We also have a DREAM like Martin Luther King

MYANMAR MINORITIES HAVE A DREAM

ဤစာမူသည် လူ့အခွင့်အရေးလှုပ်ရှားသူ ကွယ်လွန်သူ ကိုမောင်မောင် Shwe Keraweik ၏ မူရင်းခံစားချက်၊ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် မာတင်လူသာကင်း၏ “I Have a Dream” မိန့်ခွန်းကို မြန်မာ့နိုင်ငံရေးအခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်များကို လုံးဝ ပျက်ပြယ်မှုမရှိစေဘဲ၊ ဖတ်ရလွယ်ကူပြီး ပိုမိုစနစ်ကျပြေပြစ်သော မြန်မာစာအရေးအသား (Better Burmese Post) အဖြစ် ပြင်ဆင်တည်းဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ စာရိုက်ရာတွင် ပါရှိနေသော ဗျည်းဗျည်းချင်း ကွာဟနေမှုများ (ဥပမာ – က ျ ု ပ်၊ ခ ျ ချက်) ကို သတ်ပုံမှန် စာလုံးပေါင်းများဖြင့် စနစ်တကျ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးထားပါသည်။

မြန်မာလူနည်းစုတို့၏ အိပ်မက် (၁)

ကျွန်ုပ် ငယ်စဉ်ကတည်းက မာတင်လူသာကင်း၏ “I Have a Dream” မိန့်ခွန်းကို ဖတ်ခဲ့ရပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အိပ်မက်တစ်ခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ မက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအိပ်မက်သည် မဖြစ်နိုင်သော စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် သို့မဟုတ် လေထဲတွင် တိုက်အိမ်ဆောက်သည့် အိပ်မက်မျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ထိုအိပ်မက်သည် ပိုမိုပီပြင်စွာဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ပေါက်လာနေသည်။ “ဒုတိယပင်လုံ” ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ကျွန်ုပ်၏ အိပ်မက်များသည် ပိုမိုထင်ရှားပြတ်သားလာခဲ့သည်။

ကျွန်ုပ် အမြဲမက်နေသည့် အိပ်မက်ကို အားလုံးထံ မျှဝေခွင့်ပြုစေလိုပါသည်။

၁၉၄၇ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၂ ရက်နေ့က ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသားအားလုံး၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားနွယ်စုများသည် “ပင်လုံသဘောတူညီချက်” ဟူသော မျှော်လင့်ချက် အိပ်မက်ကြီးတစ်ခုကို မက်လျက် စာချုပ်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဝိုင်းဝန်းလက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြဖူးသည်။

“စစ်မှန်သော ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးကို အတူတကွ ထူထောင်ကြမည်” ဟူသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ အိပ်မက်သည် ဗမာစစ်အစိုးရအဆက်ဆက်၏ လက်အောက်တွင် အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

၁၉၄၇ ပင်လုံစာချုပ်အရ ၁၉၄၈ ခုနှစ်တွင် လွတ်လပ်ရေးရရှိသော မြန်မာနိုင်ငံသည် စစ်မှန်သော ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုနိုင်ငံ ဖြစ်လာရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖဆပလအစိုးရက ဦးဆောင်ရေးဆွဲပြဋ္ဌာန်းလိုက်သည့် ၁၉၄၇ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကြောင့် လူများစုက လူနည်းစုအပေါ် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည့် အခြေအနေဆိုးကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေကို ပင်လုံစာချုပ်နှင့် ပင်လုံစိတ်ဓာတ်တို့နှင့်အညီ ဖြေရှင်းနိုင်ရန် လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များသည် လူများစု ဗမာအစိုးရနှင့် ၁၉၅၅ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၂ ခုနှစ်အထိ သည်းခံဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မည်သည့်အဖြေကို ရရှိခဲ့သနည်း။

ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းသည် ပင်လုံစာချုပ်ပါ အချက်အလက်များနှင့် သဘောတူညီချက်များကို မျက်ကွယ်ပြုကာ စစ်အာဏာသိမ်းပစ်ခဲ့သည်။ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားခေါင်းဆောင်များကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပြီး နှိပ်ကွပ်ခဲ့သည်။ ထို ၁၉၆၂ ခုနှစ် မတ်လ ၂ ရက်နေ့မှစ၍ ယနေ့အချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည့် ဘဝဆိုးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။

