Khun Saing
As long as the military junta believes it can still win on the battlefield, it will never invite the National Unity Government (NUG) or the Spring Revolution Coalition/Ethnic Alliances (such as SCEF) to engage in genuine peace talks. Rest assured of this.
Reports that the junta is sending letters individually to the Kachin (KIO/KIA), the Chin, or the ABSDF are classic divide-and-conquer tactics. They will never invite resistance forces to negotiate as a unified collective block. This is the military’s fixed, long-standing strategy—it was true in the past, and it remains true today.
The military will never invite the NUG’s Ministry of Defence (MOD), born out of the Spring Revolution, nor will it convene with broad coalitions like SCEF as a single entity. All these resistance bodies explicitly demand that the military completely exit politics, submit to a civilian-led government, and be held accountable for its crimes.
The military has no intention of leaving politics, abolishing the 2008 Constitution, or facing justice for its war crimes. They stage sham elections simply to retain absolute power under a civilian facade.
The NUG derives its legitimacy from the 2020 election results and encompasses the Bamar-majority regions, representing over 60% of the country’s population. Consider how rapidly the NUG established its defense structure (MOD). Given access to more national resources in the future, raising a standing force in the hundreds of thousands is well within reach.
By contrast, all ethnic minority populations combined account for roughly 40% of the total population. If each ethnic armed organization (EAO) tries to counter the junta individually, how can any single group assemble a military capable of outmatching the SAC?
It is simple math:
- Chin State: Has a total population of around 500,000. Even if every armed group in Chin State united under a single command, they could not muster a force of 50,000.
- Other Regions: The same demographic reality applies to Karenni State, a fragmented Karen State, and Shan State.
If EAOs sign individual peace agreements today, the junta—which controls the central treasury and national resources—will retain the highest capacity to rebuild its power. Once stabilized, the junta can easily crush or submerge these groups one by one at a time of its choosing. No single ethnic group possesses the capacity to challenge central military power alone.
Following Operation 1027, alliances captured many towns and advanced near Pyin Oo Lwin, but their forces became stretched thin. Can any single regional force dominate and project power across all of Myanmar beyond Shan State on its own?
The People’s Defence Force (PDF), formed under the NUG-MOD in 2021, was explicitly designated from its inception as the precursor to a future Federal Union Army. The junta understands this clearly: they will not negotiate until they are decisively defeated because they recognize that the NUG/PDF coalition possesses both the demographic scale and determination to permanently end military rule.
Those who fail to grasp this reality—or those seeking personal military hegemony—continue to undermine or dismiss the PDFs and local defense forces (PaKaPha). While constructive criticism of the NUG, PDF, or PaKaPha is legitimate, demanding their dissolution or marginalization reveals bad faith. Even strong regional forces like the Arakan Army (AA) recognize this reality, actively operating alongside local PDF forces in Magway, Bago, and Ayeyarwady.
Some still fail to grasp the true strength and strategic importance of the forces they support or have built. This is a concise, straightforward assessment for the general public to understand the broader strategic picture.
— Khun Saing (September 20, 2026)
Strategic Analysis & Contextual Verification
1. The “Divide-and-Conquer” Strategy vs. Collective Bargaining
- Junta Tactics: Historically, successive military regimes in Myanmar (from the SLORC/SPDC eras to the current SAC) have systematically avoided negotiating with unified coalitions. They prefer bilateral ceasefire agreements with individual Ethnic Armed Organizations (EAOs) to neutralize specific fronts while isolating others.
- Targeting Coalition Frameworks: The post-2021 resistance introduced unified umbrella frameworks, including the National Unity Government (NUG), its Ministry of Defence (MOD), and political-military alliances like the Resistance Command and Coordination structures or regional alliances. The military junta consistently labels the NUG and PDFs as “terrorist organizations,” refusing direct negotiation while attempting separate outreach to traditional EAOs (e.g., KIO, CNF, ABSDF).
2. Demographic & Force Projection Realities
- Demographic Limits of Single-State Armies: The author’s mathematical argument regarding population limits holds ground in military logistics and manpower reserves:
- Chin State: According to the 2014 Myanmar Census, Chin State’s population was approximately 478,000. Raising a standing force of tens of thousands poses significant demographic strain relative to the active working-age population.
- Bamar-Majority Center: The central Bamar-majority regions (Sagaing, Magway, Mandalay, Bago, Ayeyarwady) contain the majority of Myanmar’s ~55+ million population. The PDF movement in these regions provides the manpower base required to field a force capable of confronting the SAC at scale.
