No Discrimination: The Future of Myanmar Depends on Unity

If we stand against racial discrimination, the Bamar people will prosper. Don’t call people of Indian descent or Muslim communities by slurs. Don’t call the Mon by derogatory names, don’t call the Rakhine by insults, and so on. These aren’t just for the benefit of those being insulted — they matter for everyone.

Today, the military is fighting against everyone. Six years ago, when the military fought against the Rakhine and other ethnic groups, didn’t the majority, including the Bamar, mock and attack them? Believing the military’s propaganda and opposing others’ liberation is simply oppression.

The military’s propaganda says: “We, led by the army, will build the nation with the Bamar. We’ll include those who identify as ethnic nationals, but leave out the rest. Those left out are enemies of the nation.” This is hate-based politics. Using this hatred, the military has long manipulated people — feeding some, attacking others — and it has always worked.

As a result, the country has fallen under military control. The economy, healthcare, and society have all declined. People either die in war or, if not, starve and eventually perish. Fascist regimes everywhere have relied on racial hatred. The Rohingya genocide, violence against Chinese communities, and the suffering of Chin villages are all political issues rooted in ethnic and religious divisions.

Discrimination within the military system has spread into everyday life — in offices, in villages, even on the streets. It’s not enough for the majority, including the Bamar, to simply avoid discrimination themselves. We must actively resist it. Minorities, too, must avoid discriminating when they are in majority positions. Mocking others’ food, insulting festivals like Thingyan, or attacking religious beliefs must all be avoided.

If both majority and minority communities stop discriminating, then groups leading the people can unite. That unity will bring us closer to the downfall of the military. The majority Bamar population has the greatest responsibility — if they truly practice this, the impact will be immense.

This message is directed at the Bamar majority because of their role in political, economic, and social change. But resisting discrimination is everyone’s responsibility. History shows that countries drowning in racial hatred and conflict never thrive. We must see this clearly and join hands. Believe it: when discrimination disappears, both the Bamar and all people will prosper politically, economically, and socially.

With respect, ▪️ Friday Editorial Program Intifada

A few days ago, we heard that in both Singapore and Thailand, individuals accused of insulting religions were swiftly arrested and punished according to the law. Yet in Myanmar, those who openly incited racial and religious hatred — and even those responsible for the deaths of countless innocent people — still walk free today.

This painful contrast should force us to reflect seriously on the future of our country.

Singapore, a tiny island nation only slightly larger than Myanmar’s Shan State, gained full independence much later than Myanmar. It became independent in 1965 after separating from Malaysia because of political and communal tensions. Yet within only a few decades, Singapore transformed itself into one of the world’s strongest economies and became one of the famous “Four Asian Tigers.”

Thailand, too, invested heavily in human resources, education, and economic development. Today it stands among Asia’s major economies and is the second-largest economy in Southeast Asia after Indonesia.

What is the secret behind their success?

They did not destroy themselves through racial and religious discrimination. They utilized the talents, intelligence, and labor of all their people regardless of ethnicity or faith.

Myanmar once had similar potential.

Before 1962, Myanmar benefited from the contributions of diverse communities and possessed human resources that rivaled or even surpassed some neighboring countries. But after 1962, racial and religious discrimination gradually poisoned national life. Instead of building unity, successive rulers divided the people by ethnicity and religion, wasting precious human talent and pushing the country into decline.

Myanmar became, in the words of one writer, “a tiger only in name — but in reality, a weak and wounded tiger.”

As Myanmar looks toward a future free from dictatorship, rebuilding the nation will require more than political change alone. We must reject discrimination and fully utilize the abilities of every citizen regardless of race, religion, or language.

This vision was already clearly understood by General Aung San, the founding father of modern Myanmar.

He emphasized that while ethnicity, religion, and language are important, the true foundation of a nation is the shared desire of people to live together through both hardship and prosperity.

According to General Aung San, a nation is formed not merely by blood or religion, but by people who share common suffering, common interests, and a common destiny over long periods of history.

