Loving one’s country, valuing one’s heritage, and protecting one’s culture are natural and necessary components of a healthy society.
However, when patriotism shifts into requiring hatred toward other groups, treating religious minorities as enemies, or suspecting all foreign workers, nationalism ceases to be civic pride—it becomes extremism.
Across different regions, political actors follow a strikingly similar playbook:
1/ manufacture a threat,
2/ target a vulnerable group,
3/ present themselves as sole defenders, and
4/ collect political power amid crisis.
The Mechanics of Scapegoating Across Borders
- United States: Far-right figures such as Jake Lang—who rose to prominence through pro-Trump mobilization and participated in the January 6 Capitol attack—frequently utilize anti-immigrant, anti-Muslim, and antisemitic rhetoric. By portraying himself as a politically persecuted patriot defending the nation against “globalists” and migrants, he exemplifies how grievance politics frames systemic societal complex issues around a singular target.
- Thailand: Extreme nationalist groups target vulnerable migrant workers. Groups such as the local “Moustache Gang” (Nhoat Khem Hmwe) and related movements draw on anti-immigrant sentiment to frame Myanmar migrant workers as economic and social threats. When an individual crime is committed, extreme narratives shift the blame onto an entire demographic, demanding collective expulsion rather than standard legal process.
- Myanmar: Under the Military Dictators and even during democratically elected National League for Democracy (NLD) government, nationalist monks like Ashin Wirathu and organizations like the Patriotic Association of Myanmar (Ma Ba Tha) actively mobilized around the slogan of protecting “Amyo, Barthar, Tharathanar” (Race, Religion, Sasana). By framing Islam as an existential threat to Buddhism, they erased the line between religious devotion and ethno-religious hatred—a driver of human rights crises and international sanctions documented by institutions like the UN Human Rights Council.
Expanding the Context: Xenophobia in Malaysia
This pattern is equally visible across Southeast Asia, particularly in Malaysia:
- Post-COVID Xenophobia: Beginning during the economic, social, and healthcare stresses of the COVID-19 pandemic, xenophobia against Rohingya refugees and foreign migrants surged. Initial political friction intended to undermine government stability transformed into widespread political rhetoric shared across multi-ethnic lines (Malay, Chinese, and Indian communities alike).
- Policy & Rights Debates: Current government policies focusing on mass roundups, detention, and repatriation of migrants remain central points of contention among regional human rights advocacy organizations, which argue that severe enforcement often violates non-refoulement principles.
- Social Media Harassment & Vigilantism: Online influencers and vigilante-style figures (such as local social media personalities like “Abang Koroy”) have actively targeted and exposed the locations of Myanmar nationals around migrant-heavy areas of Kuala Lumpur (e.g., Jalan Pudu and Jalan Gandek). In response, online groups (such as the “Roroa gang”) resort to targeted harassment, photo manipulation, and homophobic slurs—highlighting how real-world marginalization escalates into severe online toxicity.
The True Measure of a Civilized Society
Extremists rarely self-identify as extremists; they frame themselves as “protectors.” Yet, civilized societies function on individual accountability under the rule of law rather than collective guilt based on race, religion, or nationality.
Nationalism can unite a population, but when unity is built entirely on hating an out-group, it ultimately degrades the moral and legal fabric of the entire nation. Recognizing when national pride is being weaponized to conceal discrimination remains essential to preserving open and pluralistic societies.
References & Historical Context:
- Myanmar: Documentation on Ma Ba Tha and Ashin Wirathu’s rhetoric by the UN International Independent Fact-Finding Mission on Myanmar (2018–2019).
- United States: Reports on far-right extremism and January 6 Capitol attack indictments by the U.S. Department of Justice and the Southern Poverty Law Center (SPLC).
- Malaysia & Thailand: Regional migration and human rights monitoring reports by Human Rights Watch and Amnesty International on the treatment of Rohingya refugees and undocumented Southeast Asian migrant workers.
