From Advice Ignored to Lessons Unlearned: A Reflection on Myanmar’s Political Crossroads

Soon after the military coup led by Min Aung Hlaing, I was unexpectedly approached through the late Dr. Tint Lwin (Cho Pyone), a close friend of SAC Secretary-General General Aung Lin Dwe.

There were personal connections. I was told that his elder sister had been my student, my youngest brother had been his classmate at Regional College, and even among my relatives—one of my first cousin and another a Panthay—there were close friendships with him. Through these ties, a message reached me.

I was asked to help lobby the Muslim community—Myanmar Muslims, Rohingyas, and even the wider international Muslim world—to support the military junta. In return, I would be rewarded with land in Yangon, Mandalay, Kalaw, and Maymyo, along with valuable import permits.

My reply, conveyed through Dr. Tint Lwin, was clear and without hesitation.

I said I would be willing to help—but not for reward. I am already old. By the grace of Allah (Subhanahu wa Ta‘ala), my family is blessed: four medical doctors among my children and their spouses, and another pursuing a PhD. Alhamdulillah, I have more than enough. I neither need nor desire land, wealth, or privileges. I would help free of charge—but only if my advice was seriously considered.

My Five Proposals

I requested that my advice be conveyed directly to Senior General Min Aung Hlaing:

1. Power-sharing for national stability
I stated frankly that I did not care who ruled—whether the military under Min Aung Hlaing or the NLD led by Aung San Suu Kyi.
Both were necessary.

Min Aung Hlaing could control the military, USDP, and armed groups.
Aung San Suu Kyi could command the trust of the people.

I proposed a shared leadership model, alternating the presidency between them. Given her age, she would likely serve only one term. This arrangement could stabilize the nation.

2. Restore democracy and guarantee equal rights
All citizens must enjoy equal rights. Religious minorities—Christians, Hindus, and Muslims—must be allowed to repair, rebuild, and construct places of worship freely.

3. Establish a genuine federal system
Ethnic minorities must be granted meaningful federal autonomy.
Examples already exist—Malaysia, India, and the United States—where central governments maintain unity while allowing diverse states to function with varying religious and cultural dynamics.

4. Compensate those who have suffered
Justice must include restitution. The people who endured losses and suffering deserve recognition and compensation.

5. Peace and prosperity will follow
Only after these steps can Myanmar achieve peace. Many investors and well-wishers around the world are ready to support and develop Myanmar—if stability and fairness are restored.

Silence in Response

My message was completely ignored.

Years have passed, and the country continues to suffer from the same unresolved conflicts.

U Aung Tin’s Reflection — A Voice I Agree With

Recently, my colleague U Aung Tin expressed thoughts that deeply resonate with me.

He urges Min Aung Hlaing to become a true politician, not merely a military ruler.

A politician, he reminds us, is not defined by position:

One must act whether in power or not.
One must cooperate even with those one dislikes.
One must continue working—even with only a voice on social media.
Politics cannot be paused.

Importantly, politics is not about pleasing people. Nor is it about avoiding unpopularity. It is about doing what is right and beneficial for the country.

He acknowledges that political bodies will always include both agreeable and disagreeable individuals. That is the nature of politics. Judgement must be based not on personal preference, but on actions and outcomes.

A Call for a New Approach

U Aung Tin warns that both the government and opposition have long pursued a strategy of total confrontation—an “all-or-nothing” approach.

This path has failed.

For over 70 years, it has only resulted in:

national suffering
widespread poverty
and loss of dignity on the global stage

To continue repeating the same failed strategy, he argues, is unacceptable.

Instead, he calls for new methods and bold breakthroughs.

Peace, especially internal peace, must be led by those in power. Without leadership from the government, reconciliation cannot succeed.

A Chance for Historical Redemption

Myanmar’s long-standing crisis is like a deep-rooted cancer, spanning generations.

If Min Aung Hlaing could genuinely resolve it, he would not merely be another ruler—he would be remembered in history as an extraordinary leader.

History has shown transformation is possible.

Figures like Tin Oo and Kyi Maung were once military officers viewed with suspicion, yet later became respected and beloved civilian leaders.

A Personal Note from U Aung Tin

Anticipating criticism, U Aung Tin rejects accusations that such views are acts of appeasement.

Now over 70 years old and living peacefully abroad, he has no need to flatter or submit to any regime. If returning home required kneeling, he would refuse. He would rather return with dignity—or not at all.

Even his wife humorously remarks whether his desire to return is simply impatience with life abroad.

Conclusion

Between advice ignored and wisdom repeated, the message remains consistent:

Power must be shared or balanced
Rights must be equal
Federalism must be genuine
Justice must be restorative
And politics must evolve beyond confrontation

Only then can Myanmar move from suffering toward peace and prosperity.