3. Post-Operation 1027 Dynamics & Joint Operations
- Operation 1027 Impact: Launched in late 2023 by the Three Brotherhood Alliance (AA, TNLA, MNDAA), Operation 1027 captured scores of towns and key trade routes in Northern Shan State and Rakhine State. However, holding large geographic territory requires significant force distribution, leading to stretched lines of communication when approaching major military centers like Pyin Oo Lwin or Mandalay.
- Interoperability (AA & Local PDFs): As noted in the post, the Arakan Army (AA) and other major EAOs have provided training, arms, and tactical coordination to PDF forces operating in Anyar (central Myanmar) and regions like Magway, Bago, and Ayeyarwady, acknowledging that defeating the junta requires central front pressure rather than isolated regional control.
လက်ရှိ အနေအထား သံခိပ် (ခွန်ဆိုင်း)
စစ်ကောင်စီက သူ အနိုင်တိုက်နိုင်သေးတယ် ထင်နေသမျှ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး စကားပြောရအောင် ဆိုပြီး NUGကို မခေါ်ဘူး။ SCEF ကို လဲ မခေါ်ဘူး။ စိတ်ချ။
ကချင်ကို စာပို့လိုက်-ချင်းကိုစာပို့လိုက်-အေဘီကို စာပို့လိုက် လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေက သိတဲ့ အတိုင်း ဖဲ့ထုတ်ကြည့်နေတာပဲ။ ဘယ်တော့မှ သူက အုပ်စုလိုက် ကို ခေါ်ပြီး မဆွေးနွေးဘူး။
ဒါ စစ်တပ်ရဲ့ ပုံသေဗျူဟာ။
အရင်ကလဲ ဒီအတိုင်း။ ခုလဲ ဒီအတိုင်းပဲ။
နွေဦးမှ ပေါ်လာတဲ့ NUG-MOD ကို စစ်တပ်က ဘယ်တော့မှ မခေါ်ဘူး။ အခု စုဖွဲ့ထားတဲ့ SCEF ကို လဲ ဘယ်တော့မှ တစုတစည်းထဲ မခေါ်ဘူး- စိတ်ချ။
သူတို့အားလုံးက စစ်တပ်ကို နိုင်ငံရေးက အပြီးထွက်ရမယ်။ စစ်တပ်က အရပ်သား အစိုးရအောက်မှာ ရှိရမယ်။ လုပ်ထားတဲ့ အပြစ်တွေကို တာဝန်ခံရမယ် အတိအလင်းပြောထားတာ။
စစ်တပ်က နိုင်ငံရေးထဲက ဘယ်တော့မှ မထွက်ချင်ဘူး။ ၂၀၀၈ ကို မဖျက်သိမ်းချင်ဘူး။ လုပ်ထားတဲ့ စစ်ရာဇဝတ်မှုတွေကို ရင်မဆိုင်ချင်ဘူး။
အကြွင်းမဲ့ အာဏာ ကို မစွန့်ချင်လို့သာ ရွှေးတုအစိုးရ ကာဗာယူပြီး အာဏာရှင် ဆက် လုပ်နေတာ။ ရှင်းနေတာပဲ ။
အမျိုးသား ညီညွတ်ရေး အစိုးရဆိုတာ ၂၀၂၀ ရွေးကောက်ပွဲ ရလဒ် အခြေခံကနေ ပေါ် လာတာ။ ဗမာတွေ အများစုပါတဲ့ တိုင်းယူနစ် တွေ အကုန်ပါတယ်။ တိုင်းပြည် လူဦးရေ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ကိုယ်စားပြုထားတာ။
ဆိုတော့ NUG က -MOD ဆိုတဲ့ စစ်တပ်ကို တည်ဆောက်လိုက်တာ ဘယ်လောက်မြန်သလဲ။
နောင်လဲ တိုင်းပြည် အရင်းအမြစ်တွေ ပို ရ လာရင် အင်အား သိန်းဂဏန်း ဆိုတာ အသာလေး တည်ဆောက်လို့ ရတယ်။
