Successive military regimes simplified the concept of “Rakkhita” as protecting one’s race, language, and religion, using it to fuel extreme nationalism. By around 2012, this reached a severe level. Scholars and researchers have raised serious questions about the ideological fallacies and real-world contradictions behind the rhetoric pushed by groups like 969 or Ma Ba Tha.
1. Invalid Definition of “Protecting Race and Religion” Religion is not exclusive to a single ethnic group; people of diverse ethnicities practice it. Within Buddhism, there are Shan monks, Karen monks, white monks, and Indian monks. Framing “protecting race and religion” around a single ethnicity makes no logical sense. The question arises: which race are you protecting? All Buddhists, or only the Bamar? If it is strictly for the Bamar, then leave religion out of it. Buddhism is neither owned by nor originated from the Bamar. In an era of global intellectual progress, clinging to religious extremism in state-building severely hampers the creation of a positive, progressive, and harmonious society.
2. Historical Re-examination and the Concept of “Sakyan” Descent In Myanmar history, certain royal dynasties claimed to be descendants of the “Sakyan” lineage (the noble clan of the Buddha) as a propaganda tool to build pride and motivation. Every ancient civilization used similar narratives—no group taught its descendants that they originated from inferior lineage. Using drama for morale is understandable, but asserting superiority over others becomes overconfident. This outdated Sakyan myth holds little weight in the 21st century, as people understand the intrinsic worth of every human being and ethnic group.
This Sakyan myth gained traction after the compilation of the Glass Palace Chronicle in the 18th century; earlier 16th-century historical texts do not feature this explicit ancestral framing. In reality, the Bamar people are not Sakyans. Historical and linguistic evidence shows that the Bamar belong to the Tibeto-Burman stock (Mongoloid stock) who migrated southward from Central Asia and the Tibetan Plateau. Saying Bamar origins are closer to East Asia/China is far more accurate.
“Sakya” refers to a specific clan/dynasty in northern ancient India (near the modern Nepal border)—it is a lineage name, not a religious title. The Buddha was born into this clan. Historically, the Buddha preached within a radius of a few hundred miles across northern India and southern Nepal (Lumbini, Rajgir, Sarnath, Gaya, Varanasi, the Ganges, Nalanda, Uruvela, and Kushinagar). He did not travel as far west as Taxila (in modern Pakistan), and there is no historical evidence that he ever visited Myanmar. Claiming Sakyan lineage to forcibly link oneself to the Buddha is inaccurate; historically speaking, the Sakyans were people of the Indian subcontinent.
3. Vinaya Code and the Decline of Critical Thinking The core essence of Theravada Buddhism lies in critical inquiry, discernment, and peace. However, recent movements have prioritized commentaries (Atthakathā) and personality cults over the original teachings of the Buddha. Consequently, the compassionate spirit of Buddhism is lost, replaced by hatred, racial tensions, and religious manipulation.
4. The Consequences of Religious Extremism Creating conflicts around religious sites that have stood for over a century and spreading hate under the banner of protecting race and religion directly harms national stability. Myanmar lacks the technological base of countries like Japan or China and relies on foreign investment and technology for development. As long as internal religious and ethnic conflicts persist, foreign investors will stay away. A single foreign factory could employ 500 local workers; a thousand factories could eliminate the need for citizens to seek work abroad. These conflicts cause a disastrous ripple effect that hurts the entire nation, not just marginalized minorities. Ultimately, this hatred fails to protect the race and instead damages the country’s image globally. No culture or faith built on discipline, integrity, and justice can be easily swallowed up.
Author: Aung San Oo – MMNN
(Based on a post by Ko MoeKyaw)
Factual Context & Key Background Information
- 969 Movement & Ma Ba Tha: The 969 Movement was a nationalist Buddhist movement that emerged in Myanmar during the early 2010s, urging Buddhists to boycott Muslim-owned businesses. It evolved into Ma Ba Tha (Organization for the Protection of Race and Religion) in 2014, led by hardline monks such as Wirathu. Ma Ba Tha lobbied for the passage of the controversial 2015 “Race and Religion Protection Laws.”
- General Aung San’s Quote on Politics & Religion: During his address at the AFPFL (Anti-Fascist People’s Freedom League) conference in August 1946, General Aung San explicitly advocated for the secularization of politics, stating that mixing religion and politics goes against both democratic principles and the spirit of religion itself.