Aung Tin is with Phyo Win Latt and 10 others.

pnSodretosll0i65a4c30mcc0huia41c3i9lha9a89318cmtamgmut2i37g1 ·

သမ္မတကြီးဦးမင်းအောင်လှိုင် နိုင်ငံရေးသမားဖြစ်ပါစီ။

နိုင်ငံရေးသမားဆိုတာ ကိုယ်ရှိနေတဲ့နေရာမှာ လုပ်တာဖြစ်တယ်။

ရာထူးနေရာရလည်း လုပ်ရတယ်။

ရာထူးနေရာ မရလည်း လုပ်ရတယ်။

မတွဲချင်တဲ့သူနဲ့လည်း တွဲလုပ်ရတယ်။

ဆိုရှယ်မီဒီယာလောက်သာတတ်နိုင်ရင်လည်း လုပ်ရတယ်။

ရပ်ထားလို့ မရဘူး။

လူ့အကြိုက် လိုက်လုပ်ရတာမျိုး မဟုတ်သလို၊ လူမကြိုက်လည်း မှန်ရာအကျိုးရှိရာကို လုပ်ရတယ်။

ပြည်ထောင်စုအတိုင်ပင်ခံကောင်စီမှာ ဦးစိုင်းညွန့်လွင်၊ ဦးမြအေးတို့ကို ပါစေချင်ပေမယ့် သူတို့က နိုင်ငံရေးသမားတွေဖြစ်လို့ နေရာမရလည်း ဆက်လုပ်မယ်။ နေရာရလည်း ဆက်လုပ်ကြမယ်။ နောင်တိုးချဲ့ဖွဲ့စည်းနိုင်တဲ့အခါမှာ လူထုယုံကြည်ကိုးစားမှုအားကောင်းတဲ့ သူတို့လိုခေါင်းဆောင်မျိုးတွေကို ထည့်သွင်းပေးစေချင်တယ်။

အခုဖွဲ့လိုက်တဲ့ ပြည်ထောင်စုအတိုင်ပင်ခံကောင်စီမှာ ကျနော်မကြိုက်တဲ့သူတွေလည်း ပါနေပေမယ့် ကြိုက်တဲ့သူတွေလည်း ပါနေလို့ သဘောကျမိတယ်။ နိုင်ငံရေးရဲ့သဘာဝကိုက ကိုယ်ကြိုက်တာချည်းပဲ မဖြစ်လာတတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ကြိုက်တာ မကြိုက်တာထက် သူတို့လုပ်ရပ်တွေနဲ့သာ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။

သမ္မတကြီးမင်းအောင်လှိုင်ကို အကြံပြုခွင့်ရရင် ပြုချင်တာက မြန်မာ့အရွေ့ဖြစ်စေချင်ရင်၊ တိုင်းပြည်ကို တကယ်ပဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်း တိုးတက်စေချင်ရင် နည်းလမ်းသစ်တွေနဲ့ ထိုးဖောက်ပါ။

အစိုးရကော၊ အတိုက်အခံတွေပါကိုင်စွဲထားတဲ့ အပြုတ်တိုက်ရေးလမ်းစဉ်က မအောင်မြင်တဲ့အပြင် တိုင်းပြည်နာ၊ လူထုမွဲ၊ ကမ္ဘာ့အလည်မှာ နိုင်ငံနဲ့လူမျိုး သိက္ခာကျတာ နှစ်၇၀ကျော် သက်သေထူပြီးဖြစ်တာမို့ နည်းမှား၊ နည်းလွဲကြီးကိုပဲ ဆက်ကျင့်သုံးအုံးမယ်ဆိုတာမျိုးက လုံးဝမဖြစ်သင့်တော့ပါဘူး။

ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးအရွေ့ကလည်း အစိုးရလုပ်သူက ဦးဆောင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

နှစ်၇၀ကျော် လူ့မျိုးဆက်သုံးဆက်နီးပါး စွဲကပ်နေတဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့အိုင်းအနာကင်ဆာရောဂါကြီးကို သမ္မတကြီးဦးမင်းအောင်လှိုင်က အမြစ်ဖြတ် ကုစားပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ မြန်မာ့သမိုင်းမှာ တမူထူးခြားသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် အထင်အရှား မော်ကွန်းတင်ခံရမယ်။

မှတ်ချက်

(၁) ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်ဦး၊ ဗိုလ်မှူးကြီးကြည်မောင်တို့လည်း လူထုချဉ်တဲ့ စစ်ဗိုလ်တွေဘဝကနေ လူထုချစ်တဲ့ လူထုခေါင်းဆောင်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတင်ဦး ကာချုပ်ဘဝတုန်းက သူဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့လုပ်ရပ်တွေကို မကြိုက်တဲ့ တိုင်းရင်းသားတွေ အများအပြား ရှိခဲ့တယ်။

(၂) တချို့ ဒီပို့စ်ကို စစ်အုပ်စုကိုဖားတာလို့ စွပ်စွဲကြမယ်။ “ဟဲ့ တစ်ဗိုလ်ထမဲ့ ညိုမြရဲ့။ ထမင်းတလုပ်အတွက် ထင်းခုတ်တော့လည်း၊ အများသူငှါမနဲ စားရမှာမလွဲ”ဆိုတဲ့ သခင်ကိုယ်တော်မှိုင်းလေးချိုးကို ပြန်အမှတ်ရမိတယ်။

အသက်၇၀ကျော်ပါပြီ။ နိုင်ငံခြားမှာ အေးချမ်းလုံခြုံ ကျန်းမာချမ်းသာစွာနဲ့နေရလို့ စစ်အုပ်စုကိုဖားမှ၊ ဒူးထောက်မှ အိမ်ပြန်လို့ရမယ်ဆိုရင် အရင်တုန်းကလည်း မလုပ်ခဲ့သလို အခုသေခါနီးမှ နာမည်ပျက်အောင် ပိုမလုပ်ပါဘူး။ အခုပြန်လို့ရရင် အခုရင်ကော့ပြန်တယ်။ ဒူးထောက်ပြီး ဘယ်သောအခါမှ မပြန်ပါ။

ဒီမှာအေးအေးဆေးဆေး မနေချင်ပဲ မြန်မြန်သေချင်လို့ ပြန်ချင်တာလားလို့ မဒမ်အောင်တင်က အမြဲဩဘာပေးလျှက်။