ကျန်တဲ့တိုင်းရင်းသားတွေ ဆိုတာက တိုင်းရင်းသား လူမျိုးအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် တိုင်းပြည်လူဦးရေ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်။
တဖွဲ့ချင်း စစ်တပ်ကို စစ်ဖက်ပြိုင်မယ် ဆိုရင် စစ်ကောင်စီထက်သာတဲ့ စစ်တပ်ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ် လူစုမလဲ။
ဒါ သင်္ချာ ရိုးရိုးလေးပဲ။ ချင်းဆိုတာ ပြည်နယ်တခုလုံး ပေါင်းမှ လူဦးရေ ၅သိန်းပဲ ရှိတာ။ အခု ချင်းပြည်နယ်မှာ ရှိတဲ့ လက်နက်ကိုင်တပ်တွေ အားလုံး တတပ်ထဲ အဖြစ် ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် အင်အား ၅သောင်း ရ မလာနိုင်ဘူး ။
ကရင်နီ မှာလဲ ဒီလိုပဲ။ သွေးခွဲခံ ထားရတဲ့ ကရင်ပြည်နယ်လဲ ဒီလိုပဲ။ ရှမ်းပြည်နယ်လဲ ဒီလိုပဲ ။
တဖွဲ့ချင်း ဒီနေ့ ငြိမ်းချမ်းရေး စာချုပ်ချုပ်ထား၊ တိုင်းပြည်အရင်းအမြစ်တွေ အကုန် မောင်ပိုင်စီးထားတဲ့ စစ်ကောင်စီကသာ စစ်ရေး အသာရအောင် တည်ဆောက်နိုင်တဲ့ ပါဝါအရှိဆုံး။
သူ ပြန် အခြေခိုင်သွားတာနဲ့ အချိန်မရွေး တဖွဲ့ချင်း ဆွဲစားလို့ရတယ်။ ချက်ချင်း မစားနိုင်သေးလဲ သူ ကန့်သတ်ထားတဲ့ ဂွင်ထဲမှာ ခွေထားမလား။ ရသေးတယ်။
သူ့ဗဟိုအာဏာကို ဘယ်တိုင်းရင်းသားမှ ထိပါးနိုင်တဲ့ ပါဝါ မရှိဘူး။
၁၀၂၇ နောက်ပိုင်း တင်နီလာအေးတို့ -မြန္ဒာအေးအောင် တို့ – မြို့တွေ အများကြီးသိမ်းလာပြီး ပြင်ဦးလွင်နား ရောက်လာတော့ သူတို့တပ်တွေက ကျဲသွားပြီ။ ရှမ်းပြည်ကို ကျော်ပြီး ကွက်ပြည့်နင်းနိုင်တဲ့ ပါဝါ သူတို့ချည်းဆိုရင် ရှိလား- ကြည့်လိုက်။
NUG-MOD လက်အောက် ၂၀၂၁ မှာ ပေါ်လာတဲ့ PDF ဆိုတာ စဖွဲ့ကတည်းက ဖယ်ဒရယ်ရှေ့ပြေးတပ်မတော်ပါ လို့ ကြေငြာချက်မှာ ပါပြီးသား။
ဒီတော့ စစ်ကောင်စီက သူမရှုံးမချင်း စေ့စပ်ဖို့ မရှိဘူး။ သူတို့ စစ်တပ်ကို စစ်အင်အားအရကော၊ ပိုင်းဖြတ်မှုအရကော အပြတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ အဖွဲ့ ဆိုတာ သူတို့ သဘောပေါက်တယ်။
ဒါကို သဘောမပေါက်တဲ့ လူတွေရယ်၊ စစ်ဦးစီးချုပ် တက်လုပ်ချင်သူတွေရယ်ကသာ ခုအချိန်ထိ PDF တွေ၊ ဒေသဆိုင်ရာ ပကဖတွေကို ကြုံတိုင်း နှိပ်ကွပ်နေတာ။ သုံးစား မရဘူး ဇွတ်လုပ်နေကြတာ။
နူဂျီ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပီဒီအက်ဖ် ဖြစ်ဖြစ်၊ ပကဖ ဖြစ်ဖြစ် ဝေဖန်တာက ဝေဖန်။ ရတယ်။
သုံးစား မရဘူး၊ ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့၊ ဖယ်ပေးလိုက်တော့ လုပ်လာရင်တော့ စေတနာ မမှန်ဘူး။
အေအေ လို့ ရက္ခိတ အမာခံတပ်တွေကတောင် အသိအမှတ်ပြုသေးတာ။ မကွေးမှာ ပဲခူးမှာ ဧရာဝတီ မှာ လိုကယ်တွေ နဲ့ တွဲတိုက်နေသေးတာ။ တချို့က ခုထိ ကိုယ် ထောက်ခံတဲ့ တပ်၊ ကိုယ်တည်ဆောက်ထားတပ်ရဲ့ အင်အားအမှန်၊ နေရာ အမှန်ကို မသိသေးဘူး။
ဒါက အတိုဆုံး သာမန် ရိုးသားတဲ့ အရပ်သားတွေ သိအောင်ရေးတဲ့ ပို့စ်ပဲ ။
ခွန်ဆိုင်း ( ၂၀-၀၉-၂၀၂၆ )
