Editor’s Note: This poem was written in May 2009 during Daw Aung San Suu Kyi’s years of detention. It reflects the hopes and emotions of that period in Myanmar’s history and is republished here as a historical literary work.
(Written in 2009 by Kaung Kin Ko)
Happy Birthday, Aunty Suu
Mother,
You are the moon
that stubbornly shines
from within a soldier’s boot,
a space narrower
than the hollow of a bamboo stalk.
Mother,
You are a song
strung together with wounds,
a song whose echo
can shake the world.
The story of your life
has kept our courage boiling.
The words you spoke
have stained our blood
a deeper red.
We shall pull a poem
from your heart,
forge it into a sword,
and cut our way
through this forest of demons,
Mother.
While blood-hungry ogres
carve power into stone
as their only measure of success,
marking authority
upon the rotten hulls of their lives,
you listen,
with a heart full of compassion,
to the cries of the people.
You are a little bird
caged on University Avenue,
the leader
of all the birds
denied the right to fly.
Though you cannot fly,
your name
soars high
at the edge of the sky.
Surely you long
to spend that name,
that precious name,
for the people.
If the people’s love
were flowers,
every citizen
would offer one bloom,
and the garden of your life
would already be overflowing
with blossoms.
It is their fragrance—
however much malice
tries to cover it—
its sweetness
fills the world.
The demons,
still clutching their guns,
force themselves
onto burning thrones.
How cowardly they are,
Mother.
Unable to face you,
unable to compete with you,
they isolate you,
tear your pages
from the book of history.
Yet your image
has already been tattooed
upon our hearts.
No matter what others say,
so long as you remain yourself,
we will love you.
You will always live
within our hearts.
At this moment, Mother,
are you quietly weeping
inside your home
for the children who have fallen?
Or perhaps
for your children adrift
upon an ocean of suffering,
are you softly singing
songs of prayer and loving-kindness?
We wait for the day
when your gentle hand
will once again rock
the cradle
in which we lie.
Mother,
you are the sky
above us all.
We long for the days
when your rain
will finally fall upon us.
Mother,
you are the mother
of us all.
We long to see
the garden
you dreamed of planting.
— Kaung Kin Ko
Kaung Kin Ko
2009 ခုနှစ်တုန်းက ကဗျာပါ။ အဲဒီတုန်းက ဆရာမ ဒေါ်မေငြိမ်းက VOA မှာ ရွတ်ပေးဖူးတယ်။
Happy Birthday Aunty Suu!!!
( ရင်ထဲကအမေ ) – 2009- May – ကောင်းကင်ကို
အမေဟာ…
ဝါးလုံးခေါင်းထက်တောင် ကျဉ်းတဲ့
စစ်ဖိနပ် အတွင်းမှာ
မရမက သာပေးရှာတဲ့ လမင်း။
အမေဟာ…
ဒဏ်ရာတွေကို ကြိုးအဖြစ်တပ်ပြီး
ကမ္ဘာတုန်အောင် မြည်တဲ့သီချင်း။
အမေနေပြခဲ့တဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိနဲ့ သားတို့သတ္တိတွေကို ဆူပွက်နေအောင် နှိုးထားတာ။
အမေပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေနဲ့သားတို့သွေးတွေကို နီရဲနေအောင် ဆိုးထားတာ။
အမေ့ရင်ထဲက ကဗျာ တစ်ပုဒ်ဆွဲထုတ်
ဓားတစ်လက်လုပ်ပြီး
အဲဒီ့ မိစ္ဆာတောအုပ်ကို သားတို့ခုတ်ကြမယ် အမေ။
သွေးဆာနေတဲ့ဘီလူးတွေက
စံမမီတဲ့ သူတို့ဘဝလှေနံမှာ
အာဏာကို အောင်မြင်မှု အဖြစ် တရားသေ ဓားထစ်နေချိန်မှာ
အမေကတော့ ကရုဏာ နှလုံးသားနဲ့
ပြည်သူ့ငိုသံကို နားစွင့်တယ်။
အမေဟာ တက္ကသိုလ်ရိပ်သာလမ်းထဲမှာ လှောင်ထားခံရတဲ့ ငှက်ကလေး တစ်ကောင်၊
ပျံခွင့်မရတဲ့ ငှက်အားလုံးတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ပေါ့။
