1. Sinophobia: The Intersect of Monastic Wealth and Geopolitics
- The Historical Backlash: Looking back at the 1967 anti-Chinese riots under General Ne Win, stoking Sinophobia has historically proven to be incredibly dangerous. It drew massive backlash from Beijing, prompting China to heavily back the Communist Party of Burma (CPB/BCP) and subsequently maintain deep ties with various Ethnic Armed Organizations (EROs) like the Wa (UWSA), Kokang (MNDAA), and Palaung (TNLA). Today, military juntas, democratic factions, and ethnic leaders widely recognize that Myanmar cannot afford an adversarial relationship with China.
- The Domestic Reality: Inside Myanmar, Buddhist monks and monasteries continue to hold immense social influence. A crucial, often overlooked fact is that an estimated 75% (or more) of all donations flowing into these monasteries come from local Chinese business communities. Therefore, attempting to spark anti-Chinese movements means directly confronting the monastic establishment, as monks will firmly protect their primary donors.
- The External Connections: During the rise of nationalist movements like 969 and Ma Ba Tha (around 2012–2013), funding did not just come from local Chinese donors; substantial financial and logistical support was also provided by specific Buddhist organizations from Taiwan.
2. Integration, Assimilation, and the Legal Safeguards
- Cultural and Religious Alignment: The integration of ethnic Chinese and Hindus into mainstream Bamar-Buddhist society is facilitated by cultural overlap. Because their traditions allow them to bow before Buddha statues and Buddhist monks, they easily intermarry, blend in, and completely Burmanize over generations.
- The Muslim Predicament: Conversely, Myanmar Muslims are strictly prohibited by their faith from bowing to anyone or anything other than Allah (SWT). This strict adherence to monotheism means they cannot fully assimilate or “Burmanize” culturally without renouncing their faith. While exceptional figures who fully integrated into the state apparatus historically achieved high status—such as Dr. Maung Di and U Ba Than Haq reaching ministerial posts—the broader Muslim population faces deep-seated integration barriers.
- The Safety Nets: In times of crisis, Myanmar Chinese and Hindus possess a geopolitical safety net. Successive Chinese and Indian governments have consistently pressured Myanmar regimes to protect their respective diaspora and business interests (e.g., Prime Minister Modi explicitly raising the issue with U Thein Sein, and Beijing issuing stern warnings after the 2009 Kokang conflict). If conditions become unlivable, they have recognized homelands to return to. Myanmar Muslims, including the Rohingya, enjoy no such protection; they have no other country to claim, and neighboring nations like Bangladesh, Pakistan, Malaysia, Indonesia, or Saudi Arabia do not offer them automatic citizenship or refuge.
3. Geopolitical Diversion: The 2012 Timeline
- The Myitsone Coincidence: While definitive paper trails remain elusive, the sudden explosion of state-wide Islamophobia in 2012 perfectly coincided with major geopolitical hurdles for China—most notably the public suspension of the mega Myitsone Dam project.
- Shifting the Spotlight: The outbreak of communal riots effectively diverted intense public scrutiny away from controversial Chinese mega-projects. Amidst the religious distractions, China managed to smoothly advance and secure its critical strategic assets, including the dual oil and gas pipelines and the Kyaukphyu deep-sea port. This precise timing continues to fuel strong allegations that external geopolitical strategies may have actively advised or facilitated the rapid rise of Ma Ba Tha to serve broader regional interests.
Myanmar’s internal crises cannot be solved through the lens of racial or religious hatred. The deep financial ties within local religious institutions, coupled with heavy international geopolitical interests, create a highly volatile structure where religious minorities frequently bear the brunt of calculated political diversions.