Myanmar Muslims News Network
အမျိုးသားရေးမှသည် အစွန်းရောက်ခြင်းဆီသို့
(အမေရိကန်မှာ — Jake Lang၊ ထိုင်းမှာ “နှုတ်ခမ်းမွေးအဖွဲ့” နှင့် မြန်မာမှာ ဝီရသူ)
ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်တာ၊ ကိုယ့်လူမျိုးကို တန်ဖိုးထားတာ၊ ကိုယ့်ဘာသာနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ကာကွယ်တာဟာ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ အဲဒီလို ချစ်ခြင်းနဲ့ တန်ဖိုးထားခြင်းတွေဟာ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်လူမျိုးကို ချစ်ဖို့အတွက် တခြားလူမျိုးတစ်ခုကို မုန်းရမယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် တခြားဘာသာဝင်တွေကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ရမယ်၊ ကိုယ့်နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နိုင်ငံခြားသားတိုင်းကို သံသယထားရမယ် ဆိုတဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အမျိုးသားရေးဟာ မေတ္တာမဟုတ်တော့ဘဲ အစွန်းရောက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
အမေရိကန်က Jake Lang ရဲ့ နိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းဟာ Trump ထောက်ခံရေးလှုပ်ရှားမှုကနေ January 6 Capitol ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ နိုင်ငံရေးအရ ဖိနှိပ်ခံရသူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ကာ far-right နိုင်ငံရေးသမား၊ online provocateur တစ်ဦးအဖြစ် ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ပြောဆိုမှုတွေထဲမှာ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး၊ မွတ်စလင်များ၊ ဂျူးလူမျိုးများနှင့် “globalists” ဟု သူသတ်မှတ်သူများကို ပစ်မှတ်ထားသည့် rhetoric များကို အမေရိကန် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း အစွန်းရောက်မှုအဖြစ် ဝေဖန်ခံခဲ့ရပါတယ်။
ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာအားလုံးအတွက် ရန်သူတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပေးလိုက်တဲ့ နိုင်ငံရေး ဟာ နားလည်ရလွယ်ပါတယ်။ ဒေါသထွက်နေသူတွေကို စည်းရုံးရလည်း လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနည်းလမ်းရဲ့ အန္တရာယ်က လူတစ်စုလုံးကို ပြဿနာတစ်ခုရဲ့ တရားခံအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံမှာလည်း အလားတူစိတ်ဓာတ်မျိုးကို မြန်မာရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများအပေါ် ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုအချို့မှာ တွေ့ရပါတယ်။
မြန်မာအသိုင်းအဝိုင်းကြား “နှုတ်ခမ်းမွေးအဖွဲ့” ဟု ခေါ်ဆိုကြသော အုပ်စုနှင့် ဆက်စပ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများအပေါ် ထွက်ပေါ်ခဲ့သော စွပ်စွဲချက်များနှင့် သတင်းများကို ကြည့်လျှင် မြန်မာရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားများကို ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ပြဿနာများနှင့် ဆက်စပ်ပုံဖော်ခြင်း၊ မြန်မာ ဆိုသည့် အုပ်စုတစ်ခုလုံးကို သံသယဖြင့် ကြည့်ခြင်းတို့ကို တွေ့ရပါတယ်။
တစ်ဦးချင်းကျူးလွန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကို လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးရဲ့ အပြစ်အဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်တဲ့အခါ အမှန်တရားက ပျောက်သွားပါတယ်။
မြန်မာတစ်ယောက် ပြစ်မှုကျူးလွန်ရင် ဥပဒေအရ အဲဒီလူကို အရေးယူရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ “မြန်မာတွေ ဒီနိုင်ငံက ထွက်သွားရမယ်” ဆိုတဲ့အထိ ပြောင်းသွားပြီဆိုရင် အဲဒါဟာ ဥပဒေအရေးယူမှု မဟုတ်တော့ပါဘူး။
လူမျိုးတစ်စုလုံးကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်တဲ့ အမျိုးသားရေး အစွန်းရောက်မှု ဖြစ်လာပါတယ်။
မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ ဒီလိုဇာတ်လမ်းဟာ ပိုပြီး နာကျင်စရာကောင်းပါတယ်။
