“Hidden Genocide Practice of Burman and Diary of Major N’Chyaw-Tang”
2019-12-05
အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” (Operation Aung San) နှင့် ဗိုလ်မှူး အင်ချောတန်၏ မှတ်တမ်း အပေါ် သမိုင်းရှုထောင့်မှ လေ့လာဆန်းစစ်ချက်
မကြာသေးမီက လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာတစ်ခုဖြစ်သော “Kachin Culture, Heritage and History Labau Htung Hking Maka, Ginru Gin Sa” တွင် အလွန်အငြင်းပွားဖွယ်ကောင်းသည့် သမိုင်းဆိုင်ရာ စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြန့်ဝေလာကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဆိုပါ ဖြန့်ဝေမှုတွင် “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” (Operation Aung San) ဟု အမည်ပေးထားသော လျှို့ဝှက်စီမံကိန်းကြီးတစ်ခုအကြောင်းကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ယင်းစီမံကိန်းသည် ဗမာမဟုတ်သော တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားစေရန်နှင့် ဗမာလူမျိုးပြုရေး (Burmanization) ကို အပြီးတိုင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဗမာနိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးခေါင်းဆောင်များက ရေးဆွဲခဲ့သည့် နှစ်လေးဆယ် စီမံကိန်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ဤပြောဆိုချက်များ၏ အဓိက အရင်းအမြစ်မှာ ကချင်လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော် (KIA) တွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသူ ဗိုလ်မှူး အင်ချောတန် (Major N’Chyaw Tang) ရေးသားခဲ့သည်ဆိုသော “Hidden Genocide Practice of Burman and Diary of Major N’Chyaw-Tang” ဟူသည့် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်အပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမှတ်တမ်းစာအုပ်၏ အဆိုအရ ၁၉၄၉ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလတွင် ကရင်-ကချင် ပူးပေါင်းတပ်များ မေမြို့ (ယခု ပြင်ဦးလွင်) ကို သိမ်းပိုက်စဉ်အတွင်း ကချင်တပ်မှူး ဗိုလ်နော်ဆိုင်း (Captain Naw Seng) သည် မြောက်ပိုင်းတိုင်းမှူးဖြစ်သူ ဗိုလ်မှူးကြီး မောင်မောင်၏ မီးခံသေတ္တာအတွင်းမှ ဤ “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” လျှို့ဝှက်စီမံကိန်း စာရွက်စာတမ်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် ။ အဆိုပါ စာတမ်းသည် ဗမာအစိုးရနှင့် တပ်မတော်က ဗမာမဟုတ်သော တိုင်းရင်းသားများကို စနစ်တကျ လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သက်သေအထောက်အထားအဖြစ် တင်ပြထားပြီး ယနေ့ခေတ် လူမှုကွန်ရက်သုံးစွဲသူများအကြား ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်တော့်၏ မိတ်ဆွေတစ်ဦးက “ဗမာအမျိုးသားရေးဝါဒီတစ်ယောက် အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်တဲ့ သမိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမြင်သလဲ” ဟု တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအစီရင်ခံစာသည် မည်သည့်ဘက်ကိုမျှ အကာအကွယ်ပေးရန် သို့မဟုတ် စွပ်စွဲပြစ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ၊ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သမာသမတ်ကျမှု၊ သမိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထား ခိုင်လုံမှုနှင့် ခေတ်လွန်ကိုလိုနီ လေ့လာရေး (Postcolonial Studies)၊ အမျိုးသားရေးဝါဒ လေ့လာရေး (Nationalism Studies) ရှုထောင့်များမှနေ၍ ဤ “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စာတမ်း၏ နောက်ကွယ်မှ သမိုင်းကြောင်း၊ နိုင်ငံရေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကို ရိုးရှင်းသော စကားပြောဟန်ဖြင့် အသေးစိတ် လေ့လာဆန်းစစ် တင်ပြသွားမည် ဖြစ်သည်။
သတင်းရင်းမြစ် လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်း (Source Analysis)
