Adapted from an article by Wazira / People’s Spring
Recent comments made by veteran filmmaker Pan Chi Soe Moe and actor Nay Aung at the launch of the military propaganda short film The Homecoming of the Jungle Boots have triggered widespread criticism across Myanmar’s social media.
Filmmaker Pan Chi Soe Moe, whose own grandson reportedly studies abroad and is therefore beyond the reach of Myanmar’s military conscription, argued that military service is something to be proud of.
According to him, people are not afraid of conscription itself, but rather of those who allegedly encourage fear of conscription. He further claimed that there is no country in the world without military service, citing countries such as the United States, China, Russia, India, and South Korea, and suggesting that serving in the military should be regarded as an honorable duty.
Actor Nay Aung echoed similar sentiments, questioning why young people flee abroad rather than “serve their country and people.” He spoke nostalgically of his childhood admiration for military uniforms and suggested that loyalty to one’s country should outweigh concerns about conscription.
The problem with such arguments is not merely their detachment from reality. It is that they deliberately ignore the nature of the institution the junta is asking young people to serve.
Serving a Country Is Not the Same as Serving a Military Dictatorship
Under normal circumstances, military service is intended to defend a nation and its people.
But today’s Myanmar is not a normal country.
Young people are not being asked to defend their homeland from a foreign invasion. They are being forced to defend a military junta that seized power in a coup against the will of the people.
There is a profound difference between protecting one’s nation and protecting an armed group that has spent decades oppressing its own citizens.
Since the military coup of 1962, Myanmar’s armed forces have been repeatedly accused of committing war crimes and serious human rights abuses against ethnic communities throughout the country. Since the 2021 coup, the situation has worsened dramatically. Peaceful protesters have been shot dead in the streets. Schools, monasteries, churches, refugee camps, hospitals, and villages have been bombed. Women, children, and elderly civilians have been among the victims.
Under these circumstances, being forced into military service is not an act of patriotic duty. It is being compelled to fight on behalf of a regime accused of crimes against its own people.
The World’s History Is Also Full of People Who Resisted Conscription
Supporters of Myanmar’s military draft often point to other countries and say:
“America had military service.” “South Korea has military service.” “Many countries have conscription.”
What they rarely mention is that many people throughout history have opposed military service when they believed the wars were unjust.
One of the most famous examples is Muhammad Ali, the legendary world heavyweight boxing champion. During the Vietnam War, Ali refused induction into the U.S. military, declaring that his conscience and religious beliefs would not allow him to participate in the war. As a result, he was stripped of his boxing title, fined, and sentenced to prison before his conviction was ultimately overturned by the U.S. Supreme Court. His stand later became one of the most influential symbols of anti-war resistance in modern history. [history.com], [en.wikipedia.org]
Muhammad Ali proved that refusing military service under certain circumstances does not make someone a coward. History remembers him as a man who chose principle over fear.
During the Vietnam War era, millions of Americans participated in anti-war demonstrations, challenged the draft system, and questioned whether their government was fighting a just war. Many historians consider these protests among the most significant peace movements of the twentieth century. [zinnedproject.org]
Even in Israel, Not Everyone Accepts Military Service Unquestioningly
Today, Israel is often portrayed as a society built around military service.
Yet even there, dissent exists.
Large anti-war demonstrations have been held by Israelis demanding ceasefires, criticizing government policies, and calling for different approaches to ongoing conflicts. [en.wikipedia.org], [jpost.com]
At the same time, some ultra-Orthodox Jewish groups, including anti-Zionist and Haredi communities, have protested mandatory enlistment into the Israel Defense Forces (IDF), arguing that military service conflicts with their religious beliefs and way of life. Thousands have participated in anti-draft demonstrations in both Israel and abroad. [jta.org], [jpost.com]
Whether one agrees with these positions or not, their existence demonstrates an important principle:
Military service is not universally accepted everywhere. Citizens in democratic societies often debate, challenge, and even resist conscription policies they consider unjust.
Artists Should Stand with the People
Pan Chi Soe Moe is over eighty years old.
Nay Aung is in his seventies.