ပင်လုံစာချုပ်ဆိုသည်မှာ အင်္ဂလိပ်လက်အောက်မှ လွတ်လပ်ရေး အတူတူယူရန်အတွက် ဝိုင်းဝန်းလက်မှတ်ထိုးထားခဲ့ကြသည့် သာမန်စာရွက်တစ်ရွက် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ မြန်မာနိုင်ငံသားများ၊ အထူးသဖြင့် တိုင်းရင်းသား လူနည်းစုများ၏ ကြီးမားလှသော မျှော်လင့်ချက်နှင့် အိပ်မက်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုစာချုပ်ကြောင့် ကိုလိုနီနယ်ချဲ့လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ကာ နယ်ချဲ့တို့ပေးခဲ့သည့် အိပ်မက်ဆိုးများမှ ပျော်ရွှင်စွာ နိုးထလာရမည့် မျှော်လင့်ချက်ရောင်နီ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုပင်လုံစာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးမိခဲ့သည့် ရလဒ်ကမူ ဗမာလူများစုက ကျွန်ုပ်တို့ လူနည်းစုများအပေါ် လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး ခွဲခြားကာ မတရားဖိနှိပ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပင်လုံစာချုပ် လက်မှတ်ထိုးခဲ့သည့်နေ့မှ ရေတွက်လျှင် ယနေ့ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း ၇၀ ပင် ပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်များ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ကို နိုင်ငံရေး၊ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းကဏ္ဍများတွင် လူရာမသွင်းဘဲ ထားရှိဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် နေရာတိုင်းတွင် ခွဲခြားဆက်ဆံခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုင်းရင်းသားပြည်နယ်များသည် ဆင်းရဲတွင်း နက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် နိုင်ငံ့ဘဏ္ဍာငွေ ခွဲဝေမှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ ပြည်နယ်များမှ ထွက်ရှိသည့် သဘာဝသယံဇာတများကို ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် မမြင်ရ၊ မပိုင်ဆိုင်ရသေးပေ။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် မိမိတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လွတ်လပ်စွာ ကျင့်သုံးခွင့် မရကြသေးပေ။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် မိမိတို့၏ စာပေ၊ သမိုင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကို ဖော်ထုတ်သင်ကြား ထိန်းသိမ်းခွင့် မရရှိခဲ့ကြပေ။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ လယ်ယာမြေများ၊ တောင်ယာများနှင့် ကျွဲနွားရိက္ခာများ လုယူဖျက်ဆီးခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားကောင်းများသည် မိမိတို့အိမ်၊ မိမိတို့တဲအတွင်း၌ပင် အသတ်ဖြတ်ခံ၊ အဖမ်းဆီးခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးပျိုများသည် မိမိတို့အိမ်တွင်း၌ပင် မုဒိန်းကျင့် စော်ကားခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ရာ ဘာသာတရားများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ပုတ်ခတ်စော်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
• နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာ ဘုရားကျောင်းကန်များ ဖျက်ဆီးခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

မြန်မာလူနည်းစုတို့၏ အိပ်မက် (၂)

နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်တို့တွင် လွတ်လပ်စွာ ကိုးကွယ်ခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာ ဟောပြောခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာ ရေးသားခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာ ပညာသင်ကြားခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်ခွင့်နှင့် လွတ်လပ်စွာ ခရီးသွားလာခွင့်များ မရှိခဲ့ကြပေ။

နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသွားသည့်အချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဘာများရရှိခဲ့သလဲ ပြန်ကြည့်ကြပါစို့။

သဘာဝသယံဇာတများ ပြောင်တလင်းခါသွားခဲ့ပြီ၊ သစ်တောများ မရှိတော့ပြီ၊ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများသည် ကန္တာရလွင်ပြင်များ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ၊ မြစ်ချောင်းများ ကောညင်း ပျက်စီးကုန်ကြပြီ၊ လယ်ယာမြေများ စစ်တပ်ပိုင် ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ ပြည်သူအများစုသည် ဒုက္ခသည်စခန်းများတွင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးစွာ နေထိုင်နေကြရပြီး၊ လူငယ်အများစုမှာ မူးယစ်ဆေးဝါး သားကောင် ဖြစ်ကုန်ကြရသည်။ အမျိုးသမီးငယ်များ လူကုန်ကူးခံနေကြရပြီး၊ ပြည်တွင်းဒုက္ခသည်စခန်းများတွင် မနေနိုင်တော့သဖြင့် ပြည်ပဒုက္ခသည်စခန်းများအထိ အသက်လု ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြရသည်။