ပထမဦးစွာ “Hidden Genocide Practice of Burman and Diary of Major N’Chyaw-Tang” ဟူသော စာတမ်းကို စနစ်တကျ ဖတ်ရှုဝေဖန်ဆန်းစစ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဤစာတမ်းသည် စာမျက်နှာ (၁၀၀) ခန့်ရှိသော မှတ်တမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၁၉၈၀ ခုနှစ်ဝန်းကျင်ခန့်တွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားထုတ်ဝေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။ ရေးသားသူ ဗိုလ်မှူး အင်ချောတန်သည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဗြိတိသျှတပ်မတော် (Burma Frontier Force) တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကချင်လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော် (KIA) တွင် ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မှတ်တမ်း၏ အစပိုင်းတွင် ကချင် (ဝန်းပေါင်) လူမျိုးတို့၏ ဆင်းသက်လာပုံ သမိုင်းကြောင်းကို ဘီစီ ၂၁၂ ခုနှစ် မွန်ဂိုးလီးယားဒေသမှ စတင်ကာ ရေးသားထားပြီး၊ ၎င်း၏ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက အတွေ့အကြုံများ၊ ၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် မြစ်ကြီးနားမှ ဆုတ်ခွာခဲ့ရမှုများ၊ ၁၉၄၉ ခုနှစ် ကရင်-ကချင် ပူးပေါင်းပုန်ကန်မှုများနှင့် နောက်ပိုင်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေး အတွေ့အကြုံများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဤစာတမ်းကို “နေ့စဉ်မှတ်တမ်း” (Diary) ဟု အမည်တပ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖတ်ရှုကြည့်သည့်အခါ နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့မှုများကို အချိန်ကိုက် ရေးမှတ်ထားသော သာမန်မှတ်တမ်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ နောက်ပိုင်းကာလမှ ပြန်လည်တွေးတော ရေးသားထားသော ကိုယ်တိုင်ရေးအတ္ထုပ္ပတ္တိ (Memoir)၊ နိုင်ငံရေးကြေညာစာတမ်း (Manifesto) နှင့် လူမျိုးရေးဝါဒကို ပုံဖော်တည်ဆောက်သည့် သမိုင်း (Ethno-nationalist mythmaking) စသည့် ပုံစံများ ရောယှက်နေသည်ကို ထင်ရှားစွာ တွေ့ရသည်။ စာတမ်း၏ အရေးအသားနှင့် အထောက်အထား ခိုင်လုံမှုစံနှုန်းများကို လေ့လာရာတွင် တိကျသော သမိုင်းအထောက်အထားများထက် ရေးသားသူ၏ ခံစားချက်နှင့် အမျိုးသားရေး ယုံကြည်မှုများကို ရှေ့တန်းတင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မြန်မာ့သမိုင်းတွင် ထင်ရှားသော စစ်သူကြီး မဟာဗန္ဓုလသည် အမှန်တကယ်တွင် “ဘွန်ဒူလာ” (Bun Du La) အမည်ရသော ဝန်းပေါင် (ကချင်) လူမျိုးဖြစ်ပြီး ဗမာများက ကချင်တို့၏ သမိုင်းဝင်အထောက်အထားများကို ဖျောက်ဖျက်ရန် အမည်ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲရေးသားထားသည် ။ ထိုသို့သော အထောက်အထားမဲ့ တောင်းဆိုချက်များသည် စာတမ်းတစ်ရပ်လုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သမိုင်းအထောက်အထား သက်သက်ထက် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုတို့၏ နာကျင်မှုနှင့် မျိုးချစ်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ရန် ရည်ရွယ်ရေးသားထားသော နိုင်ငံရေးလှုံ့ဆော်စာတမ်းအဖြစ် ပိုမို သက်ရောက်စေသည်။
ထို့ပြင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားရာတွင် သဒ္ဒါပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စာလုံးပေါင်း အမှားအယွင်းများစွာ (ဥပမာ – “lehal” အစား “lethal”, “desastrous” အစား “disastrous”) ပါဝင်နေခြင်းက ဤစာတမ်းသည် တရားဝင် အစိုးရမှတ်တမ်း သို့မဟုတ် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သုတေသနစာတမ်း မဟုတ်ဘဲ တစ်သီးပုဂ္ဂလ ခံစားချက်ဖြင့် ရေးသားထားသော ကိုယ်ပိုင်မှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကို ပိုမို ထင်ရှားစေသည် ။ မန်ဒီ ဆာဒန် (Mandy Sadan) ကဲ့သို့သော ကချင်သမိုင်း လေ့လာသူ ပညာရှင်များကလည်း ဤမှတ်တမ်းကို သမိုင်းဝင် အထောက်အ ထားစစ်စစ် တစ်ခုအဖြစ်ထက် ကချင်အမျိုးသားရေးဝါဒ တည်ဆောက်မှု (Ethno-nationalist identity formation) နှင့် ကချင်လူမျိုးစုများအကြား “ဝန်းပေါင်” ဟူသော အမည်နာမအောက်တွင် သွေးစည်းညီညွတ်မှု တည်ဆောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် သမိုင်းဝင် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု အဖြစ်သာ သုံးသပ်ကိုးကားလေ့ ရှိကြသည်။
ဗိုလ်မှူးကြီး မောင်မောင်၏ မီးခံသေတ္တာနှင့် “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း”