Neither of them will be sent to the front lines.
Nor are their children or grandchildren currently facing the realities confronting millions of ordinary young Myanmar citizens.
If military service under Myanmar’s junta is truly a matter of pride, perhaps they should first encourage their own families to enlist before demanding sacrifices from other people’s sons and daughters.
For years, audiences supported these artists through their films and performances. Ordinary people bought tickets, watched their work, and helped build the comfortable lives they now enjoy.
Today, many of those same supporters live in fear.
Parents worry their children will be forcibly recruited.
Students fear arrest and conscription.
Workers disappear on their way home.
Families live under the threat of airstrikes and violence.
These are the people who once admired these celebrities.
These are the people whose lives have been shattered by war.
Before speaking about the honor of military service, perhaps it is time to listen to the voices of those who actually bear its costs.
History’s Lesson
Across different countries, cultures, and eras, people have sometimes refused military service not because they lacked courage, but because they refused to become instruments of oppression.
History remembers not only the soldiers who fought.
It also remembers those who stood against unjust wars.
From Muhammad Ali during the Vietnam War, to anti-war activists across America, Europe, Israel, and elsewhere, countless individuals have shown that conscience can sometimes demand resistance rather than obedience.
Military service may be honorable when it protects a nation’s people.
It ceases to be honorable when it is used to enforce dictatorship, suppress democracy, and wage war against the very citizens it claims to defend.
Additional international figures you could mention
- Muhammad Ali (USA) – Refused Vietnam War draft on moral and religious grounds.
- Joan Baez (USA) – Prominent anti-war activist during the Vietnam era.
- Jane Fonda (USA) – One of the most famous public opponents of the Vietnam War.
- John Lennon & Yoko Ono – Organized major peace campaigns against war.
- Bertrand Russell (UK) – Opposed conscription and war, even facing imprisonment during WWI.
- Desmond Doss (USA) – Served as a medic in WWII but refused to carry weapons due to conscience.
- Israeli “Refuseniks” – Israeli soldiers and reservists who publicly refused service in occupied territories or objected to particular military operations.
- Haredi / Satmar anti-Zionist Jews – Some Orthodox Jewish groups have openly protested compulsory military service and Zionist state policies.
Not everyone who avoided military service did so for the same reasons. Some individuals obtained legal deferments through education, family influence, or medical exemptions. History generally remembers anti-war figures not for avoiding personal danger, but for publicly challenging what they believed to be unjust wars and accepting the consequences of their stance. Muhammad Ali’s refusal of the Vietnam draft remains one of the most famous examples.
“Refusing conscription can arise from very different motives. Some avoid service for personal reasons. Others resist on grounds of conscience, morality, religion, or opposition to dictatorship. History tends to distinguish between the two.”
Historically, Donald Trump received multiple draft deferments during the Vietnam War era, including student deferments and later a medical deferment related to bone spurs in his feet. The publicly documented issue is not that he opposed the Vietnam War on principle in the way that Muhammad Ali did. Rather, the controversy has centered on whether those deferments allowed him to avoid military service while thousands of others were drafted.
The contrast is actually quite striking:
- Muhammad Ali openly refused induction, publicly declared his opposition, accepted the risk of imprisonment, lost his heavyweight title, and defended his position on religious and moral grounds. [history.com], [en.wikipedia.org], [zinnedproject.org]
- Donald Trump did not publicly present himself as a conscientious objector or anti-war activist during the Vietnam era. His avoidance of military service came through deferments rather than a public act of resistance.
