သဥ္ဇာမြ

တရားသူကြီးဟောင်း

မင်းတို့အရပ်သားပြည်သူ၇ယောက်က ဘယ်လောက်ပဲအပြစ်မရှိပါဘူး အာပေါက်အောင်ထုချေနေလဲ ရဲနှစ်ယောက်ပါးစပ်နဲ့စွပ်စွဲတာလောက် အရေးမပါဘူးဟုတ်လား။

The right to hearing ဆိုတာ ကြားနာတယ် ပြောခွင့်ပေးတယ် ဒါပေမယ် လက်ခံစဥ်းစားပေးမှုမရှိဘူးဆိုရင် Hear the otherside တဖက်သတ် ကြားနာတာနဲ့ဘာမှမထူးဘူး။

ဗားဗဟာဒူး အမှုမှာ ရဲက စာတစောင်သက်သေပြသေးတယ်။ အကြမ်းဖက်အဖွဲ့ကို တရားခံကရေးတဲ့စာဆိုပီး။ ဒါတောင် တရားခံရဲ့လက်ရေးမဟုတ်ကြောင်း အထက်ရုံးမှာပေါ်လို့တရားခံလွတ်သွားတာ။ ရဲတွေလောက် ကလိန်စေ့ငြမ်းစင်ရေးတတ်တာရဲပဲရှိတယ်။

ဒီအမှုမှာ -သက်သေအခံ

(က )တိုင်စာ

(ခ) ဗလီသိမ်းဆည်းတဲ့ရှာဖွေ ပုံစံ

(ဂ) တရားစွဲခွင့်ပြုမိန့်

(ဃ) တရားခံဓာတ်ပုံ

(င) ထွက်ချက် (စ) (ဆ) (ဇ) (ဈ) က ဗလီနဲ့ပက်သက်တဲ့အထောက်အထားတွေ။

ဒါတွေက တရားခံ အကြမ်းဖက်အားပေးကြောင်း ပြနေတာ တခုမှမပါဘူး။ zero evidence ။

လူသေလူနာတေကို လူနာတင်ကားနဲ့တင်ပေးတာသက်သေရှိလား ။ တင်ပေးတယ်ဆိုတောင် အကြမ်းဖက်အားပေးတာလား။ Discretionary power ကဘယ်ရောက်။

အဲဒိလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့နဲ့စစ်တပ်တောင်ငြိမ်းချမ်းရေးယူသွားပီ အရပ်သားပြည်သူကိုကျမှ ဖမ်းဆီးထောင်ချ မဆိုင်တဲ့ ဗလီကိုသိမ်းတာ ခွေးစီရင်ချက်။

သက်သေခံပစ္စည်းကို တရားလို သို့မဟုတ်တရားခံထံမှတပါး အခြားသူတဦးတယောက်ထံမှ သိမ်းယူခဲ့သည်ဖြစ်လျှင် ၎င်းပစ္စည်းကို စီမံခန့်ခွဲသည့်အမိန့်မချမီ ထိုသူအားပြောဆိုလျှောက်ထားခွင့်ပေးရမည်ဖြစ့်ကြောင်း တရားရုံးများလက်စွဲအပိုဒ် ၁၀၉၁(၁) ပါဖော်ပြချက်ကိုလိုက်နာခဲ့သလား။ ဗလီဥက္ကဌကိုစစ်မထားဘူး။

သဥ္ဇာမြ Thinzar Mya

တရားသူကြီးဟောင်း

“So, no matter how innocent those seven civilian citizens’ testimony may be, does that count for less than an accusation made verbally by two police officers?

The concept of ‘the right to a hearing’ means that people are heard and given an opportunity to speak. But if what they say is not genuinely considered, then merely hearing the other side is no different from a one-sided hearing.

In the Var Bahadur case, the police even produced a letter as evidence, claiming it had been written by the accused to a terrorist organization. However, it was later established in the appellate court that the handwriting was not that of the accused, and the defendant was acquitted.

No one is more skilled than the police at fabricating and manipulating evidence.

In this case, the prosecution’s exhibits consist of:

(a) the complaint letter,

(b) the search and seizure record relating to the mosque,

(c) the prosecution sanction order,

(d) photographs of the accused,

(e) the accused’s statement,

and exhibits (f), (g), (h), and (i), which are documents related to the mosque.

Yet not a single one of these items demonstrates that the accused supported terrorism.

Zero evidence.

Is there any evidence that the accused transported dead or injured persons in an ambulance?

And even if they did transport them, does that amount to supporting terrorism?

Where has judicial discretion gone?

The armed organization involved has already reached a peace agreement with the military, yet ordinary civilians are arrested and imprisoned, while an unrelated mosque is confiscated. This is a dog’s judgment (a Burmese expression meaning an utterly unjust or disgraceful judgment).

Did the court comply with Paragraph 1091(1) of the Courts Manual, which states that where an exhibit was seized from a person other than the plaintiff or the accused, that person must be given an opportunity to be heard before an order is made regarding the management or disposal of the property?

The chairman of the mosque was never examined.

Daw Thinza Mya

Former Judge”