မှတ်တမ်း၏ စာမျက်နှာ ၂၀ နှင့် ၂၁ တို့တွင် ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၁ ရက်နေ့၌ ကရင်-ကချင် ပူးပေါင်းတပ်များ မေမြို့ကို သိမ်းပိုက်စဉ် ဗိုလ်နော်ဆိုင်းက မြောက်ပိုင်းတိုင်းမှူး ဗိုလ်မှူးကြီး မောင်မောင်၏ မီးခံသေတ္တာအတွင်းမှ “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စီမံကိန်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် ။ ယင်းစီမံကိန်းသည် နှစ် (၄၀) အတွင်း ဗမာလူမျိုးပြုရေး (Burmanization) ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး အဓိက အချက် (၈) ချက် ပါဝင်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ အဆိုပါ အချက် (၈) ချက်ကို ဇယား(၁) တွင် အသေးစိတ် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားပါသည်။
ဇယား(၁) ကို လေ့လာကြည့်လျှင် ဤစီမံကိန်းပါ အချက်များသည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်ကာလ၏ နိုင်ငံရေးအခြေအနေများနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီမှုမရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အထူးသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို နိုင်ငံတော်ဘာသာအဖြစ် ပြဋ္ဌာန်းရန်ဆိုသည့် အချက်မှာ ၁၉၆၁ ခုနှစ်ရောက်မှသာ ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနု၏ ရွေးကောက်ပွဲ ကတိကဝတ်အရ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော နိုင်ငံရေးပြဿနာ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စကို ၁၉၄၉ ခုနှစ်ကတည်းက စစ်တပ်၏ လျှို့ဝှက်စီမံကိန်းတစ်ခုအနေဖြင့် ကြိုတင်ရေးဆွဲထားသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ ခေတ်ကာလဆိုင်ရာ လွဲချော်မှု (Anachronism) အလွန်ကြီးမားနေပြီး၊ ဤမှတ်တမ်းသည် ၁၉၆၀ နှင့် ၁၉၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲများကို နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်ကာ “ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော မဟာဗျူဟာ” အဖြစ် ပြန်လည်ပုံဖော် ရေးသားထားခြင်း (Retrospective Totalization) ဖြစ်ကြောင်း သမိုင်း သုတေသီတစ်ဦးအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။
၁၉၄၉ ခုနှစ်၏ နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေး အခြေအနေ (Context of 1949: Fragmentation vs. Centralization)
“အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” လျှို့ဝှက်စီမံကိန်း၏ သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဆန်းစစ်ရာတွင် ၁၉၄၉ ခုနှစ်၏ မြန်မာ့နိုင်ငံရေး အခင်းအကျင်းကို နားလည်ရန် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေးရပြီး မကြာမီမှာပင် နိုင်ငံရေး သဘောထားကွဲလွဲမှုများကြောင့် ပြည်တွင်းစစ်မီး လောင်ကျွမ်းခဲ့သည်။ ၁၉၄၈ ခုနှစ် မတ်လတွင် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (CPB) တောခိုခဲ့ပြီး၊ ပြည်သူ့ရဲဘော် (PVO) တပ်ဖွဲ့ဝင်များစွာလည်း အစိုးရကို ပုန်ကန်ခဲ့ကြသည်။
ပိုမိုဆိုးရွားသွားသည်မှာ ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလကုန်ပိုင်းတွင် ကရင်အမျိုးသား ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့ (KNDO) မှ လက်နက်ကိုင် ပုန်ကန်မှု စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကရင်တပ်များသည် ရန်ကုန်မြို့နှင့် အလွန်နီးကပ်သော အင်းစိန်ကိုပင် သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး ရန်ကုန်အစိုးရ (Rangoon Government) ဟု ခေါ်ဆိုရလောက်အောင် ဝန်ကြီးချုပ် ဦးနု၏ အစိုးရယန္တရားမှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည် ။ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ဂျပန်တော်လှန်ရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ဗြိတိသျှတို့၏ သူရဲကောင်းဆု (Burma Gallantry Medal) ရရှိခဲ့သော ကချင်တပ်မှူး ဗိုလ်နော်ဆိုင်း (Captain Naw Seng) သည် သူဦးဆောင်သော ကချင်သေနတ်ကိုင်တပ်ရင်း (၁) ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အစိုးရကို ပုန်ကန်ခဲ့သည် ။ ကရင်နှင့် ကချင် ပူးပေါင်းတပ်များသည် တောင်ငူ၊ မိတ္ထီလာ နှင့် မေမြို့ (ပြင်ဦးလွင်) တို့ကို ၁၉၄၉ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလတွင် အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုစဉ်က မြောက်ပိုင်းတိုင်းမှူးဖြစ်သူ ဗိုလ်မှူးကြီး မောင်မောင် (Colonel Maung Maung) နှင့် အခြားအရာရှိများလည်း မိတ္ထီလာတွင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ သမိုင်းအမှန်ပင် ဖြစ်သည် ။
