A Call for a Genuine Ceasefire, Peace Negotiations, and a Transitional National Consensus Government
By MMNN Editorial Team
Myanmar has already lost too much, and its people deserve a future built on consensus rather than continued conflict.
“In war, every side counts its victories. In peace, every child counts their future. Myanmar deserves a future where no mother must mourn another son, no village fears another battle, and no generation inherits another endless war. The greatest victory will not belong to the strongest army, but to the people of Myanmar when peace, justice, security, and dignity are restored for all.”
Myanmar has endured decades of armed conflict, political instability, military rule, and repeated cycles of hope followed by disappointment. Since the nationwide conflict escalated in 2021, the country has suffered one of the gravest humanitarian and political crises in its modern history.
Thousands of lives have been lost. Millions have been displaced from their homes. Schools, hospitals, places of worship, businesses, and public infrastructure have been destroyed. Families have been divided, communities shattered, and economic opportunities severely diminished.
Perhaps the greatest tragedy is that many of those dying are young people—the very generation that should have been rebuilding the nation’s future.
As the conflict enters another critical phase, an uncomfortable but necessary question must be asked:
Can continued fighting realistically produce lasting peace, or will it simply produce more suffering?
The following translated reflections from three Myanmar writers, each approaching the crisis from a different perspective, reveal a shared concern: Myanmar cannot continue sacrificing generation after generation to an endless cycle of violence.
Part I
“Myanmar Has Died Many Times”
(Translated and adapted from an article by Aung Tin)
During the Second World War, the Thirty Comrades, led by General Aung San, sought Japan’s assistance in driving out British colonial rule. Japan promised to help Burma achieve independence.
However, after Japanese forces occupied the country, those promises were largely unfulfilled. Instead of genuine independence, Burma experienced harsh military rule under the Japanese occupation.
One prominent statesman who witnessed this transformation firsthand was U Ba Pe, an experienced politician who had previously served as a minister and adviser to the British colonial administration.
As he observed the brutality of the occupation, the suffering inflicted upon ordinary Burmese people, and the collapse of the country’s economy, he became deeply disillusioned.
Rather than liberating Burma, another occupying power had merely replaced the previous one.
U Ba Pe was well known for his frankness and fearless honesty.
According to historical accounts, when Japanese officials later invited him to join their administration, he repeatedly murmured throughout the journey:
“Myanmar has died.”
Those words were not referring to the disappearance of the nation itself, but to the tragic loss of its freedom, dignity, and hopes.
History reminds us that nations do not die only through foreign occupation. They may also slowly perish through prolonged internal conflict, hatred, and endless cycles of revenge.
Today, many Myanmar citizens sadly feel that their country is once again experiencing another such tragedy.
Editorial Reflection
History often repeats itself—not in exactly the same form, but in familiar patterns.
Throughout Myanmar’s modern history, different governments, political movements, and armed organizations have believed that military victory alone could resolve deeply rooted political disagreements.
Yet each victory has eventually given way to another conflict.
Violence has repeatedly postponed, rather than solved, the country’s fundamental political challenges.
The lesson of history is not that one side was entirely right or entirely wrong. Rather, it is that no society can achieve lasting peace if political grievances remain unresolved and generations continue to inherit the wounds of war.
The painful question confronting Myanmar today is therefore not simply who can win, but whether anyone truly wins when the nation itself continues to lose.
In the next part, we will present Min Thet’s thoughtful reflection on Myanmar’s future from 2026 to 2030, followed by an editorial analysis examining why a prolonged conflict is unlikely to produce a decisive nationwide outcome and why a genuine political settlement has become increasingly urgent.
Editorial Recommendations for Myanmar’s Future
Drawing upon the experiences of countries that have emerged from prolonged civil conflicts, we respectfully propose the following framework:
1. A Genuine Nationwide Ceasefire
A comprehensive ceasefire should be implemented by all major parties—not as a temporary military tactic, but as the first step toward sustainable peace.