When some politicians once proposed declaring Buddhism as the state religion, General Aung San reportedly warned strongly against such narrow nationalism. He reminded the country that Muslims, Christians, Hindus, traditional animists, and many other communities had lived in Myanmar since the days of the ancient kings. They all fought together for independence and all were equally citizens of the Union.

He warned that oppressing minorities after independence would be morally shameful and politically disastrous. Myanmar, he said, needed unity among all ethnicities and religions — not domination by the majority over minorities.

General Aung San understood a timeless truth:
A country cannot become strong while its people are divided against one another.

Today, Myanmar desperately needs that spirit once again.

The future Federal Union must be built not upon fear, hatred, or religious supremacy, but upon justice, equality, mutual respect, and shared citizenship. Only then can Myanmar escape decades of conflict and decline.

Instead of focusing on what separates us, we must gather together around what unites us.

Only through unity in diversity can Myanmar rise again.

General Aung San

Race, religion, and language are thus by themselves not primary factors which go to the making of a nation but the historic necessity of having to lead common life together that is the pivotal principle of nationality and nationalism.

Every student of social and political science knows very well that such slogans as race, religion, language do not alone constitute nationalism. There are one or more races in almost every country. Nowadays, we have different religions being embraced by members of the same nationality.

အမျိုးအနွယ်၊ကိုးကွယ်သည့်ဘာသာတရား၊ ပြောဆိုမည့်ဘာသာစကားတို့ကိုအရေးထားရမည်ဖြစ်သော်လည်း
စင်စစ်မှာ…အေးအတူပူအမျှ ကောင်းတူဆိုးဘက်ပူးပေါင်းလျှက်နေလိုသောအစဉ်အလာ ဆန္ဒပေါ်တွင် ဝံသာနုရက္ခိတတရားသည် တည်နေပေ၏။

လူမျိုးဆိုသည်မှာ… သုခဒုက္ခအတူခံစားကြ၍ နီးနီးစပ်စပ် အကျိုးချင်းထပ်ပြီးလျှင် နှစ်ပရိစ္ဆေဒရှည်လျားစွာ တစ်မျိုးတစ်စားတည်းပင် ဟု စိတ်ထားရှိသူတို့ကို တစ်စုတည်းပေါင်း၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသာဖြစ်ပေသည်။

What then constitutes nationalism?

The main factor is the:

having to lead together one common life
sharing joys and sorrows,
developing common interests
and one or more common things like racial or linguistic communities,
fostering common traditions of having been and being one which give us a consciousness of oneness and necessity of that oneness.

“I want to address the Indians and Chinese residing in this country. We have no bitterness, no ill will for them, or for that matter for any race and nationality in the world. If they choose to join us, we will welcome them as our own brethren. The welfare of all people of this country irrespective of race or religion has always been the one purpose that I have set out to fulfill. In fact it is my life’s mission.”

I recognize both the virtues and limitations of pure nationalism, I love its virtues, I don’t allow myself to be blinded by its limitations, though I knew that it is not easy for the great majority of any nation to get over these limitations. In so far as nationalism encourages us to love our people and love others. In so far as nationalism inculcates in us a sense of national and social justice which calls upon us to fight any system that is oppressive or tyrannical both in our country and the world, there I am completely with nationalism.

I believe in the inherent right of a people to revolt against any tyranny that people may have over them. History has amply demonstrated the right of a people to its own freedom, and that once it is denied to them, even in the case of the peoples who belong to the same stock. There is therefore nothing wrong in the aspirations of a nation if it wants to regain the freedom that is its birthright and attempts to have it. Every nation in the world must be free not only externally (i.e., free from any foreign rule) but also internally.

We cannot confine the definition of a nationality to the narrow bounds of race, religion, etc. Nations are extending the rights of their respective communities even to others who may not belong to them except by their mere residence amongst them and their determination to live and be with them. I am glad to know that you regard yourselves as nationals of this country. So far as I am concerned, I am perfectly prepared to embrace you as my own brothers and sisters.

Reverend Sanghas!