သို့သော် ဤကဲ့သို့ နိုင်ငံတော် အစိုးရယန္တရားများ ပြိုကွဲပျက်စီးနေပြီး စစ်ရေးအရ အလွန်အမင်း အရေးနိမ့်နေချိန်၊ နိုင်ငံ၏ မြို့ကြီးအများစုကို သူပုန်တပ်များက သိမ်းပိုက်ထားချိန်တွင် ရန်ကုန်ရှိ အစိုးရခေါင်းဆောင်များ သို့မဟုတ် စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင်များအနေဖြင့် တိုင်းရင်းသားအားလုံးကို အပြီးတိုင် ဖျောက်ဖျက်မည့် နှစ် (၄၀) မဟာဗျူဟာစီမံကိန်းကြီးတစ်ခုကို စနစ်တကျ ရေးဆွဲချမှတ်နိုင်ရန် ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှု စွမ်းဆောင်ရည် (Centralized capacity) လုံးဝ မရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ အစိုးရသည် ၎င်းတို့ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်မည့် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရေး စီမံကိန်းကြီးတစ်ခုကို မီးခံသေတ္တာထဲတွင် ရေးဆွဲသိမ်းဆည်းထားသည် ဆိုခြင်းမှာ ယုတ္တိဗေဒအရ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။
ဗိုလ်နော်ဆိုင်း၏ နှုတ်ဆိတ်နေမှု (The Mystery of Captain Naw Seng’s Silence)
အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းထုတ်စရာ အချက်တစ်ခုမှာ အကယ်၍ ဗိုလ်နော်ဆိုင်းသည် ထိုမျှ အရေးကြီးပြီး ဗမာအစိုးရ၏ လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို သက်သေပြနိုင်မည့် “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စာတမ်းကို ၁၉၄၉ ခုနှစ်ကတည်းက အမှန်တကယ် တွေ့ရှိခဲ့ပါက အဘယ်ကြောင့် သူသက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး ထိုစာတမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း သို့မဟုတ် ကိုးကားပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့သနည်း ဟူသည့် အချက်ဖြစ်သည်။
ဗိုလ်နော်ဆိုင်းသည် ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်တွင် အစိုးရတပ်များ၏ ထိုးစစ်ကြောင့် တရုတ်နိုင်ငံသို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည် ။ ထိုနေရာတွင် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (CPB) နှင့် ပူးပေါင်းကာ ပါတီ၏ ဗဟိုကော်မတီဝင် တစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့သည် ။ ၁၉၆၈ ခုနှစ်တွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ အကူအညီဖြင့် CPB အရှေ့မြောက်တိုင်း စစ်ဒေသကို ဖွဲ့စည်းကာ မြန်မာနိုင်ငံတွင်းသို့ အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။ သူသည် ၁၉၇၂ ခုနှစ် ဝန်းကျင်ခန့်တွင် မသင်္ကာဖွယ်ရာ အခြေအနေဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူ့ထံတွင် “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” ကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်စာတမ်း ရှိနေခဲ့ပါက ဗမာအစိုးရကို တော်လှန်ရာတွင် ကချင်နှင့် အခြားတိုင်းရင်းသားများကို စည်းရုံးရန် အကောင်းဆုံး ဝါဒဖြန့်ချိရေး လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့မည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် တရုတ်နိုင်ငံတွင် နေထိုင်စဉ် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ပရိုပါဂန်ဒါ ယန္တရားများကို အသုံးပြု၍ ဤစာတမ်းကို ကမ္ဘာသိအောင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခွင့် အပြည့်အဝ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဗိုလ်နော်ဆိုင်းသည် ကွန်မြူနစ်ပါတီတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်းသော်လည်းကောင်း၊ တရုတ်ပြည်တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်းသော်လည်းကောင်း ဤစာတမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤအချက်က “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စာတမ်းသည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော တကယ့်စစ်ရေးမဟာဗျူဟာ စာတမ်းမဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ပိုင်းကာလများမှသာ နိုင်ငံရေးရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော စိတ်ကူးယဉ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ပိုမိုခိုင်လုံစေသည်။
ထို့ပြင် မော်ကွန်းတိုက် အထောက်အထားများ (Archival evidence) ကို လေ့လာကြည့်လျှင်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ပြည်တွင်းစစ်ကာလအတွင်း တပ်မတော်မှ ဘက်ပြောင်းခိုလှုံလာသူများစွာ၊ လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေး အရာရှိဟောင်းများနှင့် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော် သွားလာလှုပ်ရှားမှုများ အမြောက်အမြား ရှိခဲ့သော်လည်း မည်သည့် လွတ်လပ်သော မော်ကွန်းတိုက် သို့မဟုတ် အစိုးရဟောင်းများ၏ ပေါက်ကြားလာသော စာရွက်စာတမ်းများတွင်မျှ ဤစီမံကိန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မူရင်းအထောက်အထား သို့မဟုတ် အတည်ပြုနိုင်သော သက်သေအထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာမျှ မတွေ့ရပေ။
အခြားသော အငြင်းပွားဖွယ်ရာ စာတမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လေ့လာချက် (Comparison with Disputed Documents)
မြန်မာ့နိုင်ငံရေးသမိုင်းတွင် အလားတူ လျှို့ဝှက်မဟာဗျူဟာ စာတမ်းများ၊ နိုင်ငံရေးလမ်းညွှန်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားဖွယ်ရာများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အထင်ရှားဆုံး ဥပမာတစ်ခုမှာ ၁၉၄၈ ခုနှစ်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော “ဂိုရှယ် စာတမ်း” (Goshal Thesis) ပင်ဖြစ်သည်။ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ (CPB) မှ အိပ်ချ်အန် ဂိုရှယ် (H.N. Goshal) ခေါ် ရဲဘော်ဘတင် ရေးသားခဲ့သော အဆိုပါစာတမ်းသည် မြန်မာနိုင်ငံလွတ်လပ်ရေးသည် အတုအယောင်သာဖြစ်ပြီး လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေး ဆင်နွှဲရန် တိုက်တွန်းထားသော သမိုင်းဝင် စာတမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည် ။ ဂိုရှယ်စာတမ်းသည် အိန္ဒိယနိုင်ငံ၊ ကာလကတ္တားမြို့တွင် ကျင်းပခဲ့သော အာရှလူငယ်ညီလာခံနှင့် ရုရှားကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင် ဇဒါနော့ဗ် (Zhdanov) ၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို အခြေခံကာ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂိုရှယ်စာတမ်းကို ထိုခေတ်က အစိုးရအရာရှိများနှင့် အချို့သော နိုင်ငံရေးသမားများက ဂျာမန်နာဇီတို့၏ “ဂိုဘယ်လ် ပုံစံ ဝါဒဖြန့်မှု” (Goebbels-style propaganda) ဟု စွပ်စွဲဝေဖန်ခဲ့ကြသော်လည်း ၊ ၎င်းစာတမ်းသည် အမှန်တကယ် တည်ရှိခဲ့ပြီး ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ ဗဟိုကော်မတီ အစည်းအဝေးများတွင် ဆွေးနွေးအတည်ပြုခဲ့ကာ ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ တောခိုခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သမိုင်းပညာရှင်တိုင်း လက်ခံထားကြသည်။
ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ကြည့်လျှင် ဂိုရှယ်စာတမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ မော်ကွန်းတိုက် အထောက်အထားများ၊ မျက်မြင်သက်သေများနှင့် ပါတီတွင်း ဆွေးနွေးချက် မှတ်တမ်းများ ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရှိသော်လည်း၊ “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စာတမ်းမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော သမိုင်းဝင် ခြေရာလက်ရာ (Historical footprint) လုံးဝ မရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ နိုင်ငံတကာ သမိုင်းပညာရှင်များနှင့် သုတေသီများ၊ ဥပမာ – ကရင်နှင့် ကချင် တော်လှန်ရေး သမိုင်းကြောင်းများကို ရေးသားခဲ့သော မာတင်စမစ် (Martin Smith) ကဲ့သို့သော ပညာရှင်များက ထိုခေတ်က ကရင်လူမျိုးများကို ရှင်းလင်းရန် အစိုးရက အမိန့်ပေးခဲ့သည်ဆိုသော “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” ဆိုသည့် ကောလာဟလတစ်ခု ရှိခဲ့ကြောင်းကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ယင်းကို အတည်ပြုနိုင်သော တရားဝင် အထောက်အထား မရှိကြောင်း သုံးသပ်ထားကြသည်။
“အောင်ဆန်း” ဟူသော အမည်နာမ၏ သင်္ကေတနှင့် လှုံ့ဆော်မှု (Symbolism and Provocation)