နှလုံးမလှတဲ့ လူမိုက်ကြီးများသို့
ဝဇီရာ / People’s Spring
အာဏာသိမ်းစစ်တပ်ရဲ့ စစ်မှုထမ်းဝါဒဖြန့် “တောစီးဖိနပ်လေးရဲ့ အိမ်ပြန်ချိန်” ဇာတ်လမ်းတို မိတ်ဆက်ပွဲမှာ ဒါရိုက်တာ ပန်းချီစိုးမိုးနဲ့ မင်းသားနေအောင်တို့ရဲ့ အင်တာဗျူးဖြေကြားချက်တွေအပေါ် ပြည်သူတွေကလူမှုကွန်ရက်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဝေဖန်နေကြပါတယ်။
မြေးဖြစ်သူကို နိုင်ငံခြားကို ကျောင်းသွားတက်ခိုင်းထားတဲ့ ဒါရိုက်တာ ပန်းချီစိုးမိုးဟာ စစ်မှုထမ်းတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ “စစ်မှုထမ်းကို ကြောက်တာမဟုတ်ဘူး။ စစ်မှုထမ်းကိုကြောက်အောင် လှူံဆော်နေကြလို့ ကြောက်တာ။ မလိုလားသော ပုဂ္ဂိုလ်များပေါ့။ နိုင်ငံ့အတွက် စစ်မှုထမ်းတာသည် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတယ်လို့ မမြင်ကြဘူး။ မြင်သွားရင် ကြောက်စရာမှ မလိုဘဲနဲ့။ တကမ္ဘာလုံးမှာ စစ်မှုမထမ်းရတဲ့နိုင်ငံမရှိဘူး။ အမေရိကားမှာလည်း ထမ်းတာပဲ။ တရုတ်ပြည်မှာလည်း ထမ်းတာပဲ။ ရုရှားမှာလည်း ထမ်းတာပဲ။ အိန္ဒိယလည်း ထမ်းတာပဲ။ ကိုရီးယားနာမည်ကြီး မင်းသား မင်းသမီးတွေလည်း ထမ်းတာပဲ။..ဒါမထူးဆန်းဘူး။ ဒီဟာပေါ်မှာ ဂုဏ်ယူတတ်ရင် စစ်မှုထမ်းခြင်းသည် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတယ်”လို့ ပြောဆိုခဲ့တယ်။ ပန်းချီစိုးမိုးက အာဏာသိမ်းစစ်တပ်လက်အောက်မှာ မင်းအောင်လှိုင်မိသားစုကိုချဥ်းကပ်ပြီး စစ်တပ်အလိုကျ ဝါဒဖြန့်ချီရေးတွေမှာတက်တက်ကြွကြွ လုပ်ရင်း ပရောဂျက်များစွာရနေသူပါ ။
အလားတူ သရုပ်ဆောင် နေအောင်ကလည်း “လူတွေက မြန်မာတပြည်လုံးပေါ့။ ကြောက်လို့ပြေးကြနိုင်ငံခြားပြေးကြနဲ့ အများကြီးပဲ။ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကိုယ့်လူမျိုးအတွက် အသက်မစွန့်ချင်ကြဘူးလား။ အသက်လည်း မစွန့်ခိုင်းပါဘူး။ ဒီမြေရယ်၊ ဒီရေရယ်၊ ဒီလေရယ်ရှုပြီး ဒီတိုင်းပြည်အတွက် ဘာမှအကျိုးမပြုရင် အဲဒီလူယောကျာ်း၊ အဲမိန်းမ ဘာဖြစ်သွားမှာတုန်း။ ကိုယ့်ဟာကို စဥ်းစားဖို့မေးတာနော်။ ကျွန်တော်မပြောဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စစ်သား သားသမီး သတ်လည်းသေသွားမယ်။ စစ်တပ် မှားတယ်မှန်တယ် ကျွန်တော်မသိဘူး။ ယူနီဖောင်းမြင်ရင်ကိုချစ်တာလေ။ ဝင်ချင်တယ် ညီကိုနှစ်ယောက်လုံး။ မာမီက ပေးမဝင်ဘူး”လို့ ပြောပြန်ပါတယ်။ နေအောင်ကလည်း စစ်သားမိသားစုကကြီးပြင်းလာတာမို့ စစ်တပ်ကျေးဇူး ဆပ်မကုန်ဆိုပြီး အာဏာလုအုပ်စုအတွက် တက်တက်ကြွကြွ ဝါဒဖြန့်ပေးတဲ့ ဦးလေးကြီးမှာ အဲဒီစစ်တပ်က ပေးတဲ့ ကြွေးတဲ့ငွေတွေ၊ထမင်းတွေဟာ ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာတွေ ၊တိုင်းပြည်ရဲ့ ရင်းမြစ်တွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာထိကို မမြင်နိုင်ဘဲ စစ်တပ်ကိုပဲ အစဥ်အမြဲ ကိုးကွယ်နေသူပါ။