You have a tremendous role to play. This is the highest politics which you can do for your country and people. Go amongst our people, preach the doctrine of unity and love; carry the message of higher freedom to every nook and corner of the country, freedom to religious worship, freedom to preach and spread the Dharma anywhere and anytime, freedom from fear, ignorance, superstition, etc., teach our people to rely upon themselves and re-construct themselves materially, spiritually and otherwise. You have these and many more noble tasks before you.

Race, religion, and language are thus by themselves not primary factors which go to the making of a nation but the historic necessity of having to lead common life together that is the pivotal principle of nationality and nationalism.

Nowadays, with the increasing mutual intercourse of nations, there is such a provision in many of the constitutions of the world for naturalization of foreigners. But it is in history that opportunist political leadership taking advantage of the strong national sentiments of the people may try to exploit the nationalism of the people for their selfish individual or group interests. We must be careful of such exploitation of nationalism. For then racial strives and bitterness will be fomented and fostered among us by interested parties in order to divert our attention from the main objective.

Some of us have been going still about the same old way of ‘dirty’ politics. But is politics really ‘dirty’. It is not politics which is dirty, but rather the persons who choose to dirty it are dirty.

Source: Bo Gyoke’s speeches.

One Myanmar Vision

Just as Malaysia promotes “One Malaysia,” we should dream of One Myanmar — a nation based not on “I am Bamar, you are Shan, he is Karen,” but on the shared identity of being Myanmar citizens.

If we unite under one flag, ethnic conflicts will fade. Every place in Myanmar will belong to all of us. Every challenge will be our collective challenge. With this mindset, our difficulties will be easier to solve, and our country will progress more quickly.

Ko Lin

#မခွဲခြားကြေး

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စင်္ကာပူနိုင်ငံနှင့်ထိုင်းနိုင်ငံမှာဘာသာရေးစော်ကားသူကို ချက်ချင်းဖမ်းဆီးအပြစ်ပေးလိုက်တာကိုကြားလိုက်ရပါတယ်။မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ လူမျိုး၊ဘာသာခွဲခြားစည်းရုံးလှုံ့ဆော်ခဲ့သူတွေနှင့်အသက်ပေါင်းများစွာသ*တ်ဖြတ်ခဲ့သူတွေဟာ ယနေ့အထိလွတ်မြောက်နေဆဲဖြစ်ပါတယ်။

#နှိုင်းယှဥ်ချက်

မြန်မာနိုင်ငံထဲကရှမ်းပြည်နယ်ထက်နည်းနည်းပဲကျယ်ဝန်းတဲ့ စင်္ကာပူနိုင်ငံဟာမြန်မာနိုင်ငံထက် (𝟭𝟱)နှစ်နောက်ကျပြီး 𝟭𝟵𝟲𝟯 ခုနှစ်မှာမှလွတ်လပ်ရေးရခဲ့ပြီး မလေးရှားဖက်ဒရယ်နိုင်ငံအဖြစ် ပူးပေါင်းတည်ထောင်ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးအရအမြင်မတူတဲ့အပြင် ပဋိပက္ခတွေပေါ်ပေါက်လာတဲ့အတွက် 𝟭𝟵𝟲𝟱 ခုနှစ်မှာ လွတ်လပ်တဲ့နိုင်ငံအဖြစ်ထူထောင်ခဲ့ပါတယ်။ နိုင်ငံအဖြစ်ထူထောင်ပြီး (𝟭𝟰)နှစ်အကြာ(𝟭𝟵𝟳𝟵)ခုနှစ်မှာ အာရှ၏ အချမ်းသာဆုံး ဂျပန်နိုင်ငံကို စတင်ကျော်တက်ကာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း စီးပွားရေးအင်အားစုအဖြစ် အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး အာရှစီးပွားရေးထိပ်သီး “အာရှကျားလေးကောင် 𝙁𝙤𝙪𝙧 𝘼𝙨𝙞𝙖𝙣 𝙏𝙞𝙜𝙚𝙧𝙨 စာရင်းဝင်နိုင်ငံဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ထိုင်းနိုင်ငံဟာ 𝟭𝟵𝟲𝟱 နောက်ပိုင်းမှာ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ကိုမြှင့်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် အာရှတိုက်ရဲ့ စီးပွားရေးအင်အားကြီးနိုင်ငံ အဆင့် (၁၀) နေရာမှာရှိနေပြီး အရှေ့တောင်အာရှဒေသတွင်းမှာ အင်ဒိုနီးရှားနိုင်ငံပြီးရင် စီးပွားရေးပမာဏ ဒုတိယအကြီးဆုံး နိုင်ငံဖြစ်နေပါတယ်။