The ceasefire should be monitored by neutral observers acceptable to all parties, potentially including representatives from:
- The United Nations
- ASEAN
- China
- India
- Bangladesh
- Other mutually agreed international partners
Independent monitoring would help build confidence, reduce misunderstandings, and facilitate humanitarian access.
2. Genuine Peace Negotiations
Dialogue should address the root causes of Myanmar’s conflicts rather than merely managing their consequences.
All principal stakeholders should be represented, including:
- The State Administration Council (SAC)
- The National Unity Government (NUG)
- Ethnic Resistance Organizations (EROs)
- Representatives of the People’s Defence Forces (PDFs)
- Registered political parties
- Civil society organizations
- Religious leaders
- Women’s and youth representatives
The objective should not be political theatre or symbolic meetings, but a negotiated framework for a peaceful, federal, and democratic future.
3. A Transitional National Consensus Government (TNCG)
Following meaningful negotiations, the parties should jointly establish a Transitional National Consensus Government (TNCG) with a clearly defined and time-limited mandate.
Its responsibilities could include:
- maintaining the nationwide ceasefire;
- coordinating humanitarian assistance;
- restoring essential public services;
- rebuilding national institutions;
- preparing constitutional reforms through broad consultation;
- planning economic recovery and reconstruction;
- organizing free and fair elections under independent domestic and international observation once conditions permit.
The TNCG would not represent the victory of any single party. Rather, it would serve as a temporary bridge from armed conflict to constitutional governance, reflecting the collective commitment of Myanmar’s diverse stakeholders to peace and national recovery.
1/Aung Tin
မြန်မာပြည်သေပြီ
အကြိမ်သေပေးနေရသော မြန်မာပြည်
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းမှာ ဗြိတိသျှတွေကို မောင်းထုတ်ဖို့အတွက် ရဲဘော်သုံးကျိပ်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းတို့ဟာ ဂျပန်စစ်တပ်ကို သွားခေါ်ခဲ့တယ်။ ဂျပန်တွေက မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေးပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း မြန်မာပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ကတိအတိုင်း မလုပ်ဘဲ ဖက်ဆစ်စနစ်နဲ့ ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်။