ဦးလေးတို့ခင်ဗျာ။ စစ်မှုထမ်းတာဟာ ပုံမှန်အားဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ဖြစ်ပေမဲ့ လက်ရှိ မြန်မာနိုင်ငံမှာ စစ်မှုထမ်းရတာက နိုင်ငံတော်အတွက် လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အာဏာသိမ်း စစ်တပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ပါ။ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်တာနဲ့ မိဘပြည်သူကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ စစ်တပ်ကို ကာကွယ်ပေးတာ မတူပါဘူး။ နိုင်ငံအတွက် စစ်မှုထမ်းရတာ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ပြည်သူကို ပြန်ပစ်နေတဲ့ တပ်ထဲမှာ စစ်မှုထမ်းရတာကတော့ ဂုဏ်ယူစရာ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။
ပိုဆိုးတာက ဒီစစ်တပ်က ၁၉၆၂ အာဏာသိမ်းပြီးချိန်ကနေ အခုချိန်ထိ တိုင်းရင်းသား ပြည်သူတွေအပေါ် စစ်ရာဇဝတ်မှုတွေ အခါခါကျူးလွန်ထားတဲ့စစ်အုပ်စုဖြစ်တယ်၊ အထူးသဖြင့် ၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြခဲ့တဲ့ပြည်သူတွေကို ပစ်ခတ်သတ်ဖြတ်တာကစပြီး စာသင်နေတဲ့ကျောင်းသားငယ်တွေ၊ တရားစခန်းက သံဃာတော်တွေ၊ စစ်ရှောင်စခန်းတွေက ကိုယ်ဝန်ဆောင်သယ်တွေ သက်ကြီးရွယ်ပါမရှောင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်နေတဲ့ ၊သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ စစ်ရာဇဝတ်သားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုလို ဘက်ပေါင်းစုံ အကြပ်အတည်းဆိုက်ပြီး ကျရှုံးနိုင်ငံဖြစ်အောင် စစ်အာဏာရှင်တွေ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်တဲ့ တိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့စစ်ရာဇဝတ်သားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ် ။တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးကို ကာကွယ်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး ။
ဦးလေးတို့နှစ်ယောက် အသက်က ၈၀ ပတ်ချာလည်တွေ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှေ့တန်းသွားရမယ့် အသက် မဟုတ်တော့သလို၊ ကိုယ့်သားသမီး မြေးတွေလည်း စစ်မှုမထမ်းဘဲ ဂုဏ်ယူစရာလို့ လွယ်လွယ်မပြောစေချင်ပါ။ တကယ် ဂုဏ်ယူစရာလို့ ထင်ရင် ကိုယ့်သားသမီး၊ ကိုယ့်မြေးတွေကို အရင်ဆုံး စစ်တပ်ထဲ ပို့ပြစေချင်ပါတယ်။