- Samuel Johnson Quote: The quote “Patriotism is the last refuge of a scoundrel” was made by the English writer Samuel Johnson on April 7, 1775. It refers not to true patriotism, but to the self-interested use of patriotic rhetoric by politicians to mask ulterior motives.
- Glass Palace Chronicle (Hmannan Yazawin): Commissioned in 1829 by King Bagyidaw of the Konbaung Dynasty, this chronicle linked the lineage of Burmese kings directly to the Sakya clan of the Buddha to legitimize royal authority, a common political tactic in pre-modern Southeast Asian kingdoms.
Reference:
1/ Religious Riots are Trump Cards for Dictators and Dirty Politicians
2/ 1 Burma advanced concept of General Aung San
4/ Anti-Islam and Anti-OIC protests by Buddhist monks
5/ Anti-Racist Policy of General Aung San
6/ Masjids in Burma or Myanmar
Myanmar Muslims News Network
ဘုန်းကြီးဖျက်လို့ ပျက်တဲ့တရား
“ရက္ခိတ” ဆိုတာ အမျိုးဘာသာ သာသနာကို စောင့်ရှောက်ခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ် လွယ်လွယ်ဖွင့်ပြီး အစွန်းရောက် အမျိုးသားရေးဝါဒကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြတာဟာ စစ်သားအစိုးရများ အဆက်ဆက်ဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၁၂ လောက်မှာတော့ အတော်ဆိုးဆိုးဝါးဝါး အခြေအနေထိ ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီ ၉၆၉ ဒါမှမဟုတ် မဘသ ဆိုတဲ့ အယူအဆ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က အယူအဆဆိုင်ရာ အလွဲအမှားတွေနဲ့ လက်တွေ့ပကတိ အခြေအနေ ကွာဟနေတာတွေကို စာပေလေ့လာသူတွေနဲ့ ပညာရှင်တွေကြားမှာ မေးခွန်းထုတ်စရာတွေ ရှိလာပါတယ်။
၁။ အမျိုး ဘာသာ သာသနာကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် မခိုင်လုံမှု
ဘာသာတရားဆိုတာ လူမျိုးစုတစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပါဘူး၊ လူမျိုးပေါင်းစုံက ကိုးကွယ်ကြတဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှာ ရှမ်းဘုန်းကြီးရှိသလို ကရင်ဘုန်းကြီးလည်း ရှိကြပါတယ်။ လူဖြူဘုန်းကြီး ရှိသလို အိန္ဒိယဘုန်းကြီးလည်း ရှိပါတယ်။ တိုင်းရင်းသားပေါင်းစုံ၊ လူမျိုးပေါင်းစုံ ကိုးကွယ်နေတဲ့ သာသနာကို အခြေခံပြီး “အမျိုးစောင့်သည်” ဆိုတဲ့ အခင်းအကျင်းဟာ ယုတ္တိရေးရာ (Logic/Logicality) အရ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဘယ်အမျိုး၊ ဘယ်လူမျိုးကို စောင့်မည်နည်းဆိုတဲ့ မေးခွန်းရှိလာပါတယ်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တိုင်းကို စောင့်မှာလား ဒါမှမဟုတ် ဗမာတစ်မျိုးထဲကို စောင့်မလား။ ဗမာလူမျိုးကိုပဲ စောင့်မယ်ဆိုရင်လည်း ဘာသာမထည့်ပါနဲ့။ ဗုဒ္ဓဘာသာဟာ ဗမာပိုင်တာ မဟုတ်သလို ဗမာဆီက လာတဲ့ သာသနာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ခုခေတ်လို ကမ္ဘာတစ်ဝန်း အဖက်ဖက်က အတွေးအခေါ် အယူအဆ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာကြတဲ့ အခြေအနေမှာ တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ရေးမှာ ဘာသာရေး အစွန်းရောက်ဝါဒတွေကို ကိုင်စွဲထားသမျှကာလပတ်လုံး အပြုသဘောဆောင်တဲ့ တိုးတက်ပြီး သဟဇာတကျတဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ပြဿနာအများကြီး ရှိပါတယ်။