ဦးဘဖေဟာ ဗြိတိသျှခေတ်ကတည်းက ဝန်ကြီးအဖြစ်ကော၊ ဘုရင်ခံရဲ့အတိုင်ပင်ခံအဖြစ်ပါ ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့ ဝါရင့်နိုင်ငံရေးသမားကြီးတစ်ဦးဖြစ်တယ်။
ဂျပန်တွေဝင်လာပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေ၊ မြန်မာလူထုအပေါ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုတွေနဲ့ စီးပွားရေး ပျက်ပြားမှုတွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အခါမှာ အလွန်စိတ်ပျက်အားလျော့သွားခဲ့ပါတယ်။
ဂျပန်စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်မှာ မြန်မာတို့ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လွတ်လပ်ရေး မရတဲ့အပြင်၊ ဗြိတိသျှခေတ်ကထက် ပိုမိုဆိုးရွားတဲ့ စစ်ဖိနပ်အောက်က ဒုက္ခတွေကို ခံစားရတဲ့အခါ ဦးဘဖေက အလွန်စိတ်နာသွားတယ်။
ဦးဘဖေဟာ သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်စရိုက်ကိုက ပွင့်လင်းပြီး ထိချက်ပြင်းပြင်း ပြောတတ်သူ (ဘကြီးဘဖေ)အဖြစ် လူသိများတယ်။
ဂျပန်တွေက သူ့ကို ရာထူးပေးပြီး သိမ်းသွင်းဖို့ လာခေါ်တဲ့အချိန်မှာ တစ်လမ်းလုံး ကားပေါ်မှာ တတွတ်တွတ် ဆက်ခါဆက်ခါရွတ်နေခဲ့တာက
“မြန်မာပြည်သေပြီ”
ကိုမင်းသေ့ပို့စ်ကိုခံစားပြီး ရေးလိုက်တာပါ။
2/မင်း သေ့ “ငါးနှစ်ရာသီ မြန်မာပြည်” (၂၀၂၆ – ၂၀၃၀)
ပြီးခဲ့တဲ့ “ငါးနှစ်ရာသီ မြန်မာပြည်” (၂၀၂၁ – ၂၀၂၅) ကိစ္စကို ရေးသင့်သလောက်လည်း ရေးခဲ့ပြီးပြီ။ ရေးသင့်တာထက်လည်း ပို၍ ရေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခု ဒီစာမှာတော့ လာမယ့် “ငါးနှစ်ရာသီ မြန်မာပြည်” (၂၀၂၆ – ၂၀၃၀) ကိစ္စကို၊ ရေးချင်ပါတယ်။
■ ၂၀၂၃ လောက်ကတည်းက ကျနော် ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ စာတစ်ခုရှိပါတယ်။ “ (၁၀) နှစ်စာ ကြိုပြင်ထားပေတော့” ဆိုတဲ့ စာ။ အဲသည့်စာမှာ၊ ဆဲဆိုသံတွေ ညံလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ဝေဖန်ထိုးနှက်မှုတွေလည်း ထူထပ်လွန်းခဲ့ပါတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတိုက်ခိုက်မှုတွေရော စုံလို့ စီလို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျနော် နားလည်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ – “နားဝင်မချိုသော အမှန်တရားများ” ဖြစ်သလို၊ “ကျောသပ်ရင်သပ်” နဲ့ ၊ ပျော်အောင် ဖြေဖျော်တဲ့ စာတွေ မဟုတ်မှန်း၊ ကျနော်ကိုယ်တိုင် သိထားခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့်လည်း ဒီလို တုံ့ပြန်မှုတွေ လာမှာ သိလျက်နဲ့ ရေးသင့်တာကို၊ စိတ်လုံစွာ – စိတ်သန့်စွာနဲ့ ရေးခဲ့ပါတယ်။
■ အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် (ဒီ/ချုပ်) နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်း ထောက်ပြရေးသားခဲ့တာတွေ အမြောက်အမြားရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ပေါ်မှာ သက်ရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံရေးပေးထားချက်နဲ့ နိုင်ငံရေးလေထုကိုလည်း၊ သကာမအုပ်ဘဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးသားခဲ့ပါတယ်။ အဖွဲ့ချုပ် ပါတီဝင်တွေ၊ ခေါင်းဆောင်ငယ်လတ်တွေထဲမှာ ကျနော့် အသိတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေ အများအပြားလည်း ရှိနေပါတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ အဖွဲ့ချုပ်ကို ကာယကံမြောက် အမာခံ ထောက်ခံတဲ့ မိတ်ဆွေတွေလည်း ရှိပါတယ်။ ကျနော်ဟာ ဒါတွေကို ရေးကို ရေးသင့်တယ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ရေးခဲ့ပါတယ်။ တခါတရံ ထိထိရှရှရယ်လို့ ရှိအောင်၊ နိဒါန်းတွေ – နိဂုံးတွေမှာ ပိဿာလေး ဘေးပစ်သလို စကားလုံးတွေ ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့တာကိုတော့ ဝန်ခံပါတယ်။ စေတနာဒေါဿောနဲ့ ရေးတာမို့၊ နားလည်ပေးမယ်လို့ ယူဆပါတယ်။
■ ဒါ့အပြင် မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ၊ အသားကျနေသေးတဲ့ နိုင်ငံရေးဓလေ့ကိုလည်း အားလုံး သတိချပ်မိစေချင်လို့၊ ဖန်တရာတေအောင် ရေးသားခဲ့တာမျိုး ရှိပါတယ်။ အကွဲအပြဲဇာတ်လမ်းတွေ၊ ဂိုဏ်းဂဏတိုက်ပွဲတွေနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအစွဲတွေကို သတိမူမိကြဖို့၊ နိုင်ငံရေးရဲ့ သဘာဝမှာလည်း အကျိုးစီးပွားပဋိပက္ခထဲမှာ ခြေထိုးမခံကြရဖို့ လက်တို့ သတိပေးတဲ့စာတွေ အများအပြား ရေးခဲ့တယ်။ နိုင်ငံရေးရဲ့ သဘာဝ၊ အာဏာရဲ့ သဘာဝနဲ့ လက်နက်ရဲ့ သဘာဝဟာ လူ့သဘာဝနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ အင်မတန်မှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း နားလည်စေဖို့လည်း လက်တို့ သတိပေးတဲ့ ဆောင်းပါးအများအပြားရေးခဲ့ပါတယ်။
■ တည်ဆဲအခြေအနေမှာ ပဋိပက္ခစီးပွားရေးလို့ ခေါ်တဲ့ ကွင်းပြင်ဟာ အင်မတန်မှ ကျယ်ပြန့်လာနေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေး အရင်းရှင်စနစ်ဟာ ပုံစံတနည်းနည်း ထပ်ကျော့လာနေပြန်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ နိုင်ငံဟာ အဆိုးကျော့သံသရာစက်ဝန်းကနေ မလွတ်နိုင်သေးပါဘူး။
■ အဲသည့်ထဲမှာ တရုတ်နိုင်ငံနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထားသင့်တဲ့ သဘောထားအမြင်တွေကိုလည်း ကျနော် တောက်လျှောက်ရေးခဲ့ပါတယ်။ အခုဆိုရင်၊ မြန်မာပြည်ဟာ တရုတ်ရဲ့ ရင်ခွင်ပိုက်ပြည်နယ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါတွေကိုလည်း ၂၀၂၃ – ၂၄ လောက်ကတည်းက – ကြိုတင်ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
