန် လူမျိုးများသည် အဆင်းရဲဆုံး၊ အစိုးရဝန်ထမ်းများနှင့် အချိတ်အဆက် ကောင်းသည့် ဟုတ်ကင်များသည် အချမ်းသာဆုံးဟု မြန်မာများ အကြားတွင် ရှေးရိုးစွဲ အမြင်များရှိသည်။
အထက်မြန်မာပြည်နှင့် ရှမ်းကုန်းပြင်မြင့် ဒေသတွင် အခြေချသည့် တရုတ်လူမျိုး အများစုမှာ ယူနန်ပြည်နယ်ဘက်မှ လာသည့် ယူနန်လူမျိုး၊ ပန်းသေးများနှင့် ကိုးကန့်လူမျိုးများသည် အဓိက ဖြစ်သည်။ ကိုးကန့်နှင့် ပန်းသေးများမှာ မြန်မာပြည်ရှိ တရုတ်လူမျိုးဦးရေ၏ ၂၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိသည်။ ကျန်တရုတ်များမှာ တရုတ် မြန်မာကပြားများ ဖြစ်ကြသည်။
ဦးနေဝင်းသည် တရုတ်သွေးပါသော်လည်း ၎င်းသည် တရုတ်သွေး လုံးဝမပါဟု အခါအခွင့်သင့်တိုင်း ငြင်းချက်ထုတ်လေ့ရှိသည်။ ဒေါက်တာမောင်မောင် ရေးသားခဲ့သော “မြန်မာ့နိုင်ငံရေး ခရီးနှင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း”စာအုပ် စာမျက်နှာ ၄၃၇ ၌ပင် ဦးနေဝင်းက
“ဒီတော့ ကျွန်တော်တစ်ခုပဲ ပြောချင်တယ်။ ကြုံတုန်းကို ကျွန်တော့်ဘိုးဘီ၊ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ပေါ့။ သုံးဆက်လေးဆက်ရှိအောင် ကျွန်တော်တို့မှာ နိုင်ငံခြားသွေး တစ်သွေးမှ မပါပါဘူး။ ဘာသွေးမှမပါဘူး။ ဟုတ်လား။ အဲဒီတော့ ဒီသွေးပါတယ် မပါဘူးဆိုတာ ဗမာအယူအဆ၊ ဗမာအတွေးအခေါ်။ ဒါကလေး ကျွန်တော် နည်းနည်း ပြောပြချင်တယ်။ ဒီဗမာလည်း နတ်တင်တယ်။ တရုတ်လည်း နတ်တင်တယ်။ ဟုတ်လား အဲဒီတော့ ဗမာတင်တဲ့နတ်နဲ့ တရုတ်တင်တဲ့နတ်ဟာ တူသလားဗျာ။ သူတို့က ကျစ်ဆံနီတို့ ဘာတို့ပေါ့။ ကျွန်တော်သိသလောက် ဒီ့အပြင် ဘာတွေ မသိတာတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်တွေဟာ ကျွန်တော့် မိဘဘိုးဘွား၊ ဒီတလိုင်းနတ် သူတို့ပြောတာပါပဲ။ ဒါဘယ်လောက်မှန်သလဲတော့ မပြောတတ်ဘူး။ တလိုင်းနတ်ထဲတောင်မှ ခပ်ညံ့ညံ့ပါဗျာ။ ငါးရံ့နဖားကြိုး ထိုးတဲ့နတ်။ အဲဒါ ငါးရံ့နဖားကြိုး ထိုးပြီး တင်ရတယ်။ နတ်တင်တဲ့ အမျိုး ဘယ့်နှယ်လုပ်ပြီး တရုတ်ဖြစ်မလဲဗျ” ဟူ၍ ငြင်းချက်ထုတ်ခဲ့သည်။