ဒါကြောင့် စင်္ကာပူ နဲ့ ထိုင်းဟာ လူမျိုးဘာသာမခွဲခြားပဲ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ကိုအသုံးချပြီး ကမ္ဘာ့ကျားအဖြစ်ယနေ့တိုင် ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံဟာ 𝟭𝟵𝟲𝟮 မတိုင်ခင်ကလူမျိုးဘာသာခွဲခြားမှုမရှိပဲ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ကိုတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့အတွက် စင်္ကာပူနှင့်ထိုင်းထက်သာလွန်ခဲ့ပါတယ်။ 𝟭𝟵𝟲𝟮 နောက်ပိုင်း လူမျိုး၊ဘာသာ ခွဲခြားပြီး လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ကိုအသုံးမချခဲ့တဲ့အတွက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ #ကျားတော့ကျားဒါပေမဲ့ဖွတ်ကျား ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ဒါကြောင့်အာဏာရှင်ကင်းစင်တော့မဲ့ အနာဂတ် မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးပြန်လည်တည်ဆောက်တဲ့အခါ လူမျိုး၊ဘာသာမခွဲခြားပဲ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ကိုအသုံးချပြီး

#ကမ္ဘာ့ဖွတ်ကျား ဘဝကလွတ်မြောက်အောင် #မတူတာကိုဖယ်တူတာတွေစုပြီး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြရန်အကြံပြုတိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။