၂။ သမိုင်းဆိုင်ရာ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်များနှင့် သာကီဝင် ဆိုသည့် အယူအဆ
မြန်မာ့သမိုင်းနဲ့ တချို့ ရှေးမင်းဆက်တွေမှာ သူတို့ဟာ “သာကီဝင်” ဖြစ်တယ်၊ မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးအနွယ်က ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆကို တကယ်ဟုတ်သယောင်ယောင် Motivation အရ အတည်ပေါက် ဝါဒဖြန့်ခဲ့တာကို တွေ့ရပါတယ်။တကယ်တော့ ဒီနည်းဗျူဟာဟာ ရှေးဘုရင်ခေတ်က လူမျိုးစုတိုင်း တိုင်းပြည်တိုင်း လုပ်လေ့လုပ်ထရှိကြတဲ့ နည်းဗျူဟာဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်လူမျိုးစုကမှ သူတို့ မြေးမြစ်တွေကို ငါတို့ဟာ ယုတ်ညံ့တဲ့ မျိုးရိုးက လာပါတယ်လို့ သင်ပေးလေ့မရှိကြပါဘူး။ စိတ်ခွန်အားအတွက် ဒရာမာ (Drama) သုံးကြတဲ့ သဘောပါ။ ဒါဟာ နားလည်ပေးလို့ရတဲ့ အချက်ပါ။ သို့သော် ငါတို့ဟာ သူများထက် မြတ်တယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်ကတော့ Overconfident ဖြစ်သွားပါပြီ။ ဒီ ရှေးကျလွန်းတဲ့ သာကီဝင်ဆိုတဲ့ ဂျင်းဟာ ၂၁ ရာစုမှာတော့ သိပ်အလုပ်မဖြစ်တော့ပါဘူး။ လူသားတိုင်း လူမျိုးစုတိုင်းဟာ မိမိတန်ဖိုးနဲ့မိမိ ရှိကြတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို နားလည်လာကြပါပြီ။ ဒီ သာကီဝင် ငါတို့ဟာ သူများထက် မြတ်တယ်ဆိုတဲ့ ဂျင်းဟာ ၁၈ ရာစု မှန်နန်းရာဇဝင် ရေးချိန်ကစပြီး ပိုအားကောင်းခဲ့တာ တွေ့ရပါတယ်။ ၁၆ ရာစုနဲ့ အဲ့ဒီထက် အစောပိုင်းကာလ ရာဇဝင်ကျမ်းတွေမှာတော့ ဒီ အမျိုးအနွယ် ဇာတ်သွင်းမှုကို သိသိသာသာ မတွေ့ရပါဘူး။ တကယ်တော့ ဗမာလူမျိုးစုဟာ သာကီဝင်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ သမိုင်းနဲ့ သုတေသန အထောက်အထားတွေအရ ဗမာဟာ အာရှအလယ်ပိုင်းနဲ့ တိဘက်ကုန်းမြင့် ဒေသဘက်ကနေ တောင်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့ပြောင်းဆင်းသက်လာကြတဲ့ တိဘက်-ဗမာ နွယ်ဖွားတွေ (Mongoloid stock) ဖြစ်ပါတယ်။ ဗမာဟာ တရုတ်က ဆင်းသက်လာတယ်ပြောရင် ပိုနီးစပ်ပါတယ်။
“သာကီဝင်” ဆိုတာ အိန္ဒိယတိုက်ငယ် မြောက်ပိုင်း (လက်ရှိ နီပေါနယ်စပ်အနီး) မှာ အဲ့ဒီခေတ်က “သာကီယ (Shakya)” ဆိုတဲ့ မျိုးနွယ်စု/မင်းဆက် (Clan/Dynasty) ရဲ့ နာမည်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာသာရေးအမည် မဟုတ်ပါ။ ဗုဒ္ဓဟာ အဲ့ဒီအမျိုးအနွယ်ဝင် တစ်ယောက်ပါ။ အဲ့ဒီအချိန်က ဗုဒ္ဓဟာ လုမ္ဗိနီ၊ ရာဇဂြိုဟ်၊ စားရ်နတ် (မိဂဒါဝုန်)၊ ဂါယာ၊ ဗာရာဏသီ၊ ဂင်္ဂါမြစ်၊ နာလန္ဒာ၊ ဥရုဝေလ နဲ့ ကုသိနာရာ ဆိုတဲ့ အိန္ဒိယမြောက်ပိုင်းနဲ့ နီပေါတောင်ပိုင်း၊ မိုင် သုံးလေးရာ ဝန်းကျင်အတွင်းမှာပဲ လှည့်လည်တရားဟောခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခု ပါကစ္စတန်နိုင်ငံထဲက တက္ကသီလာမြို့အထိတောင် မရောက်ခဲ့ပါဘူး။ မြန်မာပြည်ကို ရောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘာအထောက်အထား ဘာသက်သေမှ မရှိပါဘူး။ ဒါကို မြန်မာတွေက သူတို့ဟာ သာကီမျိုးနွယ်တွေပါ ပြောနေကြတာဟာ ဗုဒ္ဓနဲ့ မရမက အတင်းကြီး ဆွေမျိုးလိုက်စပ်နေသလိုပါပဲ။ သာကီဆိုတာ တည့်ပြောရရင် ခင်ဗျားတို့ ခေါ်နေတဲ့ ကုလားစစ်စစ်တွေပါ။