ဦးနေဝင်း တရုတ်မဟုတ်ကြောင်း သိသိချည်းနှင့် ဗြောင်လိမ်ပေးခဲ့သူမှာ ဦးညိုမြဖြစ်သည်။ သူသည် အိုးဝေဂျာနယ် အမှတ် ၁၇ (၁၉၆၉ ဧပြီလ ၁၅ရက်) ထုတ်၌ မောင်သုမန ကလောင်ကွဲဖြင့် “ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း တရုတ်ဆိုသူ အဖေမှာ ထိုးကွင်းကြီးနဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ရေးသားကာ ဓာတ်ပုံနှင့်တကွ ဖော်ပြ၍ အမှန်တရားကို ဖုံးဖိပေးခဲ့သည်။ ယင်းအတွက် ဦးညိုမြအား ဦးနေဝင်းက ကျေးဇူးဆပ်သည့် အနေဖြင့် ဆိပ်ကမ်းသာလမ်း (အရှေ့)၌ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပေးခဲ့သည်။
အမှန်မှာ ဦးညိုမြ၏ အိုးဝေဂျာနယ်၌ ရိုက်ကူးဖော်ပြခဲ့သော ဦးဖိုးခ ခါးတောင်းကျိုက် ဓာတ်ပုံမှာ ဘာထိုးကွင်းမှ မပါရှိပေ။ ထိုစဉ်က အိုးဝေဂျာနယ်တွင် သတင်းထောက် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေသော စာရေးဆရာကြီး တက္ကသိုလ်စိန်တင်က ဦးညိုမြခိုင်း၍ သူကိုယ်တိုင်ဓာတ်ပုံတွင် မင်ဖြင့် ထိုးကွင်းပုံများ ရေးဆွဲပေးခဲ့ရကြောင်း စာရေးသူအား ပြောပြခဲ့ပါသည်။ မယုံလျှင် ယနေ့တိုင် တက္ကသိုလ်စိန်တင်သည် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေး၍ မေးမြန်းစုံစမ်းနိုင်ပါသည်။ (စကားချပ်)
သန်းဝင်းလှိုင်
ပဲနွယ်ကုန်းမြို့မှ ကွယ်လွန်သူ ဦးအန်းကူက ဦးနေဝင်းရဲ့ မိဘနှစ်ပါးလုံးဟာ တရုတ်စစ်စစ်တွေဖြစ်ကြောင်းနဲ့ သူတို့နေတဲ့ တရုတ်ပြည်က ရွာက တရွာလုံး ဝက်မွေး၊ ဝက်သတ်ကြကြောင်း၊ ရွာအမည်၊ အဖေ၊ အမေနဲ့ ဦးနေဝင်းတို့ရဲ့ တရုတ်အမည်တွေ အားလုံးကို ကျနော့ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ ကျနော်က ရေးမှတ်မထားခဲ့မိဘူး။
ဦးနေဝင်းရဲ့ လက်စွဲတော်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဦးချစ်လှိုင်ကလည်း ဦးနေဝင်းက သူတို့မိသားစုတွေဟာ ကနောင်မင်းဆက်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြောင်း ရေးခဲ့ပြန်တယ်။
အောင်တင်
မိမိ၏ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းထဲတွင်လက်ရှိယခု.U.S.၌နေ နေသောသူငယ်ချင်းတယောက်ရှိပါတယ်၊သူ၏အဖေက FRC ဖြစ်ပြီးအမေကတော့ ချင်းချောင်းသူဠေးကြီး၏ ဝမ်းကွဲညီမ ဖြစ်ပါတယ်၊ ငယ်စဥ်ထဲမှ အလွန်ကို ညီအစ်ကိုရင်းလို ခင်နေတာယခုထိပါ၊ ၎င်းတို့သည် ဖူကျန်း ဗမာပြည်ပေါက်များ သူ၏အဘိုးမှစ၍ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဗမာအခေါ်နဲ့ဆို လက်ရှည် လို့အကြမ်းပြင်းခေါ်ဆိုပြီး ၎င်းတို့တမိသားစုလုံးနှင့်အမျိူးလိုနေခဲ့၍ အချို့..fukian(ဖူကျန်)စကားများမိမိပြောတတ်ပါသည်။၎င်းနှင့်တရင်းတနှီးနှစ်ပေါင်းများစွာနေခဲ့၍..