ဤစီမံကိန်းကို အဘယ်ကြောင့် “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” ဟု အမည်ပေးထားသနည်း ဟူသည့် အချက်သည်လည်း နိုင်ငံရေး စိတ်ပညာအရ အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသည်။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းသည် မြန်မာ့လွတ်လပ်ရေး ဗိသုကာအဖြစ် သာမက တိုင်းရင်းသား စည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် တန်းတူညီမျှရေး၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော “ပင်လုံစာချုပ်” ကို ကိုယ်စားပြုသူ ဖြစ်သည် ။ တိုင်းရင်းသားများအပေါ် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် စီမံကိန်းကို ၎င်း၏ အမည်တပ်ထားခြင်းသည် သာမန် တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘဲ လွန်စွာ အဓိပ္ပာယ်နက်ရှိုင်းသော နိုင်ငံရေး သင်္ကေတပြုမှု (Political Provocation) တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မြန်မာ့တပ်မတော်၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် စစ်ဆင်ရေးများကို အမည်ပေးရာ၌ ထင်ရှားသော ရှေးမင်းများ (ဥပမာ – အနော်ရထာ စစ်ဆင်ရေး၊ ဘုရင့်နောင် စစ်ဆင်ရေး၊ ရန်ကြီးအောင် စစ်ဆင်ရေး) သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အောင်ပွဲများကို ကိုယ်စားပြုသော အမည်များ (ဥပမာ – ရွှေလင်းယုန် စစ်ဆင်ရေး၊ မိုးဟိန်း စစ်ဆင်ရေး) ကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိသည် ။ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ အမည်ကို စစ်ဆင်ရေး သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက် လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ရေး စီမံကိန်းများတွင် တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလေ့ လုံးဝမရှိပေ။ သို့ဖြစ်ရာ ဤစီမံကိန်းကို “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” ဟု အမည်တပ်ခြင်းသည် ဗမာအစိုးရ၏ အမည်ပေးစနစ်ထက်၊ ဗမာတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူရဲကောင်းနှင့် ပင်လုံကတိကဝတ်ကို ကိုယ်စားပြုသူ၏ ပုံရိပ်ကို တမင်ရည်ရွယ်၍ ရိုက်ချိုးလိုသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နိုင်ငံရေးထိုးနှက်ချက် တစ်ခုအဖြစ် ပို၍ ရှုမြင်နိုင်သည်။ ယင်းသည် တိုင်းရင်းသားများအကြား ဗမာလူမျိုးများအပေါ် မုန်းတီးမှု ကြီးထွားလာစေရန်နှင့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ စည်းလုံးညီညွတ်ရေး သင်္ကေတကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ဖန်တီးထားသော ဝါဒဖြန့်ချိရေး လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပြားသည်။
စနစ်တကျ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် နောက်ကြောင်းပြန် စုစည်းပုံဖော်ခြင်း (Structural Violence and Retrospective Totalization)
သမိုင်း သုတေသီတစ်ဦးအနေဖြင့် “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စာတမ်း၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို မေးခွန်းထုတ်သော်လည်း၊ မြန်မာစစ်တပ်နှင့် ဆက်တိုက်အုပ်ချုပ်ခဲ့သော အစိုးရအဆက်ဆက်က တိုင်းရင်းသားများအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သည့် ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုများ (Structural Violence)၊ လူမျိုးရေး ဖိနှိပ်မှုများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကိုမူ လျစ်လျူရှု၍ သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်ပေ။
၁၉၆၂ ခုနှစ် စစ်တပ်အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေဝင်း ဦးဆောင်သော မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ (BSPP) ခေတ်နှင့် ၎င်းနောက်ပိုင်း နိုင်ငံတော် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားမှု တည်ဆောက်ရေးအဖွဲ့ (SLORC)၊ နိုင်ငံတော် အေးချမ်းသာယာရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကောင်စီ (SPDC) ခေတ်များတွင် “ဖြတ်လေးဖြတ်” (Pya Ley Pya) စစ်ဆင်ရေးများ၊ တိုင်းရင်းသားဒေသများတွင် အတင်းအဓမ္မ ရွှေ့ပြောင်းခိုင်းမှုများ၊ လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများ၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စာပေဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုများကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်ခဲ့သည်မှာ သမိုင်းတွင် ငြင်း၍မရသော အမှန်တရားများ ဖြစ်သည် ။ ဦးနုအစိုးရလက်ထက်တွင်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို နိုင်ငံတော်ဘာသာအဖြစ် ပြဋ္ဌာန်းခြင်းဖြင့် လူနည်းစု ခရစ်ယာန်နှင့် အခြားဘာသာဝင် တိုင်းရင်းသားများအကြား ကြီးမားသော မကျေနပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ဗိုလ်မှူး အင်ချောတန်၏ မှတ်တမ်းတွင်လည်း ကချင်ပြည်နယ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော အစိုးရတပ်များ၏ ရက်စက်မှုများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ၁၉၆၄ ခုနှစ်တွင် ကာမိုင်းမြို့နယ်၊ ဂမ်လောင်မန်ဝိုင် (Gum Lau Man Wai) ကျေးရွာတွင် ရွာသား (၃၀) ဦးကို အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ကာ မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခဲ့မှု၊ ဟူးကောင်းတောင် အီဒီ (Edi) ဆားတွင်းတွင် ရွာသား ၈ ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မှု စသည့် အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည် ။ ဤကဲ့သို့သော လက်တွေ့မြေပြင်တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများနှင့် လူမျိုးရေး ဖိနှိပ်မှုများသည် တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော နာကျင်မှုနှင့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် (Trauma) များကို ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်စွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဖိနှိပ်မှုများနှင့် အကြမ်းဖက်မှု အားလုံးသည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်ကတည်းက စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် “ကြိုတင်ရေးဆွဲထားသော မဟာဗျူဟာစီမံကိန်းကြီး” (Centralized, decades-long master plan) အဖြစ် တည်ရှိနေခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန်မှာမူ သမိုင်းကြောင်းအရ မှားယွင်းပါသည်။ ခေတ်လွန်ကိုလိုနီ လေ့လာရေး (Postcolonial Studies) နှင့် အမျိုးသားရေးဝါဒ လေ့လာရေး (Nationalism Studies) ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ဤဖြစ်စဉ်ကို “Retrospective Totalization” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ယင်းမှာ တိုင်းရင်းသားများအနေဖြင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများ၊ ဖိနှိပ်ခံရမှုများနှင့် စနစ်တကျ ချောင်ထိုးခံရမှုများကို ရှင်းလင်းရန်အတွက်၊ အားလုံးကို ခြုံငုံမိစေမည့် “ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုရှိသော ကြိုတင်ကြံစည်ချက်တစ်ခု” (Conspiracy framing) အဖြစ် နောက်ကြောင်းပြန် ပုံဖော်ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် စစ်အစိုးရများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ခံစားခဲ့ရသူများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထွက်ပေါက်နှင့် ခုခံတော်လှန်ရေး ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခု (Narrative of Resistance) အဖြစ် နားလည်စာနာနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ခံစားချက်ကို ကိုယ်စားပြုရုံဖြင့် အဆိုပါစာတမ်းကို ၁၉၄၉ ခုနှစ်က တည်ရှိခဲ့သော တကယ့်သမိုင်းဝင် စစ်ရေးအထောက်အထားတစ်ခုအဖြစ် ပညာရပ်ဆိုင်ရာအရ အတည်ပြု၍ မရနိုင်ပေ။
နိဂုံးချုပ် သုံးသပ်ချက်
လွတ်လပ်သော သမိုင်းသုတေသီတစ်ဦးအနေဖြင့် အထက်ပါ အချက်အလက်များ အားလုံးကို ခြုံငုံသုံးသပ်ရလျှင်၊ “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” စီမံကိန်းဆိုသည်မှာ ၁၉၄၉ ခုနှစ်က ဗမာခေါင်းဆောင်များ တကယ်တမ်း ရေးဆွဲခဲ့သော မူရင်း စစ်ရေး သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းတစ်ခု ဖြစ်ရန် ခိုင်လုံသော သမိုင်းအထောက်အထား လုံးဝ မရှိပေ။ ထိုစာတမ်းတွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များသည် ၁၉၄၉ ခုနှစ်၏ နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေး အခြေအနေများနှင့် မကိုက်ညီဘဲ၊ ၁၉၆၀၊ ၇၀ နှင့် ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း တပ်မတော်နှင့် အစိုးရအဆက်ဆက်က ကျင့်သုံးခဲ့သော ဗမာလူမျိုးပြုရေး မူဝါဒများနှင့် ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် တိုင်းရင်းသားတို့၏ နာကျင်မှု၊ သံသယနှင့် ခါးသီးမှုများကို စုပေါင်း၍ (၁၉၄၉ ခုနှစ်သို့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ) ဖန်တီးပုံဖော်ထားသော နိုင်ငံရေးနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဇာတ်ကြောင်း (Political and Psychological