Yes, I agree, some like you, Muslims joined others, continue to advise fighting,

some fight together with revolutionaries, some in AA, some PDF, some EROs, some with Military, or its affliation groups. Nothing wrong.

But just continue fighting alone ..for nearly 80 yrs, cannot win yet.

So we need to fightbut must try ALL the ways to get PEACE.

And don’t forget to pray.

It is easy to ask from abroad to continue fighting. Winning in battles alone cannot usher in peace and progress…just look USA’s won in numerous countries but never could give peace and prosperity in the countries that they win.

Yes, China or India or US or ASEAN have their own interest.

UN’s ability is also restricted by 5 Vetos.

So we need to use Dale Carnegies’ method of “How to win FRIENDS and INFLUENCE people. We should not put all our eggs in one revolution basket.

Myanmar Muslims News Network ·

အမေရီကန်က မြေရှား အကြံနဲ့ ဝင်ပူးတယ် ..တရုတ်က သူ့အပေါးစားတွေ ရောင်းဖို့ သယံဇာတ တွေ မဖို့ ပူးတယ် ..ဒါကို ဖက်ဒရယ် လုပ်ပေးဖို့ဆိုပြီး ဟိုးဘုရင်ခောတ်က ပုံပြင်ဟောင်းတွေ နဲ့ ဥပမာပေး စိတ်ကူးယဉ်ကြဆဲ လူကြီးတွေလည်း ရှိနေဆဲပါ ..တကယ့်လက်တွေ့မှာ သူတို့တသက် ဒီလို ရေပေါ် အရုပ်ရေး စိတ်ကူးတွေယဉ်ရင်းနဲ့ မျိုးဆက်တွေ တဆက်ပြီး တစ်ဆက် စစ်ဘီလူးတွေအောက် မျိုးတုံးခဲ့တာတော့ လက်တွေ့ပါပဲ..Fact ဆိုတာထက် အရမ်း စိတ်ကူးယဉ်ကြတာ ပြသနာဗျ မြန်မာ့ တော်လှန်ရေးက သွေးနဲ့ခြွေးနဲ့ နိုင်အောင်တိုက် စစ်အာဏာရှင် အမြစ်ဖြတ်တဲ့ နည်းကလွဲ တခြား ဘာမှ မရှိပါ…

ကျွန်တော်၏ အမြင်အရတော့ လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်၊ ကိုယ့်အတွေ့အကြုံအလိုက် မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပါတယ်။ မွတ်စလင်အချို့အပါအဝင် မြန်မာနိုင်ငံသားများစွာဟာ AA၊ PDF၊ ERO အဖွဲ့အစည်းများနှင့်အတူ ရှေ့တန်းတွင် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသလို၊ အချို့ကလည်း အခြားသော အင်အားစုများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြပါတယ်။ ထိုရွေးချယ်မှုများကို အပြစ်ပုံချ၍ မရနိုင်ပါ။ လူတိုင်းက မိမိယုံကြည်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် တိုင်းပြည်အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော် မြန်မာနိုင်ငံ၏ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ပါက လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးကို မဆောင်ကြဉ်းနိုင်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်းကိုသာ အားကိုးမနေဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးရရှိနိုင်မည့် နိုင်ငံရေး၊ သံတမန်ရေး၊ လူမှုရေးနှင့် နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေး အပါအဝင် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို တစ်ပြိုင်နက် ရှာဖွေအသုံးချသင့်ကြောင်း ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။

ထို့အပြင် ဆုတောင်းမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာခြင်းကိုလည်း မမေ့သင့်ပါ။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှနေ၍ တိုက်ပွဲကိုသာ ဆက်လက်အားပေးပြောဆိုရသည်မှာ လွယ်ကူပါသည်။ သို့သော် စစ်မြေပြင်အတွင်းရှိ ပြည်သူများအတွက် အမှန်တကယ်လိုအပ်သည်မှာ အနိုင်ရခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေး၊ လုံခြုံရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတို့ ဖြစ်ပါသည်။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းကို ကြည့်လျှင်လည်း စစ်ရေးအရ အောင်မြင်မှုများက အလိုအလျောက် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် သာယာဝပြောမှုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သင်ခန်းစာများစွာ တွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။ အင်အားကြီးနိုင်ငံများပင် မိမိတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည့် နိုင်ငံများတွင် ရေရှည်တည်တံ့သော တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို အမြဲမဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြပါ။

တရုတ်၊ အိန္ဒိယ၊ အမေရိကန်၊ ASEAN သို့မဟုတ် အခြားနိုင်ငံများအားလုံးတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားများ ရှိကြသည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။ ကုလသမဂ္ဂ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းသည်ပင် လုံခြုံရေးကောင်စီ၏ ဗီတိုအာဏာများကြောင့် အကန့်အသတ်များစွာ ကြုံတွေ့နေရသည်။

ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့အနေဖြင့် ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ဦးနု ဘာသာပြန် ‘မိတ္တဗလဋီကာ’ စာအုပ်က သင်ကြားပေးသည့် မိတ်ဆွေတိုးပွားရေးနှင့် စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရေး နည်းလမ်းများကိုလည်း အသုံးချသင့်ပါသည်။” (Dale Carnegie ၏ ‘How to Win Friends and Influence People’) စာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း မိတ်ဆွေများ တိုးပွားစေခြင်း၊ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် သဘောတူညီမှုများ ရှာဖွေခြင်းကိုလည်း အရေးကြီးသည့် မဟာဗျူဟာတစ်ရပ်အဖြစ် မှတ်ယူသင့်ပါသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပြောလိုသည်မှာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်ကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်း၊ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းအပေါ်တွင်သာ လောင်းကြေးထပ်ထား၍ မရပါ။ ‘ဥအားလုံးကို ခြင်းတောင်းတစ်လုံးတည်းထဲ မထည့်သင့်’ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် တရားမျှတမှု ရရှိနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပွင့်လင်းစွာ ရှာဖွေကြရန် လိုအပ်ပါသည်။

“နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အနာဂတ်ကို အနိုင်အရှုံး၏ ရှုထောင့်တစ်ခုတည်းဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပါ။ စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ပြည်သူများ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း၊ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်း၊ တရားမျှတမှု ရှင်သန်ခိုင်မာခြင်းနှင့် အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး ရရှိခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ထိုပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်သူများ၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို လေးစားသကဲ့သို့၊ တွေ့ဆုံဆွေးနွေးရေး၊ သံတမန်ရေးနှင့် ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကိုလည်း အလေးထားကြရမည် ဖြစ်ပါသည်။”