ဖူကျန်(Fukianese) လူမျိုးသည် အများအားဖြင့် ဗမာပြည်အခေါ် (လက်ရှည်) များသာ ဖြစ်ကြ၍ပြီး အများစုလုပ်ကြသည့် လုပ်ငန်းများမှာပွဲရုံ လုပ်ငန်းနှင့်သူဠေးကုန်သည်လူတန်းစားများဖြစ်ကြပါသည်၊ မိမိ တတ်သိခဲ့သလောက်..တရုပ်လူမျိုးများအကြောင်းရေးပါမယ်၊ကွမ်တုန်းနိစ်(Cantonese) များက..စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းနှင့်ဖိနပ်ချုပ်လုပ်ငန်းအထိ မှသည်..အထက် အောက်လူတန်းစားမျိုးစုံရှိပါသည်၊ယူနန် (ပန်းသေး) (Yunnanese)တရုပ်များရှိ၍ ၎င်းတို့ထဲတွင်. .(ပန်းသေးမွတ်စ်) များက စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ကြသလို ..ကျောက်သံပတ္တမြားအလုပ်(အထူးသဖြင့်ကျောက်စိမ်း လုပ်ငန်းပါလုပ်ကြသူများပါသည်။အများးအားဖြင့် လုပ်သည့် လုပ်ငန်းကိုသာ ယေဘူယျအားဖြင့်ရေးပြခြင်းပါ၊အပေါင်ဆိုင်လုပ်ငန်း၊ အရက်ချက်လုပ်ငန်း နှင့် ဝက်သား အသားထုတ်ခြင်းလုပ်ငန်းကိုတော့ အများအားဖြင့် ဟတ်က..(Haqka)လူမျိုးများ(စာလုံးပေါင်းမှားနိုင်ပါသည်။) လုပ်ကြပါသည်။အချို့က လက်စက..ဟူ၍လည်းခေါ်ကြပါသည်။ ဟိုင်နန်(Hainanese) လူမျိုးများက အများအားဖြင့် တရုပ်လဘက်ရည်ဆိုင်နှင့် တရုပ်မုန့်မျိုးစုံလုပ်ကြပြီး..ကြက်ဆီထမင်း(Chicken Rice)စားစရာနံမည်ကျော်ကြပါသည်၊ မိမိကိုယ်တိုင်လည်းယခင်က စင်ကာပူ၌ အလုပ်လုပ်ခဲ့၍ စင်ကာပူ ရှိ တရုပ်မျိုးစုံနှင့်နီးစပ်မှုရှိခဲ့ပြီးနောက်အတော်အတန်လေ့လာသိခွင့်ရခဲ့သလို..နောက်ပိုင်း၌ သွင်း/ ထုတ်ကုန်လုပ်ငန်းကနဦးစလုပ်ခဲ့ပြီး စင်ကာပူမှတရုပ်လူမျိုးစုံ နှင့်ပေါင်းသင်းကူးလူးဆက်ဆံခဲ့ဖူး၍လည်းသိခဲ့ကြရခြင်းပါ၊စင်ကာပူမှ မိမိ၏ လက်ဦးဆရာကြီးသည် မိမိအဖေအရွယ်ဖြစ်ပြီးကျောင်းဆရာလုပ်ခဲ့သူဖြစ်ြပြီးများစွာသော စင်ကာပူနှင့် တရုပ်လူမျိုးများအကြောင်းလည်း၎င်းထံမှဂဂဏဏ သိသဖြင့်ရေးသားခြင်းပါ၊ ဤပိုစ့်နှင့်ပတ်သက်၍ #လက်ရှည်တရုပ်လူမျိုးမှ ဝက်သတ်လုပ်ငန်း လုပ်ခြင်းဆိုသည်မှာတော့ တခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ထင်ပါ၍ တတ်သိထားသမျှကို ရေးလျားစွာရေးခြင်းလည်းဖြစ်ပါသည်။ နောက်..”တယိုကျူး”.. ဆိုသညိ့ လူမျိုးများလည်းရှိပါသေးသည်။ သူတို့အကြောင်းတော့သိပ် မသိ၍ ရမ်းမ ရေး သားတေါ့ပေ။ အကယ်၍ မိမိ ၏မှားယွင်းရေးသားမှုများရှိပါလျှင်လည်း.. “ဝန္ဒာမိ”..ဟု ရေးသားရင်းနိဂုံးချုပ်လိုက်ပါသည်။