Read also:
1/ Religious Riots are Trump Cards for Dictators and Dirty Politicians
3/ Anti-Islam and Anti-OIC protests by Buddhist monks
4/ Anti-Racist Policy of General Aung San
U Aung Tin
မြန်မာတရုတ်၊ မြန်မာဟိန္ဒူနဲ့ နောင်ရိုးမြန်မာမွတ်စလင်
ကိုဖြိုးဝင်းလတ်နဲ့ဆွေးနွေးခြင်း
(၁) ကိုဖြိုးရေ။ ဗကပခေတ်တွေကတည်းက တရုတ်ကိုမုန်းတီးရေးလှုံ့ဆော်ခဲ့တာ၊ တရုတ်မုန်းခဲ့တာမှန်တယ်။ မြန်မာပြည်ရဲ့ သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းမှာ တရုတ်မုန်းတီးရေး ဆက်ရှိနေတာလည်း မှန်တယ်။
သို့သော် တရုတ်ကိုမုန်းလို့မရတော့ဘူးဆိုတာ အထူးသဖြင့် ဒီမို၊ စစ်အုပ်စု၊ လူမျိုးစုခေါင်းဆောင်တွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံထားပါပြီ။
နောက်ပြီး ကျနော်တို့မျက်စေ့အောက်မှာရှိနေပေမယ့် သတိမထားမိတာ တစ်ခုကိုထောက်ပြချင်တယ်။ အချက်အလက်အရ ထောက်ပြတာပါ။ တရုတ်မုန်းဖို့ မဟုတ်ဘူး။
မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ ဘုန်းကြီးတွေက အင်မတန်ဩဇာကြီးဆဲဖြစ်တယ်။ မြန်မာပြည်အရပ်ရပ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေရဲ့ လှူဒါန်းငွေ ကျနော့စိတ်ထင် အနည်းဆုံး၇၅%လောက်က တရုတ်တွေဆီကဖြစ်တယ်။ ဒါအနည်းဆုံး ခန့်မှန်းချက်ဖြစ်ပြီး ပိုတောင်ပိုနိုင်တယ်။
အဲတော့ စစ်တပ်အစိုးရ၊ ဒီမိုဒေါ်စုအစိုးရတို့က တရုတ်ကိုကြောက်နေရတာ အသာထား (ဦးအောင်မင်းစကား) လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ တရုတ်မုန်းတီးရေးလုပ်မယ်ဆိုရင် ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ အရင် ရင်ဆိုင်ရမယ်။ ဘုန်းကြီးတွေက သူတို့ရဲ့ဒကာတရုတ်တွေ ထိခိုက်မှာကို လုံးဝ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ သိဖို့ ညာဏ်ကြီးရှင်ဖြစ်စရာ မလိုဘူး။
မြန်မာ့ပြသနာကို လူမျိုးမုန်း ဘာသာမုန်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးဆိုတာ သိသင့်ကြပြီ။
(၂) အန်ကယ်ပြောသွားတဲ့ အချက်က တကယ့်ကို ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတဲ့ အနေအထားတစ်ခုပါပဲ။ မြန်မာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေနဲ့ သံဃာတွေရဲ့ ဩဇာက ကြီးမားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အလှူငွေ အများစုက တရုတ်နွယ်ဖွား စီးပွားရေးသမားတွေဆီက လာတာဆိုတော့ ဒီဒကာတွေကို ထိခိုက်မယ့် တရုတ်မုန်းတီးရေးကို ဘုန်းကြီးတွေဘက်က လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သုံးသပ်ချက်က လက်တွေ့မြေပြင်နဲ့ အတော်လေး နီးစပ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ အန်ကယ်သတိထားမိ၊ မထားမိတော့ မသိဘူး၊ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နောက်ကွယ်က အချိတ်အဆက်တစ်ခုလည်း ရှိနေပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၂/၂၀၁၃ နှစ်ကာလတွေတုန်းက မြန်မာနိုင်ငံမှာ ၉၆၉ လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ မဘသ (အမျိုးသားဘာသာသာသနာစောင့်ရှောက်ရေးအဖွဲ့) တွေ စတင် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ထိုင်ဝမ်က ဗုဒ္ဓဘာသာ အဖွဲ့အစည်းတချို့ရဲ့ ငွေကြေးနဲ့ အခြားသော ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ အများကြီး ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ဆိုလိုတာက ပြည်တွင်းက တရုတ်နွယ်ဖွားတွေရဲ့ အလှူငွေတွေသာမက ပြည်ပက တရုတ် (ထိုင်ဝမ်) ဗုဒ္ဓဘာသာ အဖွဲ့အစည်းတွေကပါ မြန်မာပြည်က ဘာသာရေးနဲ့ အမျိုးသားရေး လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ အဓိက သော့ချက်နေရာကနေ ထောက်တိုင်အဖြစ် ပါဝင်နေခဲ့တာမျိုးပါ။ ဒါကြောင့် အန်ကယ်ပြောသလိုပဲ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေရဲ့ ရပ်တည်မှုနဲ့ ငွေကြေးစီးဆင်းမှု နောက်ကွယ်မှာ ဒီလို အချိတ်အဆက်တွေ ရှိနေတာမို့ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးကို ကစားတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် အင်မတန် ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ ရောထွေးနေတယ် ဆိုတာကို ထပ်ပြီး သတိပြုမိစရာ ဖြစ်သွားပါတယ်။
(၃) မှန်ပါတယ်။
ကောက်ချက်ဆွဲရရင် မြန်မာပြည်မှာ အစိုးရကော၊ လူထုကောက တရုတ်နဲ့ ဟိန္ဒူကိုထိလို့ မရတော့ဘူး။ တရုတ်အစိုးရနဲ့ အိန္ဒိယအစိုးရခေါင်းဆောင်တွေ မြန်မာအစိုးရနဲ့တွေ့တိုင်း လူသိအောင်ဖြစ်ဖြစ် လူမသိပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နိုင်ငံသားတွေကို စောာင့်ရှောက်ဖို့ပြောတယ်။ မိုဒီလာတုန်းကလည်း ဦးသိန်းစိန်ကို လူသိရှင်ကြားပြောခဲ့တယ်။ မြန်မာမှတ်ပုံတင်ကိုင် ဟိန္ဒူတွေဆို လူမျိုးအမည်ကို အိန္ဒီယလို့ရေးတာကို သိပ်ကြိုက် သိပ်ဂုဏ်ယူတယ်။
တရုတ်ကတော့မြန်မာအစိုးရအဆက်ဆက်ကို တရုတ်နဲ့ တရုတ်အကျိုးစီးပွါးမထိဖို့ ရှင်းရှင်းပြတ်ပြတ် အမြဲပြောတယ်။ ၂၀၀၉မှာ စစ်တပ်တိုက်လို့ ဖုန်ကြားရှင်(MNDAA)က တရုတ်ပြည်ထဲ ပြေးဝင်ရတယ်။ စစ်အစိုးရက တရုတ်ပိုင်ဘဏ်၊ ကာဆီနို၊ စီးပွါးရေးလုပ်ငန်းတွေကို အကုန်သိမ်းပစ်ခဲ့တုန်းကဆိုရင် တရုတ်အစိုးရက တရုတ်နဲ့တရုတ်စီးပွါးရေးတွေကို မထိခိုက်ဖို့ စစ်အစိုးရကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လူသိရှင်ကြား သတိပေးခဲ့တာမျိုးတောင် လုပ်ခဲ့တယ်။
အရှိတရားအရကော၊ တရုတ်နဲ့အိန္ဒိယရဲ့ဥပဒေတွေအရကော မြန်မာတရုတ်နဲ့ မြန်မာဟိန္ဒူတို့ဟာ မြန်မာပြည်မှာ နောက်ဆုံးအခြေအနေမလှ နေလို့မရရင် သူတို့နိုင်ငံ ပြန်လို့ရတယ်။ သက်ဆိုင်ရာနိုင်ငံတွေကလည်း လက်ခံမယ်။
ပြသနာက ရိုဟင်ဂျာအပါအဝင် မွတ်စလင်တွေ။
မြန်မာကလွဲရင် ဘယ်နိုင်ငံအတွက်မှ ချစ်စရာ၊ သေစရာ၊ ကာကွယ်စရာ၊ နာစရာနိုင်ငံမရှိဘူး။ မှတ်ပုံတင်မှာ မွတ်စလင်ဖြစ်တာနဲ့ ဗမာကရင်လည်း အိန္ဒိယ၊ ဘဂ်လာဒက်ရှ် အတင်းထည့်ခံရ။ မောင်းထုတ်ရင်လည်း တရုတ်နဲ့အိန္ဒိယလို လက်ခံမယ့် နိုင်ငံလည်း မရှိ။ ဘဂ်လာဒက်ရှ်၊ ပါကစ္စတန်၊ မလေး၊ အင်ဒို၊ ဆော်ဒီ ဘယ်နိုင်ငံမှ လက်ခံကြမှာ မဟုတ်။
သတ်ရင်လည်း ပြေးစရာမြေမရှိလို့ ငုတ်တုတ်ထိုင်အသေခံရမယ့်ဘဝ။