ကျွန်ုပ်တို့ ၁၉၄၇ ခုနှစ်က မက်ခဲ့သည့် မျှော်လင့်ခြင်းအိပ်မက်သည် နှစ်ပေါင်း ၇၀ ကြာသည့်တိုင်အောင် ဆောင်းတွင်းအိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် “ဒုတိယပင်လုံညီလာခံကြီး” ကျင်းပတော့မည် ဆိုသည့်အခါ…

မြန်မာလူနည်းစုတို့၏ အိပ်မက် (၃)

ပထမပင်လုံညီလာခံတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ကတိပြုလက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည့် ကြွေးကျန်များကို ကျွန်ုပ်တို့ အကုန်အစင် ပြန်လည်တောင်းခံရပါလိမ့်မည်။ ထိုကြွေးကျန်ဆိုသည်မှာ အခြားမဟုတ်၊ “ဗမာတစ်ကျပ်၊ ရှမ်းတစ်ကျပ်” ဟူသော တန်းတူညီမျှရေး ကတိကဝတ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ပထမပင်လုံစာချုပ်အရ ၁၉၄၈ ခုနှစ် လွတ်လပ်ရေးကြေညာစာတမ်းတွင် ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံသားတိုင်း တန်းတူညီမျှရှိစေရမည်၊ သာတူညီမျှဖြစ်စေရမည်၊ လူ့အခွင့်အရေး အပြည့်အဝရရှိစေရမည်၊ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် စိတ်ချမ်းမြေ့မှုကို ရရှိစေရမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကတိစကားများကို ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်နေဝင်း ခေါင်းဆောင်သည့် ဗမာစစ်အစိုးရမှစ၍ အစိုးရအဆက်ဆက် ဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြသည်။

၁၉၄၇ ခုနှစ် ပင်လုံတွင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းပေးခဲ့သည့် “ဗမာတစ်ကျပ်၊ ရှမ်းတစ်ကျပ်” ကတိအရ တိုင်းရင်းသားများကို တစ်ကျပ်ပေးရမည့်အစား တန်ဖိုးမရှိသော “ခဲမူးစေ့” များကိုသာ ပေးခဲ့ကြသည်။ အချို့နေရာများတွင် လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများကို အမည်ခံအဖြစ်သာ အသုံးချခဲ့ကြသည်။

ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးအပ်ထားသည့် ထိုတန်ဖိုးမဲ့ ခဲမူးစေ့များကို ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မှ အောက်ကျို့လက်ခံမည်မဟုတ်ပါ။ ထိုခဲမူးစေ့များအားလုံးကို စစ်မှန်သော မူလတန်ဖိုးအတိုင်း ပြန်လည်လဲလှယ်ပေးရန် ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လမ်းဆုံးသွားပြီဟု ဘယ်တော့မှ ခံယူမည်မဟုတ်သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုလည်း ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများသည် အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ခံနေကြမည်မဟုတ်ပေ။

ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံကြီးသည် အကြွေးပတ်လည်ဝိုင်းကာ ဆင်းရဲမွဲတေနေသဖြင့် မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ ရစရာမရှိတော့ဘူးဆိုသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ လက်မခံပါ။ ပြည်တွင်းစစ်ပြာပုံထဲက ဗမာစစ်အစိုးရ ဖန်တီးခဲ့သည့် တိုင်းပြည်ပျက်ကြီးထဲမှ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ညီညီညွတ်ညွတ်၊ တက်ညီလက်ညီဖြင့် ရုန်းထကြပါမည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့ကျင်းပမည့် ဒုတိယပင်လုံညီလာခံကြီးသည် ကျွန်ုပ်တို့ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများအတွက် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့သည့် “တစ်ကျပ်” ကို အမှန်တကယ် တန်ဖိုးအစစ်အမှန်ဖြစ်သော “တန်းတူအခွင့်အရေး” ဖြင့် လဲလှယ်ပေးရန် ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုလိုပါသည်။