𝙆𝙮𝙖𝙬 𝙕𝙖𝙬 𝙇𝙞𝙣

တောင်ကုတ်မြို့၊ရခိုင်ပြည်နယ်။

လူမျိုးရေး ခွဲခြားမှုကိုဆန့်ကျင်ရင်
ဗမာတွေ ချမ်းသာလိမ့်မယ်
အိန္ဒိယနွယ်ဖွားတွေ၊ ပြည်ဖွားမွတ်စ်လင်မ်တွေကို
-ုလား မခေါ်နဲ့၊ မွန်ကို -လိုင်း မခေါ်နဲ့၊ ရက္ခိုင်ကို ‌ေ-ာ့ဂ်လို့ မခေါ်နဲ့ဆိုပြီး စသဖြင့် ပြောနေကြတာတွေက ခေါ်ခံရသူရဲ့ အကျိုးအတွက်သာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတွေက အားလုံးအတွက်ပါ။
ဆက်ဖတ်ကြည့်ပါ။
ဒီနေ့မှာ စစ်တပ်နဲ့ အားလုံးနဲ့ တိုက်နေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ (၆) နှစ်မှာတုန်းက စစ်တပ်ကို ရက္ခိုင်နဲ့ တခြားလူမျိုး‌စု‌တပ်တွေ တိုက်တုန်းက ဗမာအပါအဝင်၊ ပြည်မနေ လူများစုက ဝိုင်းဆဲကြတယ်မလား။
အဲ့တာ စစ်တပ်ထည့်ထားတဲ့ ဂျင်းကို ယုံပြီး သူများလွတ်မြောက်ရေးကို ဆန့်ကျင်တာ၊ ဖိနှိပ်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
စစ်တပ်ထည့်ထားတဲ့ ဂျင်းဆိုတာ ငါတို့စစ်တပ်ဦးဆောင်ပြီး ဗမာတွေနဲ့ တိုင်းပြည်တည်ဆောက်မယ်။ ငါတို့နောက်ကနေ ငါတို့ တိုင်းရင်းသားလို့ သ၊တ်မှတ်သူတွေကိုတော့ ခေါ်မယ်ကွာ။ ကျန်တဲ့ကောင်တွေကိုတော့ ထားခဲ့မယ်။ ဒီကောင်တွေက တိုင်းပြည့်ရန်သူတွေဆိုတဲ့ “အမုန်းအခြေခံနိုင်ငံရေး’ပါ။
ဒီအမုန်းအခြေခံပြီး တချို့ကို တိုက်ချိန်မှာ တချို့ကို အချိုကျွေးပြီး စစ်တပ်က အားလုံးကို နှပ်လာတာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ အမြဲတမ်းလည်း ဒီနည်းက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ရလဒ်နဲ့ တိုင်းပြည်က စစ်တပ်လက်အောက်ရောက်ပြီး စီးပွားရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ လူမှုရေး အားလုံးနောက်ကျပြီး လူတွေလည်း စစ်ပွဲထဲ သေရင်သေ၊ မသေရင် ငတ်လို့ ရုန်းကန်ရင်း နောက်ဆုံးသေသွားမှာပဲ။
ဖက်ဆစ်ဝါဒကို ကိုင်စွဲခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတော်တိုင်းမှာ လူမျိုးရေးအမုန်း ပါပါတယ်။ ရိုဟင်ဂျာ ဂျီနိုဆိုက်၊ တရုတ်လူမျိုးတွေကို ပစ်မှတ်ထားတဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ ချင်းရွာတွေ ဆင်းရဲတာတွေ အားလုံးက နိုင်ငံရေးကိစ္စပါ။ အဲ့ကိစ္စတိုင်းမှာ လူမျိုးရေး ဘာသာရေး ပြဿနာတွေ ရှိနေတာပါ။
စစ်တပ်ရဲ့ စနစ်ထဲက လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုက သာမန်အရပ်ထဲ ရွာထဲကို ပျံ့နှံ့အမြစ်တွယ်နေပါပြီ။ လဝကရုံးမှာ ခွဲခြားခံရသလို၊ လမ်းပေါ်မှာလည်း ခွဲခြားခံရပါတယ်။ ဒီလိုခွဲခြားမှုတွေ မရှိတော့အောင် လူများစု ဗမာအပါအဝင် လူများစုကိုယ်တိုင်က ကိုယ်တိုင်မခွဲခြားရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ ခွဲခြားမှုကို ဆန့်ကျင်ရပါမယ်။
လူနည်းစုတွေက ကိုယ်များတဲ့နေရာမှာ ပြန်မခွဲခြားဖို့လိုပါတယ်။ တခြားလူတွေစားတဲ့ ငပိကို ခွဲခြားတာ၊ သင်္ကြန်ကို စော်ကားတာ၊ တခြား ဘာသာဝင်တွေယုံကြည်မှုကို ထိခိုက်တာတွေကို အားလုံးရှောင်ရလိမ့်မယ်။
လူနည်းစုကော၊ လူများစုကော အချင်းချင်း မခွဲခြားဘဲ ညီရင် အားလုံးကို ဦးဆောင်နေတဲ့ အဖွဲ့တွေ ညီနိုင်မယ်။ ဒီအခါကျရင် စစ်တပ်ပြုတ်ကျရေးနဲ့ ပိုနီးစပ်ပါလိမ့်မယ်။
လူများစုဖြစ်တဲ့ ဗမာလူထုကသာ ဒီအလေ့အကျင့်ကို သေချာ အကောင်အထည်ဖော်ရင် သက်ရောက်မှု အများကြီးရှိပါလိမ့်မယ်။
ဒီဆောင်းပါးတိုခေါင်းစီးက နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးအပြောင်းအလဲမှာ အဓိကကျပြီး လူများစုလည်းဖြစ်တဲ့ မိတ်ဆွေ ဗမာလူထုကို ညွှန်းပေမယ့် အပြန်အလှန် မခွဲခြားဖို့ကိစ္စ အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။
လူမျိုးရေး ခွဲခြားမှုတွေ ပြည့်နှက်ပြီး ပဋိပက္ခထဲနစ်နေတဲ့ နိုင်ငံတွေ ပြောင်ရောင်သွားတယ်ဆိုတာ သမိုင်းမှာ မရှိပါဘူး။
ဒါကို မြင်အောင်ကြည့်ပြီး အချင်းချင်းလက်တွဲထားဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။ မယုံမရှိပါနဲ့။ ခွဲခြားမှုတွေ မရှိတဲ့အခါ ဗမာကော၊ လူတိုင်းကော အမြန်ဆုံး နိုင်ငံရေး စီးပွားရေး လူမှုရေးရာတွေမှာ အနှေးနဲ့အမြန် ချမ်းသာပါလိမ့်မယ်။
ချစ်ခင်စွာဖြင့်
▪️သောကြာသား အယ်ဒီတာ့စကား အစီအစဉ်
အင်န်သီဖဒါ