၃။ ဝိနည်း နှင့် ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှု အားနည်းခြင်း
ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ မူလအနှစ်သာရဟာ စိစစ်ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်မှုနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုနောက်ပိုင်းကာလတွေမှာ ဗုဒ္ဓရဲ့ မူရင်းတရားဒေသနာ စစ်စစ်ဆိုတာထက် အဋ္ဌကထာတွေနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်စွဲ ပုံဖော်မှုတွေဘက်ကို ပိုဦးစားပေးလာကြတာ တွေ့ရပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့် မေတ္တာရှေ့ထားတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အနှစ်သာရတွေ ပျောက်ပြီး လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး အမုန်းအာဃာတတွေနဲ့ ဘာသာရေးကို ပုံမှားရိုက်လာတာ တွေ့ရပါတယ်။
၄။ ဘာသာရေး အစွန်းရောက်မှုများ၏ အကျိုးဆက်
ရှေးဘုရင်များလက်ထက်ကတည်းက နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် သက်တမ်းရှိပြီးသား အခြားဘာသာရေး အဆောက်အအုံတွေပါမကျန် အကြောင်းရှာ ပဋိပက္ခဖန်တီးတာတွေ၊ အမျိုးဘာသာ အမည်ခံပြီး မတူညီတဲ့ လူအသိုင်းအဝိုင်းတွေကြား အမုန်းတရား ဖြန့်တာတွေဟာ တိုင်းပြည် တည်ငြိမ်ရေးကို အဓိက ထိခိုက်စေပါတယ်။ မြန်မာပြည်ဟာ ဂျပန်၊ တရုတ် တို့လို နည်းပညာပိုင်တဲ့ တိုင်းပြည်မဟုတ်ပါ။ ပြည်ပက နည်းပညာတွေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ဝင်လာမှ တိုင်းပြည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှာပါ။ ပြည်တွင်းမှာ ဒီ ဘာသာရေး၊ လူမျိုးရေး ပြဿနာတွေ၊ မတည်ငြိမ်မှုတွေ ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ဘယ်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှ လာမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ပြည်ပ စက်ရုံတစ်ခု မြန်မာမှာ လာထောင်ရင် မြန်မာလူမျိုး ငါးရာလောက် အနည်းဆုံး အလုပ်ရကြမှာပါ။ ပြည်ပ စက်ရုံတစ်ထောင်ဆိုရင် မြန်မာတွေ ပြည်ပထွက် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ပါ။ ဒီ လူမျိုးရေး ဘာသာရေး အမုန်းတရား ပြဿနာတွေဟာ ကွင်းဆက်လိုက် မီးခိုးကြွက်လျှောက် တိုင်းပြည်ကို ထိခိုက်တာမျိုးပါ။ ဒီပြဿနာတွေဟာ ဖိနှိပ်ခံ လူမျိုးခြား ဘာသာခြားတွေပဲ နစ်နာတာမဟုတ်ပါ၊ တစ်တိုင်းပြည်လုံး နစ်နာကြတာပါ။ နောက်ဆုံးတစ်ချက်က ဒီအမုန်းတရားတွေကြောင့် အမျိုးစောင့်ရာ မကျတဲ့အပြင် လူမုန်းများပြီး ပိုအရုပ်ဆိုးစေပါတယ်။ စည်းကမ်း၊ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တရားမျှတမှုရှိတဲ့ လူမျိုးစုတိုင်း၊ ဘာသာတရားတိုင်းကို ဘယ်သူကမှ ဝါးမြိုလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ မိမိတရားမပျက်ရင် ကျောက်နံရံကို ခေါင်းနဲ့ ဝင်ဆောင့်သလိုသာ ဖြစ်နေမှာပါ။
Aung San Oo – MMNN
( Ko MoeKyaw ပိုစ်အား အခြေခံပြီး ပြန်ရေးထားခြင်းသာဖြစ်သည် )