ဒုတိယပင်လုံညီလာခံသို့ တက်ရောက်လာကြသည့် လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားကိုယ်စားလှယ်များအနေဖြင့်လည်း ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက ပင်လုံစိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပေးခဲ့သည့် “ဗမာတစ်ကျပ်၊ ရှမ်းတစ်ကျပ်” ဟူသော ကတိစကားအတိုင်း မူလတန်ဖိုးအပြည့်အဝ ရရှိရေးအတွက် ပြတ်ပြတ်သားသား တောင်းဆိုကြပါရန် တိုက်တွန်းလိုသည်။

ယနေ့ကျင်းပနေသည့် ဒုတိယပင်လုံညီလာခံတွင် ပါဝင်ကြသူအားလုံးကို အရေးတကြီး တောင်းဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ လူနည်းစုများ၊ တိုင်းရင်းသားများ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မဟုတ်သူများအပေါ် ဗမာအစိုးရအဆက်ဆက်က ကျင့်သုံးခဲ့သည့် မတရားမှုများ၊ ကျူးကျော်မှုများ၊ စော်ကားမှုများ၊ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုများ၊ ဖိနှိပ်မှုများနှင့် ညှဉ်းဆဲနိုင့်ထက်စီးနင်းပြုမှုများသည် ယခုနောက်ဆုံး ဒီမိုကရေစီတစ်ပိုင်း စစ်တစ်ပိုင်းအစိုးရ နှစ်ဆက် (အထူးသဖြင့် ၂၀၁၀ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း) တွင် ပိုမိုဆိုးဝါးလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စများကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက်သည်းခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ။ ယခုအချိန်သည် သွေးအေးသွားစေရန် ချွေးသိပ်စကားများပြောလျက် “ဖြည်းဖြည်းပေါ့” ဟု အချိန်ဆွဲရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ရှင်းရှင်းပြောရလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ထပ်မံမစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ပါ။

ယခုအချိန်အခါသည် အဖိနှိပ်ခံအားလုံး နိုးထရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း လူတိုင်း လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး တန်းတူညီမျှမှုကို ရရှိရမည့် အချိန်အခါ ဖြစ်သည်။ သဘာဝတရား၏ သားသမီးများ၊ အနာဂတ်နိုင်ငံတော်၏ ရင်သွေးမျိုးဆက်သစ်များအတွက် မျှော်လင့်ချက်တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးရမည့် အချိန်အခါ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး လက်တွဲ၍ အားနည်းချက်၊ ချို့ယွင်းချက်နှင့် မမှန်ကန်မှုများဖြင့် နွံနစ်နေသော နာဂစ်ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ (၂၀၀၈ ဖွဲ့စည်းပုံ) ကို ဆေးကြောသန့်စင် ဖယ်ရှားပစ်ကာ၊ ကျောက်စိုင်ကျောက်သားကဲ့သို့ ခိုင်မာတည်ကြည်သည့် စစ်မှန်သော ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုသစ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ အုတ်မြစ်ကြီးကို တည်ဆောက်ကြရမည့် အချိန်အခါ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ NLD အစိုးရနှင့် စစ်ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့်လည်း ယနေ့ညီလာခံသို့ တက်ရောက်လာကြသူများ၏ စိတ်ဆန္ဒထက်သန်မှု၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုလားမှု၊ ဖက်ဒရယ်ပြည်ထောင်စုအတွင်း ညီညွတ်စွာဖြင့် တိုင်းပြည်ကို အလုပ်အကျွေးပြုလိုမှုများကို ကြည့်ရှုလျက်၊ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများ၏ စိတ်ဆန္ဒနှင့် အင်အားကို လစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်တော့ပါ။

လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများ၏ တော်လှန်ရေးသည် ဆက်လက် အရှိန်အဟုန် မြင့်မားလာရန်သာရှိပြီး မှေးမှိန်လျော့ကျသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လွတ်လပ်မှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် တန်းတူညီမျှမှုများ မရမချင်း ဆက်လက်တောင်းဆို တိုက်ပွဲဝင်သွားကြမည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယပင်လုံကိုမူ ပထမပင်လုံကဲ့သို့ တခန်းရပ်ဇာတ်သိမ်းသွားခြင်းမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။ ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်သည့် ဒုတိယပင်လုံညီလာခံကို လူသစ်၊ စိတ်သစ်၊ ဘဝသစ်ဖြင့် သမိုင်းစာမျက်နှာသစ်တစ်ရပ်အဖြစ် အတူတကွ ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြပါစို့။