ဦးစိုးမိုးက နိုင်ငံတကာက စစ်မှုထမ်းတာတွေ ထောက်ပြတယ်။ ဦးရေ… ကိုရီးယားနဲ့ အမေရိကန်မှာ စစ်မှုထမ်းရင် သက်ဆိုင်ရာ နိုင်ငံက စစ်သည်တွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်၊ အခွင့်အရေးနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပြည့်အဝ အာမခံပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ပြည်သူလူထုက ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ အရပ်သားအစိုးရရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ တာဝန်ထမ်းတဲ့၊ လူ့အခွင့်အရေးနဲ့ ဒီမိုကရေစီကို လေးစားတဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စစ်တပ်။ ဒီမှာက စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းထားတာ။စစ်အာဏာရှင်တစုရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ကိုယ့်ပြည်သူကို ပျော်ပျော်ကြီးသတ်ဖြတ်နေတဲ့ စစ်တပ်ပါ။ ပြည်သူကို ကာကွယ်နေတဲ့ စစ်တပ်တွေနဲ့ ပြည်သူကို ပြန်သတ်နေတဲ့ မင်းအောင်လှိုင်စစ်တပ်က နှိုင်းယှဥ်လို့တောင် မရပါဘူး။
ပြီးတော့ စစ်မှုထမ်းတွေကို သက်ဆိုင်ရာ မြို့နယ်တွေ ဒေသတွေမှာ လုံခြုံရေးသဘောလောက် ထားမယ်ဆိုပြီး ပြောထားပြီး အခုကျ သင်တန်းဆင်းတာနဲ့ ရှေ့တန်းပို့ပြီး အသေခံ စစ်တိုက်ခိုင်းနေတာပါ။ တခြားနိုင်ငံက စစ်မှုထမ်းတာနဲ့ ယှဥ်လို့မရပါဘူး။ ဒါကို မယုံဘူးဆိုရင် အခု ဧရာဝတီမြစ်ကြောင်းတိုက်ပွဲမှာ KIA ဖမ်းထားတဲ့ စစ်သုံ့ပန်းတွေကိုသွားကြည့်ပါ။ ၄၉၂၆ စစ်ဆင်ရေးဆိုပြီး အာရက္ခတပ်တော် ချေမှုန်းတာ ခံနေရတဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ စစ်သုံ့ပန်းတွေကို ကိုယ်တိုင်သွားမေးကြည့်ကြပါ။ ပြည်သူ့စစ်တွေဘဝ ဘယ်လောက်ဆိုးတယ်ဆိုတာ မင်းအောင်လှိုင်နဲ့အတူ လူကြီးမင်းတို့ကိုပါ ကျိန်စာတိုက်ပြီး ပြန်ပြောပေးကြပါလိမ့်မယ်။
အခုဆိုရင် စစ်တပ်ဟာ ရှေ့တန်းကို ၁၀၀ ပို့ရင် အကြမ်းဖျင်း ၈၀ လောက်က စစ်မှုထမ်း တပ်သားသစ်တွေလို့ အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအစိုးရ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဦးရည်မွန်ကပြောပါတယ်။ လပိုင်းကလေး သင်တန်းဆင်းပြီး ရှေ့တန်းမှာ အသေခံခိုင်းနေတာပါ။ ပြီးတော့ တိုက်နေရတာကလည်း တိုင်းတပါးက ကျူးကျော်စစ်လည်း မဟုတ်။ ကိုယ့်ညီအစ်ကိုချင်း ပြန်တိုက်ခိုင်းတာတွေ။
ဦးလေးတို့နှစ်ယောက်မှာ ပန်းချီစိုးမိုးက အသက် ၈၀ ကျော်။ နေအောင်ဆို ၇၆ နှစ်။ အနုပညာသမား စိတ်နှလုံးသား လှရတယ်တဲ့။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်လို နှလုံးသားတွေနဲ့များ အနုပညာအလုပ်တွေ လုပ်ခဲ့ကြပါလိမ့်။
ပန်းချီစိုးမိုးရဲ့ ငါသူတပါးယောကျာ်းမိန်းမဇာတ်ကားဆိုရင် ပရိသတ်တွေက သံဝေဂတွေ ရတဲ့အထိ ကြိုက်ခဲ့ကြတာပါ။နေအောင်ဆိုလည်း ကိုငြိမ်းမောင်ဇာတ်ရုပ်နဲ့ ဒီနေ့အထိ ပရိသတ်က တွဲဲမြင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ စစ်တပ်ခိုင်းတာ လုပ်ပေးနေတဲ့ ခင်ဗျားကို ပရိသတ်တွေက အတော်လေး ရွံရှာနေကြပါပြီ။