Kyaw Zwa
One Myanmar
~~~~~~~~~~
Malaysia မှာ အခုကြွေးကျော်နေသလိုမျိုး Satu Malaysia (One Malaysia) ဆိုပြီး လူမျိုးပေါင်းစုံ အားလုံးစုပြီး မြန်မာနိုင်ငံသားဆိုတဲ့အပေါ်မှာအခြေခံတဲ့ (One Myanmar) တိုင်းပြည်ကို အိပ်မက်မက်ကြည့်မိပါတယ်၊
သူကကချင် ငါကဗမာ ဟိုတစ်ယောက်ကရှမ်း ဒီဘက်က ကရင်ဆိုတာထက်စာရင် နိုင်ငံအပေါ်မှာ အခြေခံတဲ့တိုင်းပြည်ဆိုရင် ဒါကသူ့နေရာဒါကငါ့နေရာဆိုတဲ့ သူနဲ့ငါဆိုတဲ့ အမြင်တွေပျောက်သွားပြီး မြန်မာနိုင်ငံအလံတစ်ခုတည်းအောက်မှာ တိုင်းပြည်ကိုဝိုင်းပြီးထူထောင်ကြရင် ကျနော်တို့နိုင်ငံမှာ တိုင်းရင်းသားတွေနဲ့ဖြစ်နေတဲ့ပြဿနာတွေ ပျောက်ကွယ်ပြီး ဒီတိုင်းပြည်ဟာ ငါတို့တိုင်းပြည် နေရာတိုင်းဟာ ငါတို့အားလုံးနဲ့ဆိုင်တယ်၊ ဒီတိုင်းပြည်တိုးတက်ဘို့အတွက် ငါတို့အားလုံးဝိုင်းလုပ်ရမယ်ဆိုရင်၊
တိုင်းပြည်ရဲ့ဘယ်နေရာမှာဘဲ ပြဿနာဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ပြဿနာဘဲ ငါတို့အားလုံးဝိုင်းဝန်းဖြေရှင်းကြရမယ်လို့ ခံယူထားကြတယ်ဆိုရင် ကျနော်တို့တိုင်းပြည်ရဲ့အခက်အခဲတွေ အလွယ်တကူပြေလည်နိုင်ပြီး အလျှင်အမြန်တိုးတက်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်မိကြောင်းပါခင်ဗျာ။

နိုင်ငံတော်ဘာသာကို ဗုဒ္ဓဘာသာအဖြစ်
ဒီးဒုတ်ဦးဘချို လုပ်ရန် ကြံစဉ်က

ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းက
ဒီလိုပြောခဲ့ဘူးတယ် ဗျ
ကျွန်တော်တို့က လူကြိုက်အောင်လုပ်နေကြတာ
မဟုတ်ဘူး ဒီလိုမဟုတ်မဟတ်တွေကို
စိတ်ထင်ရာတွေ လျှောက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင်
ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ကြီးဟာ
မကြာမီ ပျက်စီးပြိုကွဲပြီး
ကျွန်သဘောက်ဖြစ်သွားကြမှာပဲ

ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်ထဲမှာ
အလောင်းဘုရား လက်ထက်ကတည်းက
ရှိခဲ့ကြတဲ့ မွစ္စလင်မ် တွေရှိတယ်
ဘုရင်ဂျီ တွေရှိတယ် အစကတည်းက
ရှိလာခဲ့ကြတဲ့ နတ်ကိုးကွယ်ကြတဲ့
တောင်တန်းသားတွေ ရှိတယ်
တချို့တွေက ခရစ်ယာန် တွေဖြစ်ပြီး
အရိုးစွဲနေကြတာတွေ ရှိတယ်

သူတို့တတွေဟာလဲ အားလုံး နိုင်ငံသားတွေဘဲ
