The poets have already confessed everything.
Not in long speeches—
but in small, sharp fragments
that slip quietly
between the ribs.

1. Drone , Missile and Bombs

War has “advanced.”
So they tell us.

It is no longer
men with guns
facing men with guns.

Now both sides—well-armed, well-fed—
join hands in strategy
to corner, compress,
and erase
the unarmed.

Progress, they call it.

2. 3000 years’ History/Scripture of promised land

What history did they feed you
to make you obedient?
What sacred text
did they twist into your leash?

Like fireworks
at a rural monk’s funeral—
loud, dazzling, meaningless—
they launch their doctrines,
burning bright just long enough
to set your back on fire.

And when the flames rise,
their only command is simple:

Die.

3. Chain Reaction

A drop of honey
falls.

A fly arrives.
A lizard follows.
A cat strikes.
A dog lunges.
A man intervenes.

And suddenly—
it is called
a war.

The country may burn to ash,
villages may empty into silence—
but you, and your holy men,
sit untouched,

licking honey from your fingers,
speaking softly
of love,
of sacrifice,
of destiny.

4. Windfall

The world lets out a careless wind—
and we celebrate independence.

We inherit memorial days,
flags, speeches,
and a permanent supply
of civil war.

Martyrs’ Day—
a smell carried conveniently
on the breeze.

Civil war—
what seeps out afterward:
dark, clotted,
impossible to wash away.

5. Faith

There comes a time
when peace sounds like a lie
told too many times.

Still—
I choose to believe it.

Because once peace is discarded,
once that last fragile lie is gone,

then nothing remains—
not truth,
not justice,
not even the right
to hope.

And that,
little brother,
is the final victory
of war.

စစ်ပွဲတွေနဲ့ ပါတ်သက်သမျှ ကဗျာဆရာက ဖွင့်ချထားတာ​လေ . . . ကောက်နှုတ်ချက်က​လေး​​တွေပေမဲ့ ရင်ကိုပြင်းပြင်းကြီး ထိရှ​စေပါတယ် . . .။ _________

_____ “အဆင့်မြင့်လာတဲ့စစ်ဟာ လက်နက်ကိုင်အချင်းချင်း တိုက်တဲ့စစ်မဟုတ်​တော့ဘူး နှစ်ဖက်လက်နက်ကိုင်​တွေက လက်နက်မဲ့ပြည်သူကို ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ်ဝိုင်းသတ်တဲ့ စစ်ဖြစ်လာတယ်” (ကမ္ဘာပျက်​တေး..မှ) _

“ဘယ်သမိုင်းနဲ့ မင်းကိုမှိုင်းတိုက်ခဲ့သလဲ ဘယ်ကျမ်းကိုးနဲ့ နဖားကြိုးထိုးခဲ့သလဲ​တောဘုန်းကြီးပျံ ဒုံးလွှတ်သလို ဖင်မီးရှို့လိုက်တဲ့ အ​သေရဲရဲတရား​တွေနဲ့… “​သေကြ” (ချိုမိုင်မိုင်ထရက်ဂျဒီ…မှ) _

“ဖ​ယောင်းပုဆိုး​ပေါ်ကျတဲ့ ပျားရည်စက် ပျားရည်​ပေါ်နားတဲ့ ယင်​ကောင် ယင်​ကောင်ဖမ်းတဲ့ အိမ်​မြှောင် အိမ်​မြှောင်ခုတ်တဲ့​ ကြောင်​ကြောင်ကိုကိုက်တဲ့​ ခွေး​ခွေးကိုရိုက်တဲ့ လူ လူလူချင်းဖြစ်တဲ့ စစ်ပွဲ… ပြည် ကပျက်လို့သာပျက်ရ မင်းနဲ့ပုဏ္ဏားဟာ ပျားရည်ဆမ်း​သော​ပေါက်​ပေါက်ကို စား​နေခဲ့ကြတာပါ ချစ်ဖွယ်​သောစကားကို ဆို​နေခဲ့ကြတာပါ” (ဗာရာဏသီ..မှ) _

“ကမ္ဘာကြီးက လေလည်လိုက်​တော့ လွတ်လပ်​ရေးရတယ် အာဇာနည်​နေ့ရတယ် ပြည်တွင်းစစ်​တွေရတယ် အာဇာနည်​ ​နေ့ဟာ ​လေနဲ့​ရောပါလာတဲ့ဝမ်းဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်းစစ်ဟာဝမ်းနဲ့​ရောပါလာတဲ့​သွေးစ​သွေးနဖြစ်တယ်” (ဝါ​ယောနိုင်ငံ​ရေး..မှ) __

“ငြိမ်းချမ်း​ရေးဟာ ယုံချင်စရာမ​ကောင်း​တော့တဲ့ အချိန်မျိုးမှာ​တောင် ငါက ငြိမ်းချမ်း​ရေးကိုယုံတယ် ဘာလို့လဲဆို​တော့ ငြိမ်းချမ်းရေးကိုမှ မယုံရင် ဘာကိုမှ ဆက်ပြီးယုံကြည်ခွင့်မရနိုင်​တော့လိုပဲ ညီ​လေး” __ [ကိုသန်းထွန်းရဲ့​ရေခဲမိုးတိမ် စာအုပ်မှ​ကောက်နှုတ်သည်]

Credit: Sanshwe Tun