I am now 77 years old—but I refuse to call myself “old.”

Age, I have come to realise, is not what is written on a birth certificate. It is what the heart feels. True age is measured not by years, but by spirit—by curiosity, courage, and the willingness to keep learning.

As one wise saying goes: we are as young as our hope, and as old as our fear.

Throughout life, many great minds have reminded us of this simple truth. Those who continue to learn remain young. Those who lose enthusiasm grow old, no matter their years. Youthfulness is not preserved by dyeing hair or hiding wrinkles—it lives in the mind and the soul.

A Personal Reflection

When I was around 50, my hair began to turn grey. Friends advised me to dye it. I smiled and replied, half joking:

“I have been waiting for my hair to turn grey—so I may look wiser.”

Behind the joke was a quiet acceptance. Ageing is natural. It is not something to hide, but something to wear with dignity—and perhaps even humour.

Lessons from a Teacher

My former Head of Surgery, Professor Dr. U Khin Maung Gyi, once joked that a “perfect royal surgeon” must have three qualities:

• A bald head
• A big tummy
• And piles

Why? Because people associate baldness with wisdom, a large belly with success, and discomfort with carefulness!

It was, of course, a joke—but like all good humour, it revealed something deeper: society often judges age by appearances. Yet appearances can be misleading.

The King Who Refused to Be Old

There is a famous story of King Alaungsithu. When his ministers quietly mocked the signs of ageing on his body, the king decided to teach them a lesson.

Disguising himself, he rode out as a powerful and fearless warrior, performing feats of strength and horsemanship that none could match. When the ministers later reported that such a rider could not possibly be an ordinary man, the king revealed himself and declared:

“You think I am old—but I am not yet old.”

His message was clear: strength, courage, and vitality do not disappear simply because the years advance.

The Spirit of “My Way”

The famous song My Way expresses something similar—not about age, but about how one lives life. Not with regret, but with courage. Not by following others blindly, but by choosing one’s own path and standing firm through challenges.

We may stumble. We may face doubt. But what matters is that we rise again, stand tall, and continue forward.

The Old Tree That Blooms Again

The Burmese poet Min Thu Wun beautifully described an old Pyinma tree stump—gnarled, scarred, and weathered by time. At first glance, it seems lifeless.

Yet when the season changes, new leaves begin to grow.

From ruin comes renewal.

Even a tree, battered by storms and decay, can return to life. How much more so can a human being—with faith, hope, and determination?

This echoes a timeless wisdom:

Even an old tree can sprout again when touched by water.

Final Thoughts

Growing old is inevitable. But becoming “old” in spirit is a choice.

We can choose:

• To keep learning
• To stay curious
• To laugh at ourselves
• To face life with courage
• To renew ourselves, again and again

Today, you are the oldest you have ever been—but also the youngest you will ever be again.

So live fully. Think boldly. And never surrender your inner youth.

I am 77—but not yet old.

Myanmar Muslims News Network

Translated by Ko Aung San Oo MMNN

ငါ..မအိုသေးပါဘူး… ( နှလုံးသားထဲက လူငယ်စိတ်ဓာတ် )

၂၀၂၆၊ ဧပြီလ ၆ ရက်

ကျွန်တော့်အသက် အခု ၇၇ နှစ်ရှိပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် လူအို လို့ အခေါ်မခံနိုင်သေးဘူးဗျ။

တကယ်တော့ အသက် ဆိုတာ မွေးစာရင်းထဲက ဂဏန်းတွေမဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားရဲ့ ခံစားချက်သာဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လာခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်အသက်ကို နှစ်အရေအတွက်နဲ့ မတိုင်းတာပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်၊ သတ္တိနဲ့ အသစ်အသစ်တွေကို သင်ယူလိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် နဲ့ပဲ တိုင်းတာတာပါ။

ပညာရှိတစ်ယောက် ပြောဖူးသလိုပေါ့… လူဆိုတာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနေသရွေ့ ငယ်ရွယ်နေဦးမှာဖြစ်ပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ လွှမ်းမိုးလာပြီဆိုရင်တော့ အိုမင်းသွားပြီ တဲ့။

ဆံပင်ဆိုးတာ၊ အရေးအကြောင်းတွေ ဖုံးတာက လူကို ငယ်မသွားစေပါဘူး။ စိတ်အားထက်သန်မှု ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့နေ့ဟာ အိုမင်းခြင်းရဲ့ အစပဲလေ။ ဒါကြောင့် အသိပညာကို အမြဲရှာဖွေနေသူဟာ ဘယ်တော့မှ မအိုပါဘူး။

ကျွန်တော် အသက် ၅၀ လောက်မှာ ဆံပင်တွေ စဖြူလာတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေက ဆိုးဖို့ အကြံပေးကြပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ပဲ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။