တိုင်းပြည်ကို ကျွန်တွင်းက လွတ်အောင်တိုက်ထုတ်
ကြတုန်းက ကျွန်တော်တို့
ချည်း မဟုတ်ဘူး ဗျ
ူသူတို့တတွေပါ ပါကြပါတယ်

အခုတော့ ကျွန်တွင်းက လွတ်မယ်မှ
မကြံကြသေးဘူး သူတို့တတွေ
အပေါ်မှာ အနိုင်ကျင့်ပြီး
ငါတို့ လူများစုရဲ့ ဘာသာကို
နိုင်ငံတော် ဘာသာဖြစ်ရမယ်လို့ လုပ်လိုက်ရင်
ကျုပ်တို့ဟာ ခွေးလောက်တောင်
သောက်သုံးမကြတဲ့ ကောင်တွေဖြစ်သွားကြမှာပေါ့

ဆရာ တိုင်းပြည်ကို တိုင်းပြည်ရေးလို့
တွေးစမ်းပါ ဘာသာတွေ
ဘာတွေ ညာတွေ လုပ်မနေပါနဲ့
ကျွန်တော်တို့အာလုံးဟာ
ကျွန်တော် တိုင်းပြည် တခုလုံးစည်းရုံးနေဘို့ လိုတယ်

ရှေးရှေး ပဒေသရာဇ် မင်းတရားကြီး တွေရဲ့
စိတ်ကူးယဉ် ဘဝင်လေပင့် ပြီး
ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေပါ
အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ လိုနေကြတာက
ပြည်ထောင်စုကြီးထဲမှာ ရှိနေကြတဲ့
လူမျိုးအားလုံး ဘာသာအားလုံး
ဘယ်တော့မှ မပြိုကွဲဘဲ ခွဲထွက်သွားမဲ့
လူတွေ ပေါ်မလာစေဘဲ
နိုင်ငံသား စိတ်ဓာတ် တခုထဲရှိနေအောင်
သွင်းပေးဘို့ စည်းရုံးပေးဘို့လိုတယ်

ဗုဒ္ဓဘာသာနိင်ငံ လုပ်ချင်ရင် ဆရာ ကိုယ်တိုင်
ဘဝရှင်မင်းတရားကြီး အမည်ခံပြီး
သာသနာ့ဒါယကာတော် တက်လုပ်
ပြီးတော့ မြောင်းမြခရိုင်နဲ့ တကွ
စိုးမိုးအုပ်ချုပ်တော်မှုသော
ဘဝရှင်မင်းတရားကြီး သာသနာ့ဒါယကာ
ဦးဘချို၏
ဗုဒ္ဓဘာသာနိုင်ငံတော်လို့ ဆရာဟာ
ဆရာ ကြေညာ ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ထည်မပါဘူး

ရှင်ရောကွာ ဒို့ဗိုလ်ချုပ်စကား
ဗိုလ်ချုပ်က မျိုးချစ်တာထက် လွန်သွားပြီးဗျာ
ဗိုလ်ချုပ်က ပြည်သူအားလုံးကို ချစ်တာဗျ

အမျိုးသားရေးနှင့်နိုင်ငံတော်

ရာဇဝင်ကြောင်းကို ပြန်ပြောင်း၍ကြည့်ရှုမူ
အမျိုး ဘာသာ သာသနာတို့သည်
တည်တံ့၍မနေ။
ရောနှော ပြန့်နှံ့လျှက် ရှိလေသည်။
ဘယ်နိုင်ငံတွင်မှ လူမျိုးတစ်မျိုးတည်းမရှိချေ။
လူမျိုးတစ်မျိုးတွင်လည်း
အမျိုးမျိုးသောဘာသာတရားတို့ကို
အားထား ယုံကြည်မှု ရှိကြပြန်လေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် အမေရိကန်နှင့်ဗြိတိသျှတို့သည်
ဘာသာစကားတူ၏။
လူမျိုးတစ်မျိုးတည်းမဟုတ်ချေ။