Narrative) တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချရမည် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် ဤဇာတ်ကြောင်းသည် တိုင်းရင်းသားများအကြား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမြဲယုံကြည်နေကြသနည်း ဆိုသည်ကို သမိုင်းသုတေသီများအနေဖြင့် အလေးအနက်ထား နားလည်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဤစာတမ်းကို အတုအယောင် သို့မဟုတ် အခြေအမြစ်မရှိသော လုပ်ကြံဖန်တီးမှုသက်သက်အဖြစ် လွယ်လွယ်ကူကူ ပယ်ချ၍ မရနိုင်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤစာတမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော အချက် (၈) ချက်ပါ လုပ်ရပ်များသည် (ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော မဟာဗျူဟာအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ) ခေတ်အဆက်ဆက် အုပ်ချုပ်သူတို့၏ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက် များ၊ မူဝါဒများနှင့် လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုများအဖြစ် မြေပြင်တွင် အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးစုများ အနေဖြင့် သူတို့၏ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ခံစားခဲ့ရမှုများသည် ဤစာတမ်းပါ အချက်အလက်များနှင့် ထပ်တူကျနေသည့်အတွက် ဤ “အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း” ဇာတ်ကြောင်းကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်လက်ခံသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယနေ့ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ကွဲပြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ကာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြန်မာနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်း (Polarized memory landscape) တွင် ဤကဲ့သို့သော စာတမ်းများကို ဖတ်ရှုရာ၌ အလွန် သတိထားရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဤစာတမ်းသည် လူမျိုးရေး အမုန်းတရားများကို ပိုမိုကြီးထွားစေရန် (Ethnic essentialism) နှင့် ဗမာလူမျိုးများအပေါ် အလုံးစုံ ရန်သူအဖြစ် ပုံဖော်ရန် (Moral flattening) အသုံးပြုပါက အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားပါသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဗမာအမျိုးသားရေးဝါဒီများ အနေဖြင့် ဤစာတမ်းသည် “အတုအယောင်ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုကာ တိုင်းရင်းသားများ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသော သမိုင်းဝင် ဖိနှိပ်ခံရမှုများနှင့် နာကျင်မှုများကို လျစ်လျူရှု ပယ်ချပစ်၍လည်း မရနိုင်ပါ။
နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် “Hidden Genocide Practice of Burman and Diary of Major N’Chyaw-Tang” ပါ အော်ပရေးရှင်း အောင်ဆန်း ဇာတ်ကြောင်းသည် စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထားအရ သမိုင်းဝင် အချက်အလက်အစစ် (Historical Fact) တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း၊ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ကာလရှည်ကြာ ပဋိပက္ခများ၊ တိုင်းရင်းသားတို့၏ တရားမျှတသော မကျေနပ်ချက်များနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးသော လူမျိုးရေး အနာတရများကို ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်ပြသနေသည့် “စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမှန်တရား” (Psychological Truth) တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤစာတမ်းကို ဘက်လိုက်စွပ်စွဲမှုများအတွက် နိုင်ငံရေးလက်နက်အဖြစ် အသုံးမပြုဘဲ၊ တိုင်းရင်းသားများ ခံစားခဲ့ရသော နက်ရှိုင်းသည့် အနာတရများနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုများကို နားလည်စာနာနိုင်ရန် သမိုင်းဝင် ကိုယ်စားပြုမှုတစ်ခုအဖြစ် တာဝန်သိစွာ ချဉ်းကပ်လေ့လာခြင်းကသာလျှင် အနာဂတ် ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီ တည်ဆောက်ရေးနှင့် အမျိုးသား ရင်ကြားစေ့ရေးအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်ကြောင်း သုံးသပ်တင်ပြအပ်ပါသည်။
“Hidden Genocide Practice of Burman and Diary of Major N’Chyaw-Tang” ကိုအောက်ပါ link တွင် ရယူဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။