ပြည်သူရွေးကောက်ထားတဲ့ NLD အစိုးရလက်ထက်မှာ ဝီရသူတို့နဲ့ ၉၆၉၊ Ma Ba Tha အဖွဲ့တွေဟာ အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုတွေ အကြီးအကျယ်လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီကာလမှာ “အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာဟာ အန္တရာယ်ရှိနေတယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို တွင်တွင်သုံးခဲ့ကြပါတယ်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကို ချစ်တာနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာမဟုတ်သူကို မုန်းတာဟာ တူညီတဲ့အရာမဟုတ်ပါဘူး။ မြန်မာလူမျိုးကို ချစ်တာနဲ့ တခြားလူမျိုးကို လူသားမဟုတ်သလို ဆက်ဆံတာဟာလည်း တူညီတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အစွန်းရောက်အမျိုးသားရေးက အဲဒီမျဉ်းကြောင်းကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
“ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကာကွယ်ရမယ်” ဆိုတဲ့ စကားကနေ “မွတ်စလင်တွေဟာ အန္တရာယ်” ဆိုတဲ့ စကားဆီ ရောက်သွားတယ်။ “လူမျိုးကို ကာကွယ်ရမယ်” ဆိုတဲ့ စကားကနေ “ဒီလူမျိုးက နိုင်ငံအတွက် ရန်သူ” ဆိုတဲ့ စကားဆီ ရောက်သွားတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ လူတစ်ဦးချင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကို မကြည့်တော့ဘဲ သူ ဘယ်ဘာသာဝင်လဲ၊ ဘယ်လူမျိုးလဲဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လာကြပါတယ်။ ဒါဟာ အစွန်းရောက်အမျိုးသားရေးရဲ့ အန္တရာယ်အကြီးဆုံးအချက်ပါပဲ။
Jake Lang က “အမေရိကန်ကို ကာကွယ်ရမယ်” လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
ထိုင်းအမျိုးသားရေးသမားတချို့က “ထိုင်းနိုင်ငံကို နိုင်ငံခြားသားတွေကနေ ကာကွယ်ရမယ်” လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဝီရသူတို့က “အမျိုး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ကာကွယ်ရမယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
စကားလုံးတွေက မတူပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးသဘော လုပ်ဆောင်ပုံကတော့ တူနေပါတယ်။ အရင်ဆုံး အန္တရာယ်တစ်ခု ဖန်တီးတယ်။ အဲဒီအန္တရာယ်အတွက် ရန်သူတစ်စုကို သတ်မှတ်တယ်။
ပြီးတော့ “ငါတို့သာ မကာကွယ်ရင် နိုင်ငံပျက်မယ်” လို့ ပြောတယ်။
နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် တင်မြှောက်လိုက်တယ်။
ဒီနည်းလမ်းဟာ နိုင်ငံတိုင်းမှာ အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ လူတွေ ကြောက်နေတဲ့အချိန်၊ စီးပွားရေးခက်ခဲနေတဲ့အချိန်၊ နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်တဲ့အချိန်မှာ ပိုပြီး အလုပ်လုပ်တတ်ပါတယ်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ ပြဿနာဖြစ်လာတဲ့အခါ အဖြေကို လိုချင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစွန်းရောက်သမားတွေက အဖြေမပေးဘဲ အပြစ်တင်ရမယ့်သူကို အစားထိုးပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ယဉ်ကျေးပြီး ဖွံ့ဖြိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေမှာ ဒီလိုအယူအဆတွေကို လက်မခံဖို့ ကြိုးစားကြပါတယ်။ အကြောင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဥပဒေရှေ့မှာ လူတစ်ဦးချင်းသာ တာဝန်ရှိရမယ်၊ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး တာဝန်ရှိစရာမလိုဘူး။
ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူတစ်ယောက်ရှိရင် သူ့ကို ဖမ်းရမယ်။ သူ့ကို တရားစွဲရမယ်။ သက်သေအထောက်အထားနဲ့ အပြစ်ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်ရမယ်။
ဒါပေမဲ့ “သူက မြန်မာဖြစ်လို့ မြန်မာအားလုံးအပြစ်ရှိတယ်”၊ “သူက မွတ်စလင်လို့ မွတ်စလင်အားလုံးအန္တရာယ်ရှိတယ်”၊ “သူက လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနဲ့ ရောက်လာလို့ immigrant အားလုံးကို နှင်ထုတ်ရမယ်” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဥပဒေက ပျောက်သွားပြီး လူအုပ်စုကို အပြစ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ ကျန်တော့ပါတယ်။
အမေရိကန်မှာ Jake Lang လို far-right figures တွေရှိပေမယ့် အမေရိကန်လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးက သူတို့ကို လက်ခံထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့ရဲ့ anti-Muslim၊ antisemitic နဲ့ anti-immigrant rhetoric တွေကို လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းတွေ၊ မီဒီယာတွေနဲ့ နိုင်ငံသားအများအပြားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ကြပါတယ်။
ထိုင်းနိုင်ငံမှာလည်း မြန်မာရွှေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားရေးလှုပ်ရှားမှုတွေရှိတယ်ဆိုပြီး ထိုင်းလူမျိုးအားလုံးကို တစ်ပုံတည်း မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူး။ မြန်မာအလုပ်သမားတွေဟာ ထိုင်းစီးပွားရေးအတွက် အရေးပါကြောင်း၊ သူတို့ကို လူသားအဖြစ် တန်းတူဆက်ဆံရမယ်လို့ ယုံကြည်တဲ့ ထိုင်းနိုင်ငံသားတွေနဲ့ အလုပ်သမားအခွင့်အရေးလှုပ်ရှားသူတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။
မြန်မာနိုင်ငံမှာလည်း ဝီရသူတို့ရဲ့ အမျိုးသားရေးဇာတ်ကြောင်းကို လူတိုင်း လက်မခံခဲ့ကြပါဘူး။ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ယုံကြည်တဲ့လူများစွာကပင် ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အခြေခံမှာ မေတ္တာနဲ့ ကရုဏာရှိတယ်၊ လူမျိုးရေးအမုန်းတရား မဟုတ်ဘူး လို့ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။
တကယ်တော့ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ အင်အားဟာ လူတိုင်း တူညီလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မတူညီတဲ့လူတွေ အတူတကွ နေနိုင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာသာမတူလို့ မုန်းစရာမလိုဘူး။ လူမျိုးမတူလို့ ရန်သူဖြစ်စရာမလိုဘူး။
နိုင်ငံခြားသားဖြစ်လို့ ရာဇဝတ်သားလို့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်နိုင်ငံကို ချစ်ဖို့အတွက် တခြားနိုင်ငံကို မုန်းစရာမလိုဘူး။
အမျိုးသားရေးဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို စည်းလုံးစေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစည်းလုံးမှုကို တခြားသူတစ်ယောက်ကို မုန်းခြင်းပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားရင် နောက်ဆုံးမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးကိုပဲ ပျက်စီးစေတတ်ပါတယ်။
အမေရိကန် Jake Lang၊ ထိုင်းက “နှုတ်ခမ်းမွေးအဖွဲ့”၊ မြန်မာက ဝီရသူတို့ကို ကြည့်ရင် သင်ခန်းစာတစ်ခုကို မြင်နိုင်ပါတယ်။
အစွန်းရောက်အမျိုးသားရေးသမားတစ်ယောက်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ အစွန်းရောက်သူလို့ မခေါ်တတ်ပါဘူး။ သူက “ကာကွယ်သူ” လို့ပဲ ခေါ်တတ်ပါတယ်။
သူက လူမျိုးကို ကာကွယ်နေတယ်လို့ ပြောမယ်။ ဘာသာကို ကာကွယ်နေတယ်လို့ ပြောမယ်။ နိုင်ငံကို ကာကွယ်နေတယ်လို့ ပြောမယ်။
ဘာသာရေးအမည်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ လူမျိုးရေးအမည်နဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ နိုင်ငံချစ်စိတ်အမည်နဲ့ဖြစ်ဖြစ် လူတစ်စုကို မုန်းဖို့၊ ဖိနှိပ်ဖို့၊ အပြစ်ပေးဖို့ လူထုကို လှုံ့ဆော်လာတဲ့အခါ “ဒါဟာ အမျိုးသားရေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမုန်းတရားကို အမျိုးသားရေးအလံနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာလား” ဆိုတာ သတိရှိရပါမယ်။
အဲဒီလို သတိရှိရှိနဲ့ အစွန်းရောက်ကြသူတွေကို တွန်းလှန်နိုင်မှသာ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ အမုန်းတရားကို လက်ခုပ်တီးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတို့ကြား ကွဲကွဲပြားပြားမြင်နိုင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ယဥ်ကျေးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ အဆိပ်အတောက်နဲ့ အမုန်းတရားတွေ မပွားလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
တခုသတိထားမိတာက ပြည်သူရွေးကောက်တင်မြောက်ထားတဲ့ NLD အစိုးရလက်ထက်မှာ ဝီရသူ၊ စွေစောင်းခေါ် ဝင်းကိုကိုလတ်နဲ့ မဘသအုပ်စုတွေဟာ အစိုးရပုံရိပ်ကျအောင် ဘာသာရေးနဲ့ အမျိုးမျိုးတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။
အခု စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းပြီးအစိုးရလုပ်နေချိန်မှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေကြပါတယ်။ ရုပ်ရှင်စကားနဲ့ပြောရယင် သူတို့ အခန်းဟာ ပြီးသွားပြီလို့ ဆိုရပါမယ်။
သူတို့အပိုင်းက ပြည်သူ့အစိုးရကို ဘာသာရေး၊ လူမျိုးရေးနဲ့ မှိုင်းတိုက်ဖို့ပါ။ အခုတော့ သူတို့အခန်းဟာ ပြီးသွားလို့ ဒါရိုက်တာကလည်း ခေါ်မသုံးတော့ပါဘူး။
သူတို့လည်း ရတဲ့ သရုပ်ဆောင်ကြေးတွေနဲ့ ဇိမ်ကျကျ နှပ်နေကြလောက်ကြပါပြီ။ လူတွေကလည်း သူတို့ကို မေ့မေ့ပျောက်ပျောက်နဲ့ ရှိနေကြပါပြီ။
လူသားအားတွေ အစွန်းမရောက်ကြဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။
Ko Joe
၂၄-ရက်၊ သြဂုတ်လ၊၂၀၂၆