ဆိုဗီယက် ရုရှားမှာမူကား လူမျိုးချင်းတူ၏။
ဘာသာစကားချင်းမတူကြချေ။
သို့ဖြစ်ရကား
လူမျိုးဆိုသည်မှာ
သုခဒုက္ခအတူခံစားကြ၍
နီးနီးစပ်စပ် အကျိုးချင်းထပ်ပြီးလျှင်
နှစ်ပရိစ္ဆေဒရှည်လျားစွာ တစ်မျိုးတစ်စားတည်းပင် ဟု စိတ်ထားရှိသူတို့ကို တစ်စုတည်းပေါင်း၍
ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသာဖြစ်ပေသည်။
အမျိုးအနွယ်၊ကိုးကွယ်သည့်ဘာသာတရား၊
ပြောဆိုမည့်ဘာသာစကားတို့ကို
အရေးထားရမည်ဖြစ်သော်လည်း
စင်စစ်မှာ
အေးအတူပူအမျှ ကောင်းတူဆိုးဘက်
ပူးပေါင်းလျှက်နေလိုသော
အစဉ်အလာ ဆန္ဒပေါ်တွင် ဝံသာနုရက္ခိတတရားသည် တည်နေပေ၏။

ယခုခေတ်တွင်
လူမျိုးတစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး
ရင်းနှီးစွာ ဆက်သွယ်မှုကြောင့် အတိုင်းအတိုင်းအပြည်ပြည်တွင် နိုင်ငံခြားသားတို့သည်
မိမိတို့ရောက်ရှိနေထိုင်သော နိုင်ငံများတွင်
အမျိုးသားလုပ်လိုသောဆန္ဒရှိပါက
လုပ်နိုင်သောအခွင့်အရေးကို ပေးထားပေသည်။
ရှေးအခါက လူမျိုးရေးတရားကြောင့်
တစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး ကွဲပြားခြားနားခဲ့ကြပေသည်။
ယခုအခါ၌ လူမျိုးရေးတရားသစ်ကြောင့်
တစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး ရင်းနှီးစုရုံးကြပြန်ပေသည်။
ဤသည်ကိုထောက်ခြင်းအားဖြင့်
အမျိုးသားအရေးကိစ္စ၏အဓိပ္ပါယ်သည်
ခေတ်အားလျော်စွာ
ပြုပြင်ပြောင်းလဲလျှက်ရှိနေသည်ကို သိရှိသင့်ကြပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ကြည့်ပြန်မူ
မိမိအမျိုးကိုသာ တစ်ဖက်သတ်စိတ်ထားနှင့်
ကြီးပွားစေလိုသောဆန္ဒရှိ၍ ဖက်ဆစ်ဝါဒကြောင့်
ဂျာမန်လူမျိုးတို့ ပျက်စီးရပုံကို မြင်ကြရပြန်၏။
ဂျာမနီပြည်တွင်
ဂျာမန်တို့၏ ပြင်းပြသောမျိုးချစ်စိတ်ကို
လမ်းကောင်းသို့မပို့ဘဲ
လမ်းမှားသို့ပို့သော ဖက်ဆစ်ဝါဒီလူစုကြောင့်
အတိဒုက္ခရောက်ကြရပေပြီ။
သို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ဝံသာနုစိတ်ကို အလွဲသုံးစားမပြုဘဲလျှက် (ဝါ)
မျိုးချစ်စိတ်ကို
အတိဒုက္ခရောက်အောင် အသုံးမပြုဘဲလျှက်
အမြင်ကျယ်ကျယ်နှင့်
သဘောကြီးစွာ ဆောင်ရွက်သင့်ကြပေသည်။ ။