■ ပထဝီနိုင်ငံရေးရဲ့ လွှမ်းမိုးသက်ရောက်မှုကို ကျနော်တို့ မကျော်လွန်နိုင်ကြောင်း၊ ပထဝီနိုင်ငံရေးမြေထု၊ လေထု၊ ရေထုကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး၊ မိမိတို့ ဖြစ်တည်မှုကို ရှေ့ဆက် ချီတက်ကြဖို့ ဆိုတဲ့သဘောတွေကိုလည်း ကျနော် ခပ်များများရေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါတွေကို ဘာ့ကြောင့် ရေးခဲ့သလဲဆိုရင်၊ ယနေ့ ကြုံတွေ့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကြိုတွေးမိလို့၊ ကြိုမြင်မိလို့၊ ကြိုစိုးရိမ်ပြီး ရေးခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။
■ ဗမာပြည်မဟာ “မီးလောင်မြေအဖြစ်” ထပ်မံ ဖြတ်သန်းရမယ့် နှစ်ကာလတွေ ရှိနေပါအုံးမယ်။ ဗမာတို့ဟာ – အကြောမာတယ်။ ခေါင်းမာတယ်။ သွေးရဲတယ်။ သတ္တိကောင်းတယ် ထင်ရပေမယ့်၊ မိုက်ရူးရဲစိတ်က ပိုပါတယ်။ ရဲရင့်မှုဆိုတာဟာ ဉာဏ်ပညာနဲ့ပေါင်းဖက်ထားတဲ့ သတ္တိဖြစ်ပါတယ်။ ဗမာတို့အနေနဲ့၊ ဒီချို့ယွင်းချက်လေး ရှိနေပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဗမာတို့ဟာ ထိမှ နာလေ့ရှိပါတယ်။ ပြောရင် ထိထိမိမိ ပြောမှ နားဝင်ပါတယ်။ အပေါ်ယံ လျှာဖျားလေးနဲ့ ပြောရင်၊ ဗမာတို့ဟာ ဟိုဖက်နားက ဝင်ပြီး ဒီဖက်နားက ထွက်သွားတတ်ပါတယ်။ ဗမာတို့ဟာ အသိခေါက်ခက် အဝင်နက်လေ့ရှိပါတယ်။
■ ကျနော်က ကျနော့် မိတ်ဆွေ တချို့ကို ပြောပါတယ်။ ငါက ဗမာတွေအကြောင်း စာနဲ့ပေနဲ့ ဒီလောက်သိလို့ ရေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက ငါ့အကြောင်း ငါ သိတာပါလို့။ ငါက ဗမာ။ ငါ့သွေးထဲမှာ ဗမာသွေးတွေ အပြည့်။ ဒီတော့ ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ ကြည့်ပြီး ရေးတာပါပဲလို့။ သည့်နောက်ပိုင်းတော့ ဗမာပြည်မနဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်ပြီး ကြိုကြိုတင်တင်တွေ ရေးလေ့မရှိတော့တာကို ဝန်ခံပါတယ်။ ပြုသင့်ပြုအပ်သော အမှုကိစ္စကို လုံလောက်စွာ ပြုပြီးခဲ့ပြီဆိုတဲ့ စိတ်လုံမှုလည်း ရထားလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ တခါတရံ စိတ်မပြတ်နိုင်သေးရင်တော့၊ နိုင်ငံရေး စားပွဲဝိုင်းတွေမှာ “ဒီတစ်ခါတော့ ဗမာတွေကို ပေးဖြစ်လိုက်ပါတော့…။ ဗမာတို့ဟာ လက်တွေ့ ကိုယ့်ထိမှ သိကြတော့မှာ…၊ ဒီတော့ ဗမာတွေကို ပေးဖြစ်လိုက်တော့…” လို့ ကျနော် ပြောလေ့ရှိပါတယ်။
■ တကယ်တော့ လာမယ့် ၂၀၂၆ နဲ့ ၂၀၃၀ အတွင်းဖြစ်ပျက်မယ့် “ငါးနှစ်ရာသီ ဗမာပြည်” အခြေအနေကတော့ – စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ။ ဗမာပြည်မဟာ သေကြေမှုတွေ ထပ်တိုးမယ့် နှစ်ကာလအဖြစ် ကျနော်တို့ စိတ်မကောင်းစွာ ထပ်မံ မြင်တွေ့ရပါအုံးမယ်။ ဗမာအချင်းချင်း ဦးရာလူ သတ်ကြတဲ့အလေ့ကို၊ ကျနော်တို့ သိသိနဲ့ရော၊ မသိလိုက်မသိဘာသာရော ထပ်မံ တွေ့မြင်ကြရပါအုံးမယ်။ ဗမာ့အရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး၊ ကြိုတင်စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မရေးမပြောဖို့ စောင့်စည်းပေမယ့်၊ ဒီတစ်ခုတော့ – ဗမာပြည်မအတွက်၊ အထူး လက်တို့လိုက်ရပါတယ်။ လက်နက်အရသာကို စွဲလမ်းသွားတဲ့ ဗမာတွေ၊ သတ်ရဲဖြတ်ရဲတဲ့ အလေ့အကျင့် စွဲမြဲသွားတဲ့ ဗမာတွေ၊ ဆင်ခြင်သိနဲ့ မဟုတ် – ကိုယ်တိုင်ထိမှ သိတော့တဲ့ ဗမာတွေအတွက် ခက်ခဲသော နှစ်များ၊ အခါးသီးဆုံးသောနှစ်ကာလများ ထပ်မံ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း လက်တို့ သတိပေးလိုက်ရပါတယ်။
မင်းသေ့
၁၁၊ ဇူလိုင်၊ ၂၀၂၆
3/ Kyaw Gyi Mdy PDF လူငယ်လေးတွေသေလိုက် ပြည်ပကနေ ဘီယာလေး ဝိုင်လေးသောက် ပုံလေးတင်ပီး ရင်နာလိုက်တာ ကမ္ဘာမကြေဘူး ကမန်းကတန်း ထအော်လိုက် အလှူခံစားလိုက်
ကမ္ဘာမကြေ ရင်နာနေရင် ပြန်လာကူတိုက်ပေးလိုက်လေ
ကိုယ်ကတော့ စစ်မှုထမ်းရန်အသင့် လက်နက်ကိုင်ရန်အသင့် သွေးကြွေးမှာဆွေးနွေးစရာမလိုဘူးကြွေးကြော် ၂၀၂၁ ဖေဖော်ဝါရီကတည်းက အမေရိကား ရောက်နေကြပီ။
ကိုယ်တင်ပြေးတာမဟုတ် ဆွေးမျိုးမိဘတွေပါ ခေါ်သွားကြတာ။
ပြည်တွင်းကလူတွေက ပြန်စရာအိမ်မရှိတော့ဘူး သူတို့က ပြည်ပမှာ အိမ်ပိုင်နေပီ ချမ်းသာနေပီ
လူယုတ်မာတွေ လူ့တိရိစ္ဆာန်တွေ
ကိုယ့်မိဘရော ကိုယ်ရောအညာသားမလို့ အညာကလူငယ်တွေပြောပြချင်တာက
တော်လှန်ရေးအစပြုခဲ့တဲ့ ရန်ကုန် မန္တလေးမြို့ကြီးတွေက လူတွေအကုန်လုံး ကိုယ့်အလုပ်ကိုလုပ် ပုံမှန်ဖြစ် ပျော်ပါးနေကြတာ ၄ နှစ်လောက်ရှိပီ
မြှောက်ပေးနေတဲ့ နိုင်ငံရေးလုပ်စားတွေ လော်ဘီတွေကလည်း ပြည်ပမှာဇိမ်ကျနေပီ
ခု နှစ်ဖက်ချနေတဲ့ ပျူဖြစ်ဖြစ် PDF ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ဒို့ အညာသူ အညာသား ညီကိုမောင်နှမတွေပဲ
တစ်ချိန်က နှစ်ရွာတရွာနေ သူ့ဘုရားပွဲကိုယ်သွား ကိုယ့်ဘုရားပွဲကိုယ်သွား ချစ်ချစ်ခင်ခင်နေလာကြသူတွေ
ငါ့ညီတို့ ဘယ်သူ့အတွက်လုပ်နေကြတာလဲ စဉ်းစား
ခုတိုက်နေတဲ့အထဲ ဘယ်ခေါင်းဆောင်သားသမီး ဘယ်သူဌေးသားသမီး ဘယ်လော်ဘီ ဘယ်အနုပညာရှင် ဘယ်သူတွေပါလဲ
မြင်အောင်ကြည့်ကြစမ်းပါ မအကြနဲ့တော့
ကိုယ့်ဘဝ ကိုယ့်မိဘ ကိုယ့်မိသားစုကိုပဲ အရင်ဆုံးပြန်ကြည့်ကြ တန်ဖိုးထားကြ
ကိုယ့်ပြည်သူချင်း တိုက်နေရတဲ့ပွဲ ဘယ်သူနိုင်နိုင် ကိုယ့်သွေးကို ဖောက်သောက်ရသလိုပဲ အရသာမရှိလှပါဘူးကွာ
အရသာရှိနေသူတွေက ဘေးကလက်ခုပ်တီးနေတဲ့ လူယုတ်မာ လူ့တိရိစ္ဆာန်တွေ
ငါတို့အညာသူ အညာသားတွေကို ချစ်လွန်းလို့ ပြောတာပါ
ငါမသိသလိုနေလိုက်လည်းရတယ် ဒါမျိုးပြောတာ ငါ့အတွက်အကျိုးမရှိဘူးဆိုတာလည်း သိတယ်
ငါတို့ ရိုးအတဲ့အညာသားတွေအတွက် မနေနိုင်ခံစားရလွန်းလို့ပြောလိုက်တာပဲ
– ကျော်ကြီး(MDY)