ပရိသတ်တွေဟာ ဦးလေးတို့အနုပညာတွေကို ခေတ်အဆက်ဆက် အဆင်မပြေတဲ့ကြားထဲကနေ အားပေးခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ ပရိသတ်တွေ အားပေးလို့ ဦးလေးတို့ အိမ်ကောင်းကောင်း နေနိုင်တယ်။ အစားကောင်းကောင်း စားနိုင်တယ်။ သားသမီးမြေးအထိ နိုင်ငံခြားပို့ စာသင်နိုင်တယ်။
အခု ဦးလေးတို့ကို အားပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ပရိသတ်တွေဟာ နေ့နေ့ညည ပူပင်သောကတွေနဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတာပါ။ မြန်မာနိုင်ငံ သက်တမ်းတလျှောက်လုံး အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေကြရတာပါ။ ဦးစိုးမိုးရေ… ဦးစိုးမိုးမြေးလေး နိုင်ငံခြားမှာ ရုပ်ရှင်ပညာ အေးအေးလူလူသင်ခွင့်ရနေချိန် ကျနော်တို့တိုင်းပြည်မှာ ကျောင်းသွားတဲ့ ကလေးကအစ ပေါ်တာဆွဲခံရသလို၊ စာသင်နေရင်း ဗုံးကြဲခံရလို့ သေကြရတယ်ဗျာ။
ဦးနေအောင်ရေ… သင်္ကြန်ရောက်တိုင်း ကိုငြိမ်းမောင်ကြီး မမထားနဲ့ လွဲတာကို ခံစားနေတတ်တဲ့ အဒေါ်ကြီးလည်း သူ့သား ပန်းရံလေး အလုပ်ကအပြန် ဖမ်းပြီး တပ်ထဲ ရောင်းစားခံရတယ်ဗျာ။ စိုင်းစိုင်းခမ်းလှိုင် သီချင်းတွေကို ကြိုက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတယောက် သူ့မောင်လေး အလုပ်ကအပြန် စစ်ကားပေါ် ခေါ်တင်ခံရတယ်ဗျာ။ သောကတွေ များနေရတဲ့ အဲဒီပြည်သူတွေဟာ ဦးလေးတို့ရဲ့ ပရိသတ်တွေပါခင်ဗျာ။ ကိုယ့်ကို ထမင်းအိုး တည်ပေးခဲ့တဲ့ ပရိသတ်တွေမျက်နှာကိုလည်း တချက်လေး ကြည့်ပေးကြပါဦး။
ဦးလေးတို့နှစ်ယောက် အိမ်မှာတပ်ထားတဲ့ မြန်မာ့ရုပ်မြင်သံကြားနဲ့ မြဝတီရုပ်သံ ကြည့်တာ၊ နေ့စဥ်လာပို့တဲ့ မြန်မာ့အလင်း၊ ကြေးမုံ၊ မြဝတီ သတင်းစာတွေဖတ်တာတွေ လျှော့စေချင်တယ်။ ရုပ်ရှင်ဒါရိုက်တာ မဟုတ်တဲ့ မီးပွားက ဦးလေးတို့အိမ်ပေါ် ကျလာတော့မှ သိမယ်ဆိုရင် အတော်လေး နောက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။
လောလောဆယ်တော့ ကိုယ်အခြေအနေသိအောင် ပြည်သူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုလေးတွေကို ခဏအချိန်ပေး ဖတ်ကြည့်လိုက်ကြပါဦး။
“သေခါနီး ရိက္ခာယူသွားတာ ငါတို့လဲ တုံးအပါ့။ ဒီလူကိုအားပေးခဲ့ပြီး သေခါနီးမှ လူမဟုတ်မှန်း သိခဲ့ရတာ”
“သေခါနီး သူတပါး ပျက်စီးအောင် ပြောတာ”
“အသက်ကြီးပြီး လူစိတ်မရှိတဲ့ဟာပေါ့။ သူမိသားစု ထိမှ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ပေါ်မဲ့ဟာကြီးပါ”
ဒါတွေကတော့ စစ်မှုထမ်းရတာ ဂုဏ်ယူစရာပြောတဲ့ ပန်းချီစိုးမိုးအတွက် ပြည်သူအချို့ရဲ့ သတင်းစကားတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝဇီရာ / People’s Spring