ဒီဆံပင်ဖြူတွေကို စောင့်နေတာ ကြာပြီဗျ၊ ဒါမှ ကြည့်ရတာ ပညာရှိပုံ ပေါက်မှာလေ လို့။ ဒါဟာ အိုမင်းခြင်းကို ကြောက်လို့ ဖုံးကွယ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သဘာဝတရားကို ကျနစွာ လက်ခံလိုက်တာပါ။ ကြီးရင့်လာတာကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ဟာသနှောပြီး ရင်ဆိုင်တတ်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာရင်း၊ ခွဲစိတ်အထူးကု ဆရာဝန်ကြီး ပါမောက္ခ ဒေါက်တာဦးခင်မောင်ကြီး ပြောဖူးတဲ့ ဟာသလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ တကယ့် နန်းသုံး ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ကြီး တစ်ယောက်မှာ အရည်အချင်း ၃ ခု ရှိရသတဲ့

1. ထိပ်ပြောင်ရမယ် (ပညာရှိပုံပေါက်အောင်)

2. ဗိုက်ပူရမယ် (အောင်မြင်တဲ့လူကြီးလူကောင်းပုံပေါက်အောင်)

3. လိပ်ခေါင်းရောဂါ ရှိရမယ် (ထိုင်ရထရ ခက်ခဲနေတော့ ကြည့်ရတာ သတိကြီးကြီးနဲ့ တည်ငြိမ်နေသယောင် ထင်ရအောင်!)

ဒါက ရယ်စရာပြောတာဆိုပေမဲ့ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်က လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်တတ်ကြတာကို သရော်ထားတာပါ။ တကယ်တော့ အပြင်ပန်းက အမြဲတမ်း အမှန်တရား မဟုတ်ပါဘူး။

အလောင်းစည်သူမင်းကြီး အိုမင်းလာတာကို မှူးမတ်တွေက ခိုးပြီး ကဲ့ရဲ့ကြတဲ့အခါ မင်းကြီးက သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။

မင်းကြီးဟာ ရုပ်ဖျက်ပြီး ခွန်အားကြီးတဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်လို မြင်းစီးကျွမ်းကျင်မှုကို လူအများကြားမှာ ပြသခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ လိုက်မမီတဲ့ အစွမ်းကို မြင်တော့မှ မင်းကြီးက သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြပြီး သင်တို့က ငါ့ကို အိုပြီလို့ ထင်နေကြတာ… ငါ မအိုသေးဘူး လို့ မိန့်ကြားခဲ့တယ်။ ခွန်အားနဲ့ ဇွဲလုံ့လဆိုတာ အသက်ကြီးလာရုံနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြခဲ့တာပါ။

နာမည်ကြီးသီချင်း My Way ထဲကလိုပါပဲ။ ဘဝကို နောင်တတွေနဲ့ ဖြတ်သန်းတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သတ္တိရှိရှိ၊ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ရွေးချယ်ပြီး အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာပါ။ လဲကျရင် ပြန်ထမယ်၊ ယုံကြည်ချက်နဲ့ ရှေ့ဆက်မယ်။ ဒါဟာ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပါပဲ။

ဆရာကြီး မင်းသုဝဏ်ရဲ့ ကဗျာလေးတစ်ပုဒ် ရှိပါတယ်။ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ပျဉ်းမငုတ်တို ကြီးဟာ သေဆုံးနေပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့… မိုးဦးကျလို့ ရေလေးတစ်စက် ထိလိုက်တာနဲ့ အညွန့်သစ်တွေ ပြန်ထွက်လာတာပါ။

အိုမင်းတဲ့ သစ်ပင်တောင် ရေထိရင် ပြန်စိုပြည်နိုင်သေးရင်၊ ယုံကြည်ချက်နဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ပြန်ပြီး နုပျို မလန်းဆန်းနိုင်ရမှာလဲ?

နိဂုံးချုပ် အတွေး

အသက်ကြီးလာတာဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ သဘာဝပါ။ ဒါပေမဲ့ လူအို ဖြစ်သွားဖို့ကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမြဲတမ်း သင်ယူနေဖို့..စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိနေဖို့.ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရယ်မောနိုင်ဖို့..ဘဝကို သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိပါတယ်ဒီနေ့ဟာ သင့်ဘဝမှာ အသက်အကြီးဆုံးနေ့ ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ထပ်လာမယ့် နေ့ရက်တွေထဲမှာတော့ အနုပျိုဆုံးနေ့လည်း ဖြစ်နေပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ဘဝကို အပြည့်အဝ နေထိုင်ပါ၊ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တွေးခေါ်ပါ။ သင်္ခါရတွေကို အရှုံးမပေးဘဲ နှလုံးသားထဲက လူငယ်စိတ်ဓာတ်ကို အမြဲရှင်သန်နေပါစေ။

ကျွန်တော့်အသက် ၇၇ နှစ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မအိုသေးပါဘူး။