အမေက ပျံခွင့်မရပေမယ့် အမေ့နာမည်ကတော့ ဟိုး…ကောင်းကင်ဖျားမှာပျံနေတယ်။
အမေ့ နာမည်တစ်လုံးကို ပြည်သူတွေအတွက် အမေသုံးချင်နေမှာပဲနော်။
ပြည်သူ့မေတ္တာတွေသာ ပန်းပွင့်လေးတွေဖြစ်မယ်ဆိုရင်
ပြည်သူတိုင်းက ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်စီပေးလို့
အမေ့ ဘဝဥယျာဉ်မှာ ပန်းပွင့်လေးတွေနဲ့ပြည့်နေလောက်ပြီ။
အဲဒီ့ ပန်းရနံ့တွေပေါ့။
သူတို့မလိုတမာစိတ်နဲ့ဘယ်လိုဖုံးဖုံး
ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး မွှေးနေတာ။
မိစ္ဆာတွေကတော့
သေနတ်ကို မလွှတ်တမ်းကိုင်ပြီး
မီးလောင်နေတဲ့ ကုလားထိုင်တွေပေါ် အတင်းတက်ထိုင်နေကြတယ် အမေ။
အဲဒီ့ မိစ္ဆာတွေပေါ့၊
သူရဲဘော ကြောင်လိုက်ကြတာ။
အမေ့ကို ရင်မဆိုင်ရဲလို့၊
အမေ့ကို မယှဉ်ပြိုင်ရဲလို့
အမေ့ကိုသီးခြား ခွဲထုတ်
အမေ့စာမျက်နှာတွေကို သမိုင်းထဲက အတင်းဆွဲစုတ်လည်း
အမေ့ ပုံရိပ်တွေက သားတို့အသည်းထဲမှာ
စုတ်နဲ့ထိုးထားသလို စွဲပြီးသား။
ဘယ်သူတွေ ဘယ်လို ပြောပါစေ
အမေဟာ အမေဖြစ်နေသေးသရွေ့
သားတို့ချစ်နေမယ်။
ရင်ထဲမှာ အမေ အမြဲရှိနေမယ်။
ခုချိန်မှာတော့ အမေဟာ ….
ကျဆုံးခဲ့တဲ့ ရင်သွေးတွေအတွက်
အမေ့အိမ်လေးထဲမှာ တိတ်တိတ်ကလေး ငိုနေမလား။
ဒါမှမဟုတ် ဒုက္ခပင်လယ်ဝေနေတဲ့ ရင်သွေးတွေအတွက်
ဆုတောင်းမေတ္တာတေးသီချင်းတွေကို တိတ်တိတ်ကလေးဆိုနေမလား။
အမေ့ရဲ့ အကြင်နာလက်နဲ့
သားတို့နေတဲ့ ပုခက်လေးကို
ညင်သာစွာ လွှဲပေးမယ့်နေ့ရက်တွေကို မျှော်နေမယ်။
အမေဟာ ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ကောင်းကင်
အမေ မိုးမယ့် နေ့တွေဆီကို သားတို့အားလုံး ရောက်ချင်လှပြီ။
အမေဟာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ရဲ့မိခင်
အမေပျိုးမယ့် ဥယျာဉ်ကို သားတို့အားလုံး ကြည့်ချင်လှပြီ။
ကောင်းကင်ကို
Young girl is my paternal grandma , Daw Nu’s mother, so my Great Grandma. Great Grandma name was Daw Oo.
Elder couple were my GREAT great grand parents.
They all had to fled the Mandalay Royal Palace during the Palace coup d’état. My great grandma was the Palace Staff of one of the Princess. The coup d’état and subsequent massacre at Mandalay Palace was a notorious event within the Konbaung dynasty of Burma (Myanmar) that occurred in February 1879. It was orchestrated to secure the succession of King Thibaw Min, the last Burmese monarch.
My greatgrandma’s family had to runaway to Taungoo. She was said to be a Shan (Burmese Thai) -Panthay (Burmese Chinese Muslim).
ယာဘက်အစွန်က ပါပါ့အမေ
ဝဲ၂ယောက်ကအဖေအမေ
(အဖေကနန်းတွင်းအရေးတော်ပုံဖြစ်တော့တောင်ငူကိုထွက်ပြေးရတဲနန်းတွင်းသူရဲ့အဆက်ပါ)
My mother’s mother Daw Daw Kyawt.
My great grandmother.
My mother Daw Khin Nyunt
Our house @ 158 30th street, B/W 82?83 Street, Mandalay. About 60 yrs ago.
n front of our house, No. 158 30th street between 82/83 street, Mandalay, about 60 yrs ago.
I think our workers were urgently preparing Young Bamboo Shoots (မျှစ်) to sent to Burma Military ration supply division or hospitals or prison or to Burma Canning factory.
Double story house infront was our rented working place cum warehouse.
The Jeep was our family owned, with the trolley pulling behind. No 9318. Our house Phone No was 784. We had a Tape recorder and Camera. Those ALL were quite rare in that early Socialist era.
This photo of DASSK, trying to show he sympathy to Muslims after the dozen of Myanmar Muslims were massacred at Taunggop, was misused by Myanmar Military and Ma Ba Tha, to portray as DASSK as Mus-Su (Muslim DASSK, Mus-Dawn (Muslim NLD) Kala Rma Daw Su etc forcing her to stay away from Muslim issues. It was the turning point or U-TURN point of Democracr and Human Rights ICON